III SA/Wa 2841/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. P. (dalej "Skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącej na podstawie własnych tytułów wykonawczych: nr [...] obejmującego zaległość z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych za 2011 r. i tytułów nr [...] i [...] obejmujących należności z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2016 r. oraz tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr [...] i [...], obejmujących zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów z innych źródeł za 2008 r. i 2009 r. Odpisy tytułów wykonawczych doręczono Skarżącej w następujących datach : [...] w dniu [...] listopada 2014 r., [...]w dniu [...] kwietnia 2015 r., [...] w dniu [...] października 2016 r., [...] w dniu [...] grudnia 2016 r., [...] w dniu [...] września 2017 r. Podejmując działania mające na celu realizację należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi w dniu [...] kwietnia 2018 r. organ egzekucyjny działając na podstawie art. 89 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – dalej "u.p.e.a.", skierował zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej do dłużnika zajętej wierzytelności P. sp. z o.o. z siedzibą w W. . Powyższe zawiadomienie zostało doręczone Zobowiązanej w dniu [...] maja 2018 r., natomiast zawiadomienie skierowane do dłużnika zajętej wierzytelności przesłano listem poleconym, który po dwukrotnym awizowaniu został zwrócony w dniu [...] czerwca 2018 r. z adnotacją o niepodjęciu w terminie. W dniu [...] maja 2018 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynęła skarga Skarżącej z dnia [...] maja 2018 r. na zajęcie innej wierzytelności pieniężnej dokonane zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. W treści wniesionej skargi Skarżąca wskazała na złożone wnioski o umorzenie części zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę oraz o udzielenie ulgi w postaci rat na spłatę pozostałych zaległości. Zdaniem Skarżącej, wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest zatem nieuzasadnione i rażąco narusza przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z powyższym wnosi również o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia wskazanego powyżej wniosku. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., oddalił skargę na czynność zajęcia innej wierzytelności pieniężnej dokonaną zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. uznając, iż zaskarżona czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami. W świetle powyższych ustaleń uznał, że nie zaistniały przesłanki do skorzystania z możliwości przewidzianych w art. 54 § 6 u.p.e.a. i wstrzymania postępowania egzekucyjnego z urzędu. Na ww. postanowienie, pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., Skarżąca złożyła zażalenie skierowane do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w którym podtrzymała argumenty zawarte w skardze wskazując, iż na wydane decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie wnioskowanych ulg w postaci umorzenia części zaległości i udzielenia rat - zostało wniesione odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. rozpatrując zażalenie Skarżącej postanowieniem z dnia [...] września 2018r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu zarzuty o charakterze materialnoprawnym, bowiem wynika to z istoty skargi na czynności egzekucyjne. Organ w drodze wniesionej przez Skarżącą skargi na czynność egzekucyjną, właściwy jest do zbadania prawidłowości zaskarżonego środka egzekucyjnego w świetle przepisów regulujących sposób i formę dokonanych przez niego czynności egzekucyjnych. Z tego względu poza granicami niniejszej sprawy pozostają argumenty, dotyczące niedopuszczalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego w związku z zaskarżeniem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2018 r. o odmowie umorzenia kwoty 125.060,50 zł stanowiącej 50% kwoty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., rozłożenia na raty zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., umorzenia odsetek za zwłokę obliczonych na dzień wpływu wniosku do Urzędu, od pozostałej kwoty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Przedstawione przez Skarżącą w złożonej skardze jak i w zażaleniu argumenty wskazujące na toczące się postępowanie w sprawie umorzenia części zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę oraz o rozłożenie na raty pozostałej części zaległości podatkowej w zakresie: zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz rozłożenie na raty pozostałej kwoty tej zaległości podatkowej oraz umorzenie 50% kwoty zaległości podatkowej z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych oraz rozłożenie na raty pozostałej kwoty zaległości z tego tytułu i umorzenie odsetek za zwłokę od tej zaległości podatkowej - nie stanowią, zdaniem organu, przesłanek stanowiących podstawę do uznania skargi na czynność egzekucyjną za zasadną, jak również nie mają wpływu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dopiero pozytywne rozpatrzenie wskazanego przez Skarżącą wniosku może stanowić podstawę do zawieszenia