III SA/Wa 286/12

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2012 r po rozpoznaniu wniosku W.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2007 r. p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżącego od wpisu od skargi powyżej 100,- zł 2. odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie 1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. 2) W. W. (dalej jako strona lub skarżący), wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF załączonym do skargi, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że: - utrzymuje się z renty w wysokości 873,82 zł; -mieszka z synem, który mu pomaga; - komornik potrąca skarżącemu z renty 218 zł, zatem zostaje mu na życie 533,37 zł; - miesięczny koszt leków wynosi 320 zł; - jest osobą schorowaną, po [...], cierpi na [...]; [...], [...], [...]. Strona, w wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 2 lutego 2012 r., przekazała kartę informacyjną ze szpitala, pismo KRUS, roczne obliczenie podatku, wyciąg z konta bankowego skarżącego. Strona oświadczyła, ze w zakresie potrzeb życiowych, których nie jest w stanie sfinansować, pozostaje ona na utrzymaniu synów. 3) Referendarz sądowy wskazuje, że jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie jest 500,- zł należne z tytułu wpisu od skargi do sądu i do tej sumy należy odnieść zdolność wygospodarowania środków z posiadanych przez skarżącego środków. Referendarz sądowy daje wiarę oświadczeniom skarżącego złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej. Przymiotu rzetelności oświadczeń strony nie pozbawia brak wskazania dochodów najbliższych, skoro skarżący nie zaliczył ich do osób, z którymi prowadzi gospodarstwo domowe. Nie zmienia to jednak faktu, że sposób wykonania punktu 4 i 5 wezwania powinien zostać uwzględniony w treści rozstrzygnięcia. .Z deklaracji skarżącego, których referendarzowi sądowemu nie udało się skutecznie zakwestionować, wynika że w gospodarstwie domowym skarżącego miesięczna kwota dochodów wynosi ok. 800 zł brutto. Nadto, kwota ta jest pomniejszana o potrącenia komornicze. Z informacji zawartych na stronie Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych (http://www.ipiss.com.pl/www_ms_2010_sr.pdf) wynika, że wysokość minimum socjalnego wynosiło w 2010 r. ok. 800 zł na osobę, przy czym minimum egzystencji było niższe. Referendarz sądowy zwraca uwagę, że w koszyku dóbr rozważanych przez Instytut brak było wydatków na spory sądowe, zaś wysokość uzyskiwanego dochodu na głowę w gospodarstwie domowym skarżącego, mając na uwadze pomoc najbliższych, zabezpiecza utrzymanie jego poziomu utrzymania. Referendarz wskazuje, że minimum socjalne stanowi kategorie socjalną, mierzącą koszty utrzymania gospodarstw domowych, uwzględniając podstawowe potrzeby bytowo-konsumpcyjne i jest modelem zaspokajania potrzeb na generalnie niskim poziomie, ale jeszcze wystarczającym dla reprodukcji sił witalnych człowieka na każdym etapie jego biologicznego rozwoju, dla posiadania i wychowania potomstwa oraz dla utrzymania więzi ze społeczeństwem. Stąd poczynienie nakładów na spory sądowe w pełnej wymagalnej wysokości ze skromnych środków, które strona posiada/uzyskuje może nastręczyć stronie problemów, niezależnie już od zadeklarowanej uzyskiwanej pomocy od osób najbliższych. Zarazem referendarz sądowy zauważa, że, mając na uwadze wspomnianą pomoc – do której oceny nie dopuściła z własnej woli - strona, bez zagrożenia dla koniecznego utrzymania, jest w stanie wygospodarować kwotę 100,- zł na potrzeby postępowania sądowego. Odmowa przyznania prawa pomocy w pozostałej części, tj kosztów wymaganych potencjalnie, jest uzasadniona tym, że każdorazowe ubieganie się o przyznanie prawa pomocy powinno być poprzedzone zestawieniem wysokości kosztów i wysokości środków, którymi strona aktualnie dysponuje. 4) Z tych powodów referendarz sądowy zadecydował, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.