III SA/Wa 2828/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. i I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe M. S. oraz I. S. (zwani dalej: "Skarżącymi") wnieśli w piśmie z dnia 10 października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok. Wskazana decyzja organu odwoławczego została wydana po ponownym rozpoznaniu odwołania Skarżących z dnia [...] czerwca 2009 r., z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2029/12 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 1924/10. Z uzasadnienia zaskarżonej przez Skarżących decyzji wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] określił Skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w kwocie 265.494,90 zł. Następnie Skarżący w dniu 22 września 2009 r. zapłacili zobowiązanie podatkowe w wysokości wynikającej z ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.". zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast stosownie do treści art. 59 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. W rozpoznawanej sprawie termin zapłaty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok objętego zaskarżoną decyzją organu odwoławczego upływał w 2004 roku. Wskazane zobowiązanie podatkowe, w związku z zapłatą, wygasło natomiast w dniu 22 września 2009 r. Mając zatem na uwadze treść art. 70 § 1 i art. 59 § 1 O.p. stwierdzić należy, że wskazane zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2009 r. W dniu wydania zaskarżonej decyzji upłynął również termin przedawnienia zobowiązania podatkowego liczony z uwzględnieniem art. 70 § 6 pkt 2 oraz art. 70 § 7 pkt 2 O.p. (okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia na skutek wniesienia skargi do sądu administracyjnego). W związku z tym, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy należało rozważyć, czy Dyrektor Izby Skarbowej w W. mógł po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego prowadzić postępowanie podatkowe, jak również wydać decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, w sytuacji kiedy zobowiązanie to wygasło już poprzez zapłatę, czy też winien był uznać iż wystąpiła przesłanka do umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 513/13, przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)?" Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt II FPS 4/13 przekazał powyższe zagadnie prawne do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że skoro brzmienie art. 70 § 1 O.p. pozostaje niezmienne od momentu wejścia w życie ustawy Ordynacja podatkowa, tym samym należy uznać, że od odpowiedzi pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego na postawione wyżej pytanie (zagadnienie prawne) w sprawie o sygn. akt II FSK 513/13, zależy również rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Z dyspozycji art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.