III SA/Wa 2828/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Na podstawie przedłożonych akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku A. W. – dalej zwaną "Skarżącą", "Stroną" - na podstawie wystawionego przez [...] S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2015 r. obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres 01/2010r. - 07/2014 r. w łącznej kwocie należności głównej [...], plus należne odsetki za zwłokę. Celem realizacji należności dochodzonych ww. tytułem wykonawczym, organ egzekucyjny działając na podstawie art. 72 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 599 z póżn. zm. – dalej "u.p.e.a.") - zawiadomieniem z dnia 7 maja 2015 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę, wystąpił do Urzędu Miasta w O.. Pracodawca odebrał zawiadomienie w dniu 12 maja 2015 r. i pismem z dnia 15 maja 2015 r. poinformował, że Skarżąca jest pracownikiem Urzędu Miasta O. i w załączeniu przesłał kartę wynagrodzeń za okres od 1 lutego 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. Na adres Skarżącej zawiadomienie doręczono wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu [...] maja 2015 r. 2. Pismem z dnia 21 maja 2015 r. Skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanego zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia niniejszego zarzutu. Uzasadniając zarzut podniosła, że wierzyciel - [...] S.A. Dyrektor Centrum Operacji Finansowych - został wezwany do przedłożenia na podstawie art. 73 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z póżn. zm. – dalej "k.p.a.") - uwierzytelnionego odpisu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4 rozporządzenia ministra transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, wraz z dowodem doręczenia Stronie. Pomimo wezwania, wierzyciel nie umorzył postępowania egzekucyjnego, ani nie przedłożył dowodu doręczenia Stronie dowodu nadania ww. indywidualnego numeru, z uwagi na co Skarżąca stwierdziła, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje. 3. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. wystąpił do wierzyciela - [...] S.A. o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionego zarzutu. W odpowiedzi wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., utrzymanym w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony. 4. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., uznał zarzut nieistnienia obowiązku za bezzasadny. 5. Kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, pismem z dnia 19 maja 2017 r., Skarżąca wniosła zażalenie, wnosząc o zmianę postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 59 § 1 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., oraz art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 73 § 2, art. 75 § 1, art. 76a § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z § 2 ust. 4 rozporządzenia ministra transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. bez żadnych dowodów, oprócz twierdzenia wierzyciela, przyjął istnienie obowiązku, mimo, że wierzyciel nie przedłożył dowodu doręczenia zobowiązanemu dowodu nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. 6. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżąca w piśmie z dnia 21 maja 2015 r. podniosła, iż pomimo skierowanego do wierzyciela na podstawie art. 73 § 2 k.p.a. wezwania do przedłożenia odpisu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych wraz z dowodem doręczenia Stronie, wierzyciel nie przedłożył dowodu doręczenia Stronie ww. indywidualnego numeru, z uwagi na co, w ocenie Skarżącej, obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje. Skarżąca wniosła zatem zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, oparte o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśniecie albo nieistnienie obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wierzyciel - [...] S.A. - wyraził swoje stanowisko uznając za niezasadny zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 9 marca 2015 r. Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie, organ odwoławczy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku, wyjaśniono, że po wypełnieniu przez Skarżącą ustawowego obowiązku rejestracji, wydana została książeczka opłat nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników rtv. Wskazano, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż Skarżąca została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego [...] nigdy nie została przekazana jako zwrotna do [...] S.A., a tym samym przyjęto, że zawiadomienie zostało skutecznie doręczone. Natomiast dokument w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego załączono do postanowienia z dnia 8 kwietnia 2016 r. nr [...] i przekazano pełnomocnikowi Strony. W takim stanie faktycznym sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. działając na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. uznał zarzut nieistnienia obowiązku za bezzasadny. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że stanowisko wierzyciela przedstawione w ostatecznym postanowieniu jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Skoro w rozpatrywanej sprawie wierzyciel uznał zarzut Strony zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadniony, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podkreślił, że to ustawodawca nałożył na wierzyciela obowiązek badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutu opartego o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., ponieważ to wierzyciel ma w tym zakresie niezbędną wiedzę i temu służy instytucja uzyskania stanowiska wierzyciela. Natomiast wierzyciel zajmując stanowisko w sprawie zarzutu, powinien działać zgodnie z przepisami prawa. Stąd a contrario wynika, że obowiązek badania okoliczności związanych z zarzutami zobowiązanego opartymi o ww. przepis, spoczywa na wierzycielu. Tym samym wykładnia systemowa art. 34 § 1 w powiązaniu z art. 29 § 1 u.p.e.a. oraz wykładnia funkcjonalna (uwzględnienie wiedzy poszczególnych podmiotów zaangażowanych w postępowanie egzekucyjne) potwierdzają odczytanie z art. 34 § 1 ww. ustawy związania stanowiskiem wierzyciela przez organ egzekucyjny w zakresie zarzutów opartych o art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy. 7. Pismem z dnia 7 sierpnia 2017 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu: a) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegającym na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, poprzez przyjęcie przez organ drugiej instancji, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i pozwala rozpatrzeć materiał dowodowy i wydać postanowienie, w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji nie dysponował uwierzytelnionym odpisem zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia ministra transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wraz z dowodem doręczenia wymienionego wyżej zawiadomienia Skarżącej. b) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 80 k.p.a. polegającym na przyjęciu, że organ I instancji udowodnił, że wierzyciel - [...] S.A. dysponował uwierzytelnionym odpisem zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia ministra transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w sytuacji, gdy nie dysponował takowym odpisem zawiadomienia, a więc nie udowodnił, że zawiadomił o nadaniu ww. indywidualnego numeru identyfikacyjnego. c) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 78 § 1 k.p.a. polegającym na pominięciu przez organ II instancji wniosku Skarżącej skierowanego do wierzyciela - [...] S.A. o wydanie uwierzytelnionych odpisów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia ministra transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wraz z dowodem doręczenia wymienionego wyżej zawiadomienia Skarżącej, pomimo, że przedmiot dowodu był okolicznością, mającą znaczenie dla sprawy, bo wierzyciel nie udowodnił, że dysponował uwierzytelnionym odpisem ww. zawiadomienia, a więc nie udowodnił, że zawiadomił o nadaniu ww. indywidualnego identyfikacyjnego. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. 8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; 9. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.",. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej w skrócie CBOSA), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu rtv w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego. Zdaniem Skarżącej nie powstał w stosunku do niej ustawowy obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej w latach 2010 - 2014, ponieważ nie została ona powiadomiona o nadaniu jej indywidualnego numeru rejestracyjnego. Organ egzekucyjny twierdzi, że jest związany stanowiskiem wierzyciela w odniesieniu do zarzutów wniesionych przez Skarżącą, dlatego nie był uprawniony do podważenia ustaleń wierzyciela w tym zakresie. Stanowisko to zaaprobował organ nadzoru. 10. Rację w sporze dotyczącym związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie zarzutów należy przyznać organowi egzekucyjnemu i organowi nadzoru. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie może zatem dokonać merytorycznej oceny zasadności zarzutów wniesionych na powyższych podstawach. Wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych postanowień wierzyciela w sprawie zarzutów nie oznacza, że zobowiązany został pozbawiony prawa do sądu w tego rodzaju sprawach. Wskazać należy, że zobowiązany może wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów i w ramach takiej skargi może kwestionować prawidłowość stanowiska wierzyciela, które dla organu egzekucyjnego stanowi rozstrzygnięcie kwestii wstępnej. Z kolei Sąd rozpoznając skargę na postanowienie w sprawie zarzutów jest uprawniony do dokonania kontroli prawidłowości stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. 11. Skarżąca wniosła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dokonując kontroli zgodności z prawem stanowiska wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 85, poz. 728 z późn. zm.), dalej "ustawa abonamentowa", na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika. Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, dla celów pobierania abonamentu, podlegają (z pewnymi wyjątkami nie mającymi znaczenia dla rozstrzygnięcia) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest [...], co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Szczegóły procesu rejestracji odbiornika normuje rozporządzenie rejestracyjne, zgodnie z którym odbiornik winien zostać zarejestrowany – na wniosek użytkownika złożony w placówce [...] – w terminie 14 dni od jego nabycia (wejścia w posiadanie przez użytkownika – § 2 tego rozporządzenia). Dowodem zarejestrowania odbiornika jest "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" (§ 3 tego rozporządzenia). Wspomniany numer identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce [...] "Formularza zgłoszenia zmiany danych") o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Stosownie do § 5 rozporządzenia rejestracyjnego dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej, niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 13 grudnia 2007 r. (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia rejestracyjnego z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Obowiązek powiadomienia nie jest przy tym równoznaczny z koniecznością posiadania dowodu doręczenia pisma stronie. Prawodawca nie wprowadził obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika rtv numeru identyfikacyjnego, konieczne było posiadanie przez operatora dowodu doręczenia zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15, dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje [...], a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Reasumując wskazać należy, że po wypełnieniu przez Skarżącą ustawowego obowiązku rejestracji używanych odbiorników rtv wydana została książeczka opłat rtv o numerze 52878, stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Z faktu zarejestrowania odbiorników rtv wypływa obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej. Obowiązku tego nie niweczy niedoręczenie lub brak dowodu doręczenia Skarżącej przez operatora publicznego indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010r., K 24/08, OTK-A z 2010r. Nr 3, poz. 22 - część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia). Obowiązek ten ustaje w wyniku wyrejestrowania odbiorników rtv, ale nie w wyniku nieotrzymania przez abonenta indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r. Sąd mając powyższe na uwadze stwierdza, że stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych przez Skarżącą nie narusza prawa. W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. 12. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.