III SA/Wa 2846/13

Dnia 28 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. na interpretację indywidualną Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W niniejszej sprawie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (zwane dalej: "Skarżącym"), złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 26 października 2013 r., wskazując w iż zaskarża interpretację indywidualną wydaną przez Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. Następnie przy piśmie z dnia 15 listopada 2013 r. Prezydent W. przesłał przedmiotową skargę wraz z aktami administracyjnymi do tutejszego Sądu. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, iż pismem z dnia 11 stycznia 2007 r. Skarżący wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania zwolnień w podatku od nieruchomości. W dniu [...] lutego 2007 r. Prezydent W. wydał interpretację indywidualną nr [...], w której uznał stanowisko Skarżącego przedstawione w jego wniosku za nieprawidłowe. Następnie w piśmie z dnia 19 lutego 2007 r. Skarżący wniósł zażalenie na przedmiotową interpretację do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] umorzyło postępowanie w sprawie wskazanego zażalenia. Z akt administracyjnych wynika również, że pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. Skarżący wezwał Prezydenta W. do usunięcia naruszenia prawa zaistniałego w związku z wydaniem interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...]. Natomiast Prezydent W. stwierdzając brak podstaw prawnych do udzielenia odpowiedzi na wskazane wezwanie, przy piśmie z dnia 6 września 2013 r. przesłał je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. celem zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z przepisu powyższego należy zatem wyciągnąć wniosek, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie decyzja (rozstrzygnięcie) ostateczna czyli wydana w postępowaniu drugoinstancyjnym. Jak już wskazano powyżej w niniejszej sprawie Skarżący pismem z dnia 11 stycznia 2007 r. wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania zwolnień w podatku od nieruchomości. Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r., nr 217, poz. 1590) wnioski o wydanie pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wniesione przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 7 omawianej ustawy przedmiotowy przepis wszedł w życie z dniem 1 lipca 2007 r. Z tego względu biorąc pod uwagę fakt, iż wniosek Skarżącego o udzielnie interpretacji podatkowej wpłynął do Prezydenta W. przed dniem 1 lipca 2007 r., rozpatrzenie środka zaskarżenia na interpretację podatkową wydaną przez ten organ – którym było wówczas zażalenie do organu wyższego stopnia – winno również nastąpić w trybie przewidzianym w dotychczas obowiązujących w tym zakresie przepisach. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1389/08. Wskazać w tym miejscu należy, iż z akt administracyjnych wynika, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego z dnia 19 lutego 2007 r. na interpretację indywidualną wydaną przez Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] umorzyło postępowanie w sprawie wskazanego zażalenia. W uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wskazany organ pouczył Skarżącego o prawie do jej zaskarżenia w drodze wniesienia skargi do tutejszego Sądu (karta nr 105v akt administracyjnych). Natomiast Skarżący wniósł w niniejszej sprawie do tutejszego Sądu skargę na postanowienie (interpretację podatkową) z dnia [...] lutego 2007 r. wydane w pierwszej instancji przez Prezydenta W. Podkreślić trzeba przy tym, iż postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (karta nr 67 akt administracyjnych), zaś Skarżący z prawa tego skorzystał, wnosząc zażalenie na ww. postanowienie. Biorąc pod uwagę zaistniałą sytuację stwierdzić należy, że gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest zaś skarga na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, choć nie oznacza to, że w skardze na rozstrzygnięcie wydane przez organ drugiej instancji nie można wnosić również o uchylenie poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 392/11. Z tego względu mając na uwadze fakt, iż w niniejszej sprawie zaskarżono postanowienie (interpretację podatkową) wydane w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1) sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono w pkt 2) sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.