lub umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 54 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 6, art. 15 k.p.a. poprzez nieuchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i tym samym zaakceptowanie wyrażonego przez organ pierwszej instancji poglądu, że dyspozycja przepisu art. 54 § 1 u.p.e.a. obejmuje swym zakresem tylko skargi na czynności egzekucyjne w zakresie "uchybień" formalnych i odmówienie na tej podstawie ochrony Skarżącej, podczas gdy uprawnienie do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne możliwe jest także w szerszym zakresie niż wyłącznie zarzuty formalnoprawne, co wprost z treści art. 54 § 1 ww. ustawy wynika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd wskazuje, że na podstawie art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (oraz odpowiednio na postanowienia). Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Istota sporu między stronami, mimo iż dotyczy skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, koncentruje się – co do zasady - wokół kwestii zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sytuacji złożenia przez stronę wniosku o umorzenie części zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę oraz o rozłożenie na raty pozostałej części zaległości podatkowej. Zdaniem Skarżącej, Organy naruszyły art. 54 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 6, art. 15 k.p.a. albowiem dyspozycja wskazanego przepisu, wbrew twierdzeniu DIS w W. , nie obejmuje swym zakresem tylko skargi na czynności egzekucyjne w zakresie "uchybień" formalnych i dlatego odmówienie na tej podstawie ochrony Skarżącej w sytuacji, gdy zgłosiła wniosek o umorzenie części zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę oraz o rozłożenie na raty pozostałej części zaległości podatkowej jest niezasadne. Z kolei zdaniem Organu, w ramach skargi na czynności egzekucyjne Strona może wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym i dlatego organ egzekucyjny bada jedynie prawidłowość dokonanej czynności, a nie działania będące podstawą egzekucji. Przy tak zakreślonych granicach skargi oraz stanowiskach stron, rację należało przyznać Organowi. W punkcie wyjścia rozważań Sąd wskazuje, że zgodnie art. 54 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (§ 5a). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (§ 6). Treść art. 54 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotem skargi wnoszonej na jego podstawie mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne – stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego – ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por: wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., II FSK 290/13, dostępny - podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu - pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie więc przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Powyższe oznacza, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego – w stosunku do wskazanych wyżej – środka zaskarżenia, a jej – opisany wyżej – ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Jeżeli przysługuje dłużnikowi środek zaskarżenia w postaci zarzutów (środkiem tym można się posłużyć w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego – zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego – art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. ) to skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 omawianej ustawy, nie może stanowić takiego właśnie konkurencyjnego środka zaskarżenia. Nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (tak: wyrok NSA z dnia 02 kwietnia 2015 r., II FSK 749/13). W świetle przedstawionych rozważań zasadnym więc było stanowisko organów, iż w rozstrzyganym postępowaniu ocenie podlegało jedynie dokonane przez organ egzekucyjny, zawiadomieniem z dnia [...].04.2018r. nr [...] zajęcie innej wierzytelności pieniężnej. Jak słusznie zauważył organ, prawidłowość czynności polegającej na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną inną niż określona w art. 72-85, winno ocenia się w kontekście przepisu art. 89 ustawy egzekucyjnej, który określa sposób dokonania przedmiotowej czynności egzekucyjnej. W ocenie Sądu, z akt przedmiotowego postępowania egzekucyjnego wynika, że organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej zgodnie z wyżej powołanymi przepisami. I tak: przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu doręczono Zobowiązanej w dniu [...].05.2018 r., natomiast zawiadomienie skierowane do dłużnika zajętej wierzytelności przesłano listem poleconym, który po dwukrotnym awizowaniu został zwrócony w dniu [...].06.2018r. z adnotacją o niepodjęciu w terminie. Zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zawierało elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz spełniało wszystkie wymogi zgodnie z powołanymi przepisami. Ponadto, jak wynika akt sprawy, odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...],[...],[...] oraz [...] zostały doręczone Stronie odpowiednio w dniach: [...].11.2014 r., [...].04.2015 r.. [...].10.2016 r. [...].12.2016 r. oraz [...].09.2017 r. W świetle