III SA/Wa 2856/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący N.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na powagę zarzutów przedstawionych wobec przedmiotowej decyzji oraz ze względu na fakt, iż Skarżący nie dysponuje kwotą pieniężną pozwalającą na zaspokojenie wierzyciela podatkowego, a przymusowe wykonanie decyzji wyrządzi szkodę lub co najmniej spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ponadto Skarżący uzasadnił, że jego obecna sytuacja materialna nie pozwala na natychmiastowe wykonanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do unormowań art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: "P.p.s.a."), po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Przepis ten nie wypowiada się w kwestii szczegółowych przesłanek, których zaistnienie uzasadniałoby podjęcie decyzji, stwierdza jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić zwłaszcza wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że powodem wstrzymania wykonania decyzji może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu lub czynności, które następnie przez tenże Sąd zostałyby wzruszone. Bezspornie natomiast z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika konieczność wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia w rzeczywistości okoliczności opisanych w hipotezie tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zatem mając na uwadze powołane przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał, dlaczego wykonanie aktu miałoby spowodować powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący bowiem jedynie lakonicznie uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że nie posiada wystarczających środków na uiszczenie zaległego podatku. Natomiast powołana przez Skarżącego okoliczność, iż w skardze zawarto ,,poważne zarzuty" wobec zaskarżonej decyzji, nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania aktu. Zdaniem Sądu, Skarżący powinien szerzej uzasadnić wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji tj. dokładnie wykazać (wyliczyć), udokumentować w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji mu zaszkodzi. Takiego wyliczenia Skarżący jednak nie przedstawił. Samo natomiast złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i lakoniczne uzasadnienie jest niewystarczające dla jego pozytywnego załatwienia. Ponadto Sąd wskazuje, że zobowiązanie podatkowe jest ze swej istoty świadczeniem odwracalnym i w przypadku uiszczenia podatku nienależnego podlega zwrotowi wraz z odsetkami. Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.