III SA/Wa 283/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2005 nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości. Pismem z dnia 1 sierpnia 2005 r. E. S. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (dalej powoływanego jako : "Zakład") z wnioskiem o "przeliczenie odsetek i ewentualne umorzenie różnicy". W uzasadnieniu wniosku Zobowiązana podała, iż ze względu na swój stan zdrowia prosi o umorzenie ciążącego na niej długu wobec Zakładu. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Zakład odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne wraz z należnymi odsetkami. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ uznał, iż sytuacja zobowiązanej jest niewątpliwie trudna, jednakże nie może stanowić wystarczającej przesłanki do umorzenia przedmiotowych należności. Ponadto organ zauważył, że analiza poziomu przychodów skarżącej i jej męża, w odniesieniu do skali długu, pozwala wnioskować, iż możliwa jest jego spłata w drodze zastosowania w drodze zastosowania innej ulgi, w postaci tzw. układu ratalnego. Pismem z dnia 11 października 2005 r. pełnomocnik E. S. zwrócił się do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływanego dalej jako "Prezes Zakładu") z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku podniósł , że drogą kolosalnych wyrzeczeń i pomocy najbliższych E. S. spłaciła znaczną część ciążących na niej zobowiązań. Powołał się na trudna sytuacje materialną i zdrowotną zobowiązanej tj. m. in. niskie dochody, przebyty zawał serca, koszty leczenia oraz ponoszone koszty utrzymania nieruchomości. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Prezes Zakładu po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne wraz z należnymi odsetkami. Organ odwoławczy oświadczył, że zostały podjęte czynności rozpoznawcze w sprawie, wynikiem których ustalono, iż nie zachodzą przesłanki do umorzenia zadłużenia. Z powyższego wynika, iż sytuacja E. S. jest niewątpliwie trudna, jednakże osiągane dochody dają możliwość spłaty długu przy zastosowaniu ulg w spłacie zaległości. Z tego względu organ drugiej instancji odmówił umorzenia zaległości. Na powyższą decyzję E. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto zarzuciła organowi odwoławczemu, iż nie odniósł się do przesłanek przedstawionych przez nią we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nie wziął pod uwagę wyżej wymienionych okoliczności jako przesłanek uwzględniających ważny interes podatnika, naruszając tym samym art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.- powoływanej dalej jako "Ordynacja". W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd nie ma kompetencji do zmiany merytorycznej wydanego przez organ, a następnie zaskarżonego przez stronę rozstrzygnięcia. Bada jedynie, czy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania lub niewłaściwej wykładni przepisu materialnoprawnego. Odnosząc powyższe uwagi do sprawy niniejszej Sąd wyjaśnia, że nie jest władny orzec o umorzeniu należności składkowych Skarżącej, gdyż kompetencję wydania rozstrzygnięcia w powyższej kwestii ustawodawca powierzył w pierwszej instancji Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, zaś w drugiej Prezesowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.. Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest decyzja Prezesa Zakładu utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie umorzenia należności składkowych. Zastosowanie mają zatem przepisy art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) - zwanej dalej "u.s.u.s." oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 144, poz. 1365 - zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2 - 4. Z przepisów tych wynika zaś, że należności składowe mogą być umarzane, z zastrzeżeniem ust. 3a, tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, tj. gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości nie podlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W myśl ust 3a cytowanego przepisu należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Na mocy ustawowej delegacji (art. 28 ust. 3b u.s.u.s.) Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej określił szczegółowe zasady umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne rozporządzeniem z dnia 31 lipca 2003 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Wymienił przy tym przykładowe sytuacje, uzasadniające umorzenie należności składkowych w całości lub w części. Analizując treść powyższych przepisów warto podkreślić, że prawodawca, dopuszczając możliwość umorzenia należności z tytułu składek, posłużył się zwrotem "może umorzyć" ("mogą być umorzone"). Oznacza to, że w każdym wypadku decyzja będzie wydana w ramach uznania organu. Uznanie administracyjne jest natomiast konstrukcją prawną, pozwalającą organowi administracji publicznej na wybór konsekwencji prawnych powstałej sytuacji, do której odnosi się hipoteza normy prawnej. Inaczej mówiąc, dysponując prawem do umorzenia należności na zasadzie uznania administracyjnego, organ może, ale nie musi, umorzyć należność z tytułu składek lub odsetki za zwłokę, mimo zajścia