powyższego, w/w czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zatem żądanie Strony dotyczące uchylenia zaskarżonej czynności egzekucyjnej słusznie uznano za nieuzasadnione. Jeszcze raz podkreślić należy, że ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają te działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym (zob. wyrok NSA z dnia 03 listopada 2009r, sygn. akt II FSK. 1660/08). Z tych względów, wbrew twierdzeniom skargi, DIS w W. prawidłowo uznał, że poza granicami niniejszej sprawy pozostają argumenty dotyczące braku zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w związku z zaskarżeniem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].07.2018r. o odmowie umorzenia kwoty 125.060,50 zł, stanowiącej 50% kwoty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., rozłożenia na raty zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r., umorzenia odsetek za zwłokę obliczonych na dzień wpływu wniosku do Urzędu, od pozostałej kwoty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Przedstawione przez Stronę w złożonej skardze argumenty wskazujące na toczące się postępowanie w sprawie udzielenia ulg w spłacie egzekwowanych należności nie mają wpływu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Sąd stwierdza jednocześnie, że okoliczność złożenia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w postaci rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowej – z przyczyn wskazanych w omówieniu instytucji z art. 54 u.p.e.a. - nie tylko nie może stanowić podstawy zgłoszenia skargi na czynności egzekucyjne, ale w ogóle wniosek o rozłożenie spłaty na raty nie może skutecznie rzutować na dopuszczalność wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz jego kontynuowanie. Należy bowiem mieć na uwadze, że zainicjowanie procedury egzekucyjnej następuje w okolicznościach wskazanych w art. 6 § 1 u.p.e.a., Wspomniany przepis stanowi, że w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Jak podkreśla się w ugruntowanym orzecznictwie sądowym - przepis ten nie pozostawia organowi wyboru, nakładając na niego prawny obowiązek podjęcia odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji w przypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Niewykonanie wymagalnego obowiązku nakłada więc na wierzyciela obowiązek zainicjowania działań zmierzających do jego wyegzekwowania. Tak więc zarzutu strony skarżącej, że organy bezzasadnie doprowadziły do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, pomimo nierozpoznania złożonego wniosku o ratalną spłatę zobowiązania należy stwierdzić, że legalność działania wierzyciela podatkowego w zakresie podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych oceniać należy w świetle przepisów ustawy egzekucyjnej. Jak stwierdził NSA w wyroku z 9 marca 2016 r. w sprawie II FSK 259/14 (...) nie bez znaczenia jest argument, że składanie przez każdego zobowiązanego do zapłaty podatku wniosków zmierzających do uzyskania ulgi, prowadziłoby do konieczności każdorazowego odczekania do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie takiego wniosku i to niezależnie od tego ile razy taki wniosek (z powołaniem na coraz to inne powody) zostanie złożony. Uniemożliwiłoby to realizację zasady obowiązkowego wszczynania egzekucji ustanowionej w art. 6 u.p.e.a., gdyż w tym czasie zobowiązany mógłby skutecznie i bez ryzyka usunąć majątek spod egzekucji". Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że wobec samego faktu niezapłacenia należności w terminie, organy podatkowe były umocowane do wystawienia tytułu egzekucyjnego i podjęcia czynności w sprawie (por. wyrok NSA z 15 lutego 2013 r., II FSK 1316/11). Złożenie wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej nie wpływa w żaden sposób na wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Dopiero udzielenie ulgi w rozłożenia płatności podatku na raty wywoływałoby skutki, które mogłyby być dwojakiego rodzaju. Jeżeli nastąpiłoby to przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, wówczas stanowiłoby to podstawę do uwzględnienia zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 34 § 4 i art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Jeżeli natomiast rozłożenie płatności podatku na raty nastąpiłoby po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, stanowiłoby to podstawę do zawieszenia tego postępowania na mocy art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dlatego też, w ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo oddalił skargę na przedmiotową czynność egzekucyjną, ponieważ działanie organu egzekucyjnego w zakresie zastosowania i zrealizowania wskazanego środka egzekucyjnego było zgodne z przepisami. Tym samym za zgodne z prawem należało również uznać zaskarżone rozstrzygnięcie, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji. Jak już stwierdzono wcześniej, zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zawierało elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz spełniało wszystkie wymogi zgodnie z powołanymi przepisami. Biorą pod uwagę powyższe, skargę jako bezzasadną należało oddalić zgodnie z art. 151 p.p.s.