III SA/Wa 2856/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu N. H. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 października 2016 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi N. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 27 października 2016 r., sygn. III SA/WA 2856/16, w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy N. H. – dalej "Skarżący" – pismem z dnia 22 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Do skargi Skarżący dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Pismem z dnia 3 października 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał Skarżącego do nadesłania, w terminie 7 dni, dodatkowych informacji o sytuacji majątkowej Skarżącego, a także do wypełnienia rubryk 7,8,9 i 10 formularza PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru ww. wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 6 października 2016 r. (k. 38 akt sądowych). Skarżący jednak nie złożył wymaganych dokumentów. Wniósł natomiast, pismem z dnia 12 października 2016 r., o przedłużenie, o 14 dni, 7-dniowego terminu do wykonania wezwania. Z uwagi na powyższe referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 27 października 2016 r., pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 27 października 2016 r. Skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 3 października 2016 r. Pismo to wpłynęło do Sądu w dniu 2 listopada 2016 r. Następnie, pismem z dnia 7 listopada 2016 r. Skarżący wniósł sprzeciw na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 27 października 2016 r. Zarządzeniu Skarżący zarzucił naruszenie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." poprzez pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych, podczas gdy wniosek ten został prawidłowo uzupełniony, pismem z dnia 27 października 2016 r. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżący podkreślił, że w dniu 27 października 2016 r., z zachowaniem terminu, prawidłowo uzupełnił braki formalne wniosku. Pismem z dnia 12 października 2016 r. zawnioskował o przedłużenie terminu na przedłożenie żądanej dokumentacji. Sąd jednak nie skierował do niego żadnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W ocenie Skarżącego złożywszy kompletne uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy uczynił zadość art. 225 p.p.s.a. W ocenie Skarżącego pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia należny uznać za niezasadne, bowiem Skarżący dopełnił wszelkich wymogów formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś § 2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skarżący, wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza podniósł przede wszystkim to, że uzupełnił braki formalne wniosku przy piśmie z dnia 27 października 2016 r. Tymczasem w niniejszej sprawie kluczowe jest to, że wniosek Skarżącego nie spełnia wymogów formalnych, jako że Skarżący nie wypełnił odpowiednich rubryk w formularzu PPF. W myśl bowiem art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zostać złożony na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Wnioskodawca, który nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest wzywany do uzupełnienia tego braku, poprzez złożenie wniosku w siedmiodniowym terminie na stosownym druku - w wypadku osoby prawnej – druku PPPr. Konsekwencją niezastosowania się do wezwania w zakreślonym terminie, jest pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Skarżący nie wykonał jednak tego wezwania. Nie było możliwe "merytoryczne" rozpoznanie wniosku Skarżącego w sytuacji, kiedy złożony wniosek nie zawierał żądanych informacji o kondycji finansowej strony i sposobie zaspokajania jej potrzeb życiowych. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, skoro z treści art. 257 p.p.s.a. wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania prawidłowo pozostawiono bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art.260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Wyjaśnić równocześnie należy, że powyższe rozstrzygnięcie nie pozbawia Skarżącego prawa do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, tym razem zawierającego wszystkie elementy wskazane w wezwaniu referendarza sądowego.