III SA/Wa 2861/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]; 2) uchyla postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]; 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz K. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w dniu 23 października 2015 r. wystawił przeciwko K.K.(dalej też "Skarżący" "Strona" albo "Zobowiązany") zarządzenia zabezpieczenia o numerach od [...] do [...], obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2010 r. na łączną kwotę 161 885 zł należności głównej oraz kwotę 55 959 zł odsetek, a następnie przekazał je do realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.(dalej też ""Naczelnik", NUS" albo "Organ egzekucyjny"). W oparciu o wskazane wyżej zarządzenia zabezpieczenia Naczelnik, zawiadomieniem z dnia 10 listopada 2015 r., dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. Ponadto zawiadomieniem z dnia 10 listopada 2015 r. Naczelnik dokonał zajęcia zabezpieczającego wynagrodzenia za pracę w spółce H. S.A. w upadłości likwidacyjnej. Naczelnik US w B. przekazał Organowi egzekucyjnemu wystawione przeciwko Skarżącemu tytuły wykonawcze obejmujące należności z tytułu z podatku od towarów i usług za 2010 r. Zawiadomieniami z dnia 11 grudnia 2015 r. Organ egzekucyjny poinformował Zobowiązanego, że w związku z orzeczeniem z dnia 8 grudnia 2015 r., któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, oraz wystawieniem w dniu 9 grudnia 2015 r. tytułów wykonawczych o numerach od [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień i październik 2010 r. na łączną kwotę 147 489 zł należności głównej, zajęcia zabezpieczające, dokonane na podstawie zawiadomień z dnia 10 listopada 2015 r., przekształciły się w zajęcia egzekucyjne. Pismami z dnia 4 stycznia 2016 r., odrębnymi dla każdego tytułu wykonawczego, Skarżący złożył, na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, dalej "upea" albo "ustawa"), zarzuty w sprawie prowadzonych przez NUS postępowań egzekucyjnych na podstawie wystawionych przez Naczelnika US w B. tytułów wykonawczych z dnia 9 grudnia 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Naczelnik US w B. uznał: • zarzut wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązków objętych tytułami wykonawczymi (art. 33 § 1 pkt 1 upea) za niedopuszczalny; • zarzut braku wymagalności obowiązków objętych tytułami wykonawczymi (art. 33 § 1 pkt 2 upea) za niedopuszczalny; • zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji (art. 33 § 1 pkt 3 upea) za niezasadny; • zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowania środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 upea) za niezasadny; • zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych (art. 33 § 1 pkt 6 upea) za niezasadny; • zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (art. 33 § 1 pkt 8 upea) za niezasadny; • zarzut niespełnienia przez wystawione tytuły wykonawcze wymogów wynikających z art. 27 ustawy (art. 33 § 1 pkt 10 upea) za niezasadny. Dyrektor Izby Skarbowej w G[...] ("DIS w G."), postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., utrzymał w mocy powyższe postanowienie Naczelnika US w B.. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Organ egzekucyjny, po rozpatrzeniu zarzutów z dnia 4 stycznia 2016 r. w sprawie prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 9 grudnia 2015 r. postępowania egzekucyjnego, uznał za niedopuszczalne zarzuty: • wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązków objętych tytułami wykonawczymi (art. 33 § 1 pkt 1 upea); • braku wymagalności obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi (art. 33 § 1 pkt 2 upea); oraz oddalił jako niezasadne zarzuty: • określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji (art. 33 § 1 pkt 3 upea); • niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowania środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 upea); • niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych (art. 33 § 1 pkt 6 upea); • zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (art. 33 § 1 pkt 8 upea), • niespełnienia przez wystawione tytuły wykonawcze wymogów wynikających z art. 27 ustawy (art. 33 § 1 pkt 10 upea). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., wydanym na skutek wniesienia zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS") uchylił zaskarżone postanowienie NUS z dnia 20 września 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi egzekucyjnemu celem zajęcia własnego stanowiska w zakresie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt. 6, 8 i 10 ustawy oraz wydania odrębnych rozstrzygnięć w przedmiocie wniesionych odrębnymi pismami zarzutów w sprawie prowadzