III SA/Wa 285/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 listopada 2018 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.459.2018.2 w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] sierpnia 2018 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w W. – dalej "DKIS" - wpłynął wniosek P. S.A. z siedzibą w W. – dalej: "Skarżąca" lub "Spółka" - o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego dla usług realizowanych w międzynarodowym obrocie pocztowym. We wniosku Skarżąca wskazała, że jako operator publiczny zobowiązana jest do świadczenia usług pocztowych w obrocie krajowym jak i zagranicznym. W zakresie usług pocztowych świadczonych w obrocie międzynarodowym (m.in. przesyłki listowe, paczki, przekazy) Spółka współpracuje z operatorami pocztowymi innych państw. Zasady tej współpracy, to jest procedury i tryb świadczenia usług pocztowych, a także zasady regulowania wzajemnych rozliczeń, określone zostały w aktach o charakterze międzynarodowym, stworzonych przez państwa będące członkami Światowego Związku Pocztowego. Do aktów tych od 2013 r. należały m.in. Światowa Konwencja Pocztowa podpisana w D. w 2012 r. (opublikowana w Dz. U. 2015 r. poz. 1522) oraz Regulaminy dotyczące poszczególnych usług podpisane w 2012 r. w D.. Obecnie natomiast przedmiotowe kwestie regulowane są w aktach podpisanych w 2018 r. w I., tj. w Światowej Konwencji Pocztowej oraz odpowiednich Regulaminach (jeszcze nieopublikowane). Akty te regulują zarówno zakres usług jak i tryb wzajemnych rozliczeń z tytułu międzynarodowego obrotu pocztowego oraz wysokość opłat, a ich postanowienia są obligatoryjne dla operatorów publicznych poszczególnych krajów, w tym dla P. , która również jest członkiem Światowego Związku Pocztowego. Zgodnie z postanowieniami Światowej Konwencji Pocztowej operatorzy pocztowi mają prawo do pobierania na przykład z tytułu wymiany przesyłek listowych opłat końcowych (wymiana przesyłek listowych bezpośrednio pomiędzy dwoma operatorami) oraz opłat tranzytowych (wymiana przesyłek listowych pomiędzy dwoma operatorami za pośrednictwem służb jednego lub kliku innych wyznaczonych operatorów). Szczegółowe postanowienia dotyczące wystawiania rachunków, dotyczących tych usług zawarte są w Regulaminie P. Listowej. Rozliczenia opłat końcowych prowadzone są corocznie na podstawie rzeczywistej masy odsyłek i rzeczywistej liczby otrzymanych przesyłek (w tym poleconych i z zadeklarowaną wartością). Również opłaty tranzytowe rozliczane są corocznie, a podstawą rozliczeń jest masa odsyłek przyjętych do tranzytu i wysyłanych w ciągu danego roku. W celu uzyskania tych informacji operatorzy prowadzą wykazy zbiorcze, które w zależności od rodzaju usług sporządzane są w: okresach miesięcznych, kwartalnych, półrocznych lub rocznych. Po zakończeniu danego roku, na bazie tych wykazów, określa się salda wzajemnych rozliczeń i dopiero wówczas może być wystawiony rachunek szczegółowy z tytułu opłat końcowych i tranzytowych. Obowiązek sporządzania rachunków szczegółowych spoczywa na operatorze wierzycielu, tj. operatorze wykazującym w obrocie wzajemnym z innym krajem saldo dodatnie, który przesyła je do operatora - dłużnika, na specjalnych formularzach. Rachunek może zostać sprostowany, co do zasady, w terminie dwóch miesięcy od jego wysłania. Dopiero upływ tego terminu powoduje, że rachunek się "uprawomocnia". Ponadto, operatorzy mogą wysyłać dodatkowe rachunki, jeżeli stanowią uzupełnienie już istniejących rachunków danego roku. Rachunki szczegółowe powinny być przesyłane jak najszybciej po upływie roku, którego dotyczą. Natomiast operator - dłużnik nie ma obowiązku uznania rachunków szczegółowych, które nie zostaną mu przesłane w terminie dwunastu miesięcy od zakończenia danego roku. W praktyce operatorzy zagraniczni często wystawiają rachunki po upływie dłuższego czasu niż rok, np. dopiero po dwóch latach od zakończenia roku którego one dotyczą. Tym samym zarówno ilość, rodzaj oraz wartość wykonanych usług w obrocie międzynarodowym znana jest dopiero po zakończeniu powyższej procedury. Nie ma więc obiektywnej możliwości pozyskania tych informacji ani w miesiącu faktycznego wykonania usług, ani nawet w danym roku podatkowym. P. bowiem nie posiada w tym okresie jeszcze stosownych prawomocnych dokumentów, tj. takich, z których wynika faktyczna ilość, rodzaj i wartość wykonanych usług. Skarżąca podkreśliła, że opisany sposób rozliczeń wynika z aktów dotyczących przepisów pocztowych o charakterze międzynarodowym. W uzupełnieniu do złożonego wniosku Skarżąca wskazała, że świadczy zarówno usługi w obrocie unijnym jak i z krajami trzecimi. W związku z powyższym opisem Skarżąca zapytała czy w przypadku opisanych w stanie faktycznym usług realizowanych w międzynarodowym obrocie pocztowym, prawidłowe jest rozpoznanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług po zakończeniu rozliczeń pomiędzy administracjami pocztowymi, tj. w miesiącu, w którym nastąpiło rozliczenie i faktycznie jest znana podstawa opodatkowania? Zdaniem Skarżącej z tytułu usług realizowanych w międzynarodowym obrocie pocztowym obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, powinien zostać rozpoznany dopiero, po zakończeniu rozliczeń pomiędzy administracjami pocztowymi, tj. gdy znana będzie kwota należna Skarżącej z tytułu wykonania tych usług. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka przywołała treść art. 19 a ust. 1, art. 19a ust. 3 i art. 29a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1221, z późn. zm.) - dalej "ustawa o VAT" – twierdząc, że przepisy te należy interpretować łącznie. Zgodnie zaś z łączną wykładnią tych przepisów nie ma możliwości rozpoznania obowiązku podatkowego w rozliczeniu za okres, w którym nie jest znana ani podstawa opodatkowania, ani rodzaj i ilość wykonanych usług. W interpretacji indywidualnej z 22 listopada 2018 r. DKIS uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W opinii organu podatkowego obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia przez Spółkę usług w zakresie międzynarodowej wymiany pocztowej, powinien być rozpoznany na koniec każdego okresu rozliczeniowego, zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT. Uzasadniając wydaną interpretację organ podatkowy wskazał, iż miejscem świadczenia, a zarazem opodatkowania przedmiotowych usług pocztowych wykonywanych przez Spółkę na rzecz operatorów z krajów Unii Europejskiej, jak i z krajów nienależących do Wspólnoty, będzie miejsce, w którym usługobiorca Spółki posiada siedzibę działalności, tj. poza terytorium kraju. Zatem usługi te pozostaną poza zakresem opodatkowania polskim podatkiem VAT. W konsekwencji w odniesieniu do tych usług, po stronie Spółki nie powstanie obowiązek podatkowy. Mimo to kwestia prawidłowego określenia momentu powstania tego obowiązku będzie miała istotne znaczenie w związku z koniecznością realizacji przez podatnika powinności wynikających z art. 109 ust. 3a ustawy o VAT oraz z rozporządzenia Ministra Finansów z 18 kwietnia 2018 r. w sprawie wzorów deklaracji dla podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 856). Z analizy ww. regulacji prawnej jak i wprowadzonej ww. rozporządzeniem deklaracji VAT-7 wynika bowiem, że podatnik, który świadczy usługi, dla których miejscem świadczenia nie jest terytorium kraju powinien je wykazać zarówno w prowadzonej ewidencji jak i w składanej deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług uwzględniając moment powstania obowiązku podatkowego dla tych czynności pomimo braku wystąpienia podatku należnego. W wyniku analizy przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego organ podatkowy stwierdził, iż świadczone usługi w ramach międzynarodowego obrotu pocztowego należy zakwalifikować jako usługi o charakterze ciągłym, o których mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o VAT. W konsekwencji, zdaniem organu, w przypadku ww. usług zobowiązanie podatkowe powstanie z upływem okresu rozliczeniowego (roku), za który Spółka otrzyma opłaty za świadczenie spornych usług, a nie na dzień otrzymania rachunków od innych operatorów. W ocenie organu, bez wpływu na powyższe stanowisko pozostaje argumentacja Spółki w zakresie braku możliwości ustalenia podstawy opodatkowania na moment zakończenia rocznego okresu rozliczeniowego. DKIS stanął na stanowisku, iż podstawa opodatkowania z tytułu świadczenia spornych usług może zostać ustalona w oparciu o prowadzone przez Spółkę wykazy zbiorcze, które w zależności od rodzaju usług sporządzane są w okresach miesięcznych, kwartalnych, półrocznych lub rocznych i stanowią podstawę do wystawienia rachunków dokumentujących opłaty końcowe i opłaty tranzytowe. Pismem z [...] grudnia 2018 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższą interpretację zarzucając jej: 1) dopuszczenie się błędu wykładni i niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie: - art. 19a ust. 1 i ust 3 w zw. z art. 29a ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że obowiązek podatkowy z tytułu usług realizowanych w międzynarodowym obrocie pocztowym powstaje z chwilą zakończenia okresu rozliczeniowego (roku), podczas gdy specyficzny tryb świadczenia oraz rozliczania tych usług, wynikający z regulacji o charakterze międzynarodowym, uniemożliwia prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania na moment zakończenia rocznego okresu rozliczeniowego, 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 14c § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800) - dalej "O.p" - poprzez niedokonanie oceny stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny w zakresie argumentacji P. wskazującej na konieczność dokonania łącznej interpretacji art. 19 ust. 1, ust. 3 VAT i art. 29a VAT, - art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. poprzez nieuwzględnienie przy ocenie stanu faktycznego faktu posiadania przez Spółkę interpretacji indywidualnej na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych, wydanej w analogicznym stanie faktycznym w zakresie momentu powstania przychodów z tytułu realizacji usług w międzynarodowym obrocie pocztowym. Mając na uwadze powyższe, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2018, poz. 1302, ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy zaskarżona interpretacja indywidualna spełnia wymogi formalne wskazane w przepisach Ordynacji podatkowej, a w szczególności czy zawiera pełne uzasadnienie w odniesieniu do wszystkich kwestii wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji. W razie pozytywnego rozstrzygnięcia w powyższym zakresie, rozstrzygnięcia będzie wymagało zagadnienie z zakresu prawa materialnego. Na tej płaszczyźnie istota sporu dotyczy określenia momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu usług realizowanych przez Skarżącą w międzynarodowym obrocie pocztowym. Na gruncie art. 19a ust. 1 i ust. 3 oraz art. 29a ustawy o VAT Skarżąca twierdzi, że obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu wskazanych usług powinien zostać rozpoznany dopiero po zakończeniu rozliczeń pomiędzy administracjami pocztowymi, tj. gdy znana będzie kwota należna Skarżącej z tytułu wykonania tych usług. Organ interpretacyjny jest przeciwnego zdania. Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że interpretacja nie spełnia wymogów formalnych wskazanych w przepisach O.p. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie zaś do art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że "indywidualna interpretacja prawa podatkowego w rozumieniu O.p. stanowi wynik oceny możliwości zastosowania materialnego prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego i stanowiska prawnego przedstawionego przez wnioskodawcę" (zob. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 84 i nast.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się natomiast, że ocena ta musi być na tyle konkretna i jednoznaczna, by podmiot żądający interpretacji mógł się do niej zastosować (zob. na przykład wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2014 r., II FSK 1202/12, CBOSA). Zgodnie z art. 14c § 2 O.p., negatywna ocena stanowiska wnioskodawcy wymaga wskazania w wydanej interpretacji prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Należy wyraźnie podkreślić, że art. 14c § 2 O.p. nie daje możliwości odstąpienia od uzasadnienia prawnego. Urzędowe wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym jest traktowane jako urzędowa, aczkolwiek prawnie niewiążąca dla wnioskodawcy, wykładnia prawa. Musi być ona na tyle jednoznaczna, aby podatnik miał możliwość wyboru i mógł się do niej zastosować. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, że uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczą organu jest wskazać, dlaczego w świetle przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy. Wymaga to odniesienia się do istoty argumentacji wnioskodawcy. Uzasadnienie prawne organu powinno zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie stanowiska organu, ale również powinno wskazywać, za pomocą argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Brak uzasadnienia prawnego może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. Zadaniem organu interpretacyjnego jest udzielenie odpowiedzi, która pozwoli podatnikowi na wypełnienie spoczywających na nim obowiązków nałożonych przez prawo podatkowe (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Łodzi z 9 sierpnia 2011 r., I SA/Łd 821/11; w Poznaniu z 3 marca 2010 r., I SA/Po 78/10, z 8 czerwca 2009 r., III SA/Wa 489/09 oraz z 18 lutego 2009 r., III SA/Wa 2804/08 - CBOSA). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 26 kwietnia 2016 r. o sygn. akt I SA/Łd 221/16 (CBOSA) podkreślił szczególne znaczenie uzasadnienia interpretacji w sytuacji negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. Uzasadnienie negatywnej interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno także przedstawiać wywód prawny, z którego będzie można w sposób jednoznaczny wywnioskować, dlaczego stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe i jakie względy przemawiają za przyjęciem stanowiska organu. Za nieprawidłowe uznaje się takie działanie organu podatkowego, w którym nie wyjaśnia on w sposób precyzyjny i przekonujący, dlaczego stanowisko strony jest nieprawidłowe, przez nieodniesienie się do przedstawionych we wniosku argumentów. Przenosząc na realia rozpatrywanej sprawy wyżej przedstawione poglądy judykatury i doktryny, które orzekający Sąd w pełni podziela, należy wskazać, że stanowisko organu w odniesieniu do kwestii przedstawionej we wniosku o wydanie interpretacji jest lakoniczne i powierzchowne, a co najważniejsze – nie zawiera uzasadnienia prawnego w odniesieniu do powiązania art. 19a ust. 1 i 3 ustawy o VAT z art. 29a tej ustawy. Skarżąca na to powiązanie zwracała szczególną uwagę wskazując na konieczność łącznego interpretowania tych przepisów w kontekście przedstawionego stanu faktycznego, z którego wynikało, że Skarżąca nie ma możliwości rozpoznania obowiązku podatkowego w rozliczeniu za okres, w którym nie jest znana ani podstawa opodatkowania, ani rodzaj i ilość wykonanych usług. Strona powołała się na wyrok NSA z dnia 11 maja 2017r., sygn. akt I FSK 1386/15. W zaskarżonej interpretacji organ jedynie kilkukrotnie wskazał, że w odniesieniu do opłat końcowych i tranzytowych, o które pytała Skarżąca, datą wykonania usług będzie data upływu każdego okresu rozliczeniowego, tj. danego roku, za który Strona otrzyma rachunek szczegółowy z tytułu tych opłat, a nie data otrzymania tego rachunku od innych operatorów. Rzecz w tym, że to była istota pytania Skarżącej, na które nie uzyskała satysfakcjonującej odpowiedzi. Strona bowiem wielokrotnie podnosiła, że otrzymanie rachunku szczegółowego nie stanowi jeszcze zakończenia procesu ustalania ilości i wartości wykonanych usług. Zakończeniem tego procesu jest dopiero otrzymanie przez Skarżąca tzw. prawomocnych dokumentów. Organ interpretacyjny nie wyjaśnił więc przyczyn kwestionowania stanowiska Skarżącej w tym zakresie w świetle regulacji wynikającej z art. 29a ustawy o VAT dotyczącej ustalenia podstawy opodatkowania. Organ nie ustosunkował się także do okoliczności wskazywanych przez Stronę, a dotyczących obowiązku Skarżącej dokonywania rozliczania wskazanych usług zgodnie z regulacjami prawa międzynarodowego, które Strona jest obowiązana przestrzegać. Brak wypowiedzi organu w tym zakresie czyni zasadnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 14c § 1 i § 2 O.p. oraz powoduje, że brak jest stanowiska organu, które miałoby podlegać kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest natomiast uprawniony do kontroli wydawanych interpretacji indywidulanych, a nie do zastępowania organu w przedmiocie ich wydawania czy formułowania uzasadnienia prawnego w nich zawartego. Z tych względów zarzuty naruszenia prawa materialnego należało uznać za przedwczesne. Obowiązkiem organu przy ponownym rozpoznaiu wniosku będzie odniesienie się do wskazanych powyżej kwestii z uwzględnieniem podstaw sposobu obliczania i ponoszenia przedmiotowych opłat przez Skarżącą, znajdującego oparcie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego tj. Światowej Konwencji Pocztowej, która jest ratyfikowanym przez Polskę aktem prawa międzynarodowego. Dodać również należy, że organ interpretacyjny obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. O ile przedstawiony przez wnioskodawcę zaistniały stan faktyczny nie ma charakteru "wyczerpującego", tj. nie zawiera faktów czy okoliczności wystarczających do wydania wnioskowanej interpretacji, a tym samym nie spełnia kryteriów z art. 14b § 3 O.p., organ interpretujący wzywa zainteresowanego do uzupełnienia tego braku stosując odpowiednio przepis art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Jeżeli dla oceny stanowiska przedstawionego we wniosku będzie konieczne sprecyzowanie stanu faktycznego sprawy, organ zwróci się do Skarżącej o takie sprecyzowanie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny winien dokonać oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, że organ interpretacyjny naruszył art. 14c § 1 i 2 O.p., w stopniu mogącym istotnie wpływać na wynik sprawy, uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.Na wniosek strony Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis w kwocie 200 zł.