określonych przesłanek. Uznanie to jest ograniczone kierunkowymi dyrektywami wyboru wskazanymi w przywołanych przepisach. Tak duży zakres swobody decyzyjnej oznacza jednocześnie, że na organie spoczywa szczególny obowiązek pełnego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, celem wykazania, że zbadał on sprawę w zakresie ustawowych dyrektyw, jak również zebrał i rozważył cały materiał dowodowy. W przypadku decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego uzasadnienie spełnia bowiem szczególnie istotną rolę, gdyż pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Powyższe stanowisko znalazło wielokrotnie wyraz w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok z 28 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 320/95; wyrok z 30 września 1996 r., sygn. akt SA/Wr 3095/95; wyrok z 26 października 1995 r., sygn. akt SA/Gd 2096/95 lub wyrok z 21 lutego 1997 r., sygn. akt SA/Bk 1120/95). Przechodząc na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wypełniona została zatem przesłanka uchylenia tychże decyzji, określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. Sąd zauważył, że dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału, organ pierwszej i drugiej instancji nie dopatrzył się przesłanek umorzenia zaległości, wymienionych zarówno w art. 28 u.s.u.s., jak i w § 3 rozporządzenia. Organy nie uzasadniły w stopniu dostatecznym przesłanek, którymi kierowały się odmawiając skarżącej umorzenia zaległych składek. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie spełnia bowiem wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z przepisów tych wynika, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, wskazujące w szczególności fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawne, obejmujące wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd stwierdził, że uzasadniając swoje rozstrzygnięcia Zakład oraz Prezes Zakładu nie odnieśli się należycie do argumentacji podniesionej przez Skarżącej we wniosku o umorzenie należności składkowych oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zapewniając o przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie dano jednak temu wyrazu w uzasadnieniu swoich decyzji. W ocenie Sądu, działanie Zakładu oraz Prezesa Zakładu dotknięte jest wadą naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Jest ono również sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organu, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Prawidłowość uzasadnienia decyzji należy oceniać również w kontekście zawartej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony określonego obowiązku, bez potrzeby stosowania środków przymusu. Z zgodnie art. 83 ust. 4 u.s.u.s. od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odwołanie, o którym mowa w art. 83 ust. 2 k.p.a. (odwołanie do Sądu powszechnego), nie przysługuje. Stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wniosek ten rozpatrywany jest przez Prezesa ZUS, na podstawie przepisów k.p.a. dotyczących postępowania odwoławczego. Oznacza to, że wydając decyzję w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes ZUS na podstawie art. 140 k.p.a. związany jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w Rozdziale 2 Działu I k.p.a., w tym zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 k.p.a. Ma zatem obowiązek prawidłowego zastosowania przepisów nie tylko prawa materialnego, ale i procesowego. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wydana została przez Prezesa ZUS z naruszeniem prawa tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż organ w sytuacji gdy uznał decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową nie wydał decyzji, o której mowa w tym przepisie to jest decyzji utrzymującej w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Organ uznając decyzje organu pierwszej instancji za prawidłową wydał decyzję, którą powielił treść rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zamiast zgodnie z treścią przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymać ją w mocy. Decyzją tą, wydaną na skutek złożenia przez Skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes ZUS odmówił umorzenia należności powstałych z tytułu nieuregulowania składek w części finansowanej przez płatnika na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wraz z odsetkami za zwłokę. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest sformułowane analogicznie, jak rozstrzygnięcie podjęte w pierwszej instancji, w tym sensie, że rozstrzyga o merytorycznej zasadności wniosku Skarżącej. W oparciu zaś o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wskazany w podstawie prawnej tej decyzji, organ odwoławczy uznając decyzje organu pierwszej instancji za prawidłową może jedynie utrzymać ją w mocy. Jeżeli zatem Prezes ZUS uznał decyzję wydaną w pierwszej instancji za prawidłową, obowiązany był utrzymać ją w mocy, a nie orzekać o istocie sprawy poprzez odmowę umorzenia składek. Orzeczenie przez organ odwoławczy o istocie sprawy możliwe jest wyłącznie w przypadkach wskazanych w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., kiedy to organ odwoławczy uchyla w całości lub w części zaskarżoną decyzję, a zatem stwierdza, iż jest ona nieprawidłowa, w związku z czym zawarte w niej rozstrzygnięcie wymaga korekty. Organ odwoławczy swoje rozstrzygnięcie zawsze odnosi do rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji. W sprawie zaś niniejszej po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes ZUS w swoim rozstrzygnięciu w ogóle nie wypowiedział się co do decyzji wydanej w pierwszej instancji. Ewidentna sprzeczność rozstrzygnięcia podjętego przez Prezesa ZUS z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uzasadnia stwierdzenie, iż zapadło ono z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem zachodziła przesłanka uchylenia decyzji, wskazana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wpływ tego uchybienia na wynik sprawy niewątpliwie był istotny, gdyż jak już wykazano powyżej w sprawie zapadło rozstrzygnięcie organu odwoławczego w sposób oczywisty sprzeczne z jego kompetencjami orzeczniczymi. Kolejnym naruszeniem przepisów, którego dopatrzył się Sąd w sprawie niniejszej jest niedopełnienie przez organy wymogu zapewnienia Skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym stworzenia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Wymóg ten ciąży na organach zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu organ może odstąpić od zasady czynnego udziału stron wyłącznie w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, zaś przyczyny tego odstąpienia organ powinien utrwalić w aktach sprawy. W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził, aby którakolwiek z przesłanek odstąpienia od zasady miała miejsce. Żadna taka okoliczność nie została również udokumentowana przez organ. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie tylko nie miała możliwości dokonania i przedstawienia swojej oceny co do kompletności zebranego materiału dowodowego, ale przede wszystkim do zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji. Wypowiedzenie się w kwestii materiału dowodowego wymaga bowiem uprzedniego zapoznania się z nim. Zapoznanie strony skarżącej ma istotne znaczenie dla postępowania administracyjnego, gdyż informuje ono stronę że postępowanie przechodzi z fazy rozpoznawczej w fazę jurysdykcyjną, i dzięki temu strona przed wydaniem decyzji może nie tylko wypowiedzieć się co do zebranego materiału dowodowego ale przed wydaniem decyzji może także przedstawić nowe dowody, które jej zdaniem mogą przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem wypełnienie przez organ obowiązku określonego w art. 10 §1 k.p.a. może przyczynić się do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Tym samym niewypełnienie przez organ obowiązku określonego w tym przepisie może mieć wpływ na wynik sprawy polegający na niepełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a zatem jest to naruszenie przepisów postępowania o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zatem niewywiązanie się przez Zakład oraz Prezesa Zakładu z obowiązków nałożonych na nich na mocy art. 10 § 1 k.p.a. mogło mieć wpływ na dostateczne wyjaśnienie sprawy a także na możliwość uznania podnoszonych przez niego okoliczności faktycznych za udowodnione, a tym samym zasadność oparcia na nich rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. W aktach sprawy, stanowiących dla Sądu - zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. - podstawę rozstrzygnięcia, brak jest informacji o zapoznaniu zobowiązanego z całością materiału zgromadzonego w sprawie. Tym samym Sąd uznał, że zarówno Prezes Zakładu, jak też Zakład, jako organ pierwszej instancji, naruszyli przepis art. 10 § 1 k.p.a., w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a zatem również w tym zakresie wypełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają przepisy art.7, 10 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., a decyzja organu odwoławczego również z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tym samym w sprawie zaistniała konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Ponownie rozpoznając sprawę, Zakład i Prezes Zakładu obowiązani będą do przedstawienia w decyzji zarówno uzasadnienia faktycznego jak i uzasadnienia prawnego, a po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, zobowiązani będą także do wyciągnięcia stosownych wniosków, pozwalających w konsekwencji zakończyć postępowanie w sprawie umorzenia należności składkowych w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego. Podniesiony przez Skarżącą zarzut naruszenia przepisów procesowych Ordynacji należy uznać za niesłuszny, gdyż należy podkreślić, że wydanie przez Zakład decyzji w przedmiocie umorzenia należności poprzedza postępowanie, które prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Powołany przez stronę skarżącą przepis art. 122 O.p. jest odpowiednikiem art. 7 k.p.a., którego naruszenie w niniejszej sprawie Sąd stwierdził powyżej. Z uwagi na przedstawione wyżej rozważania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1, a także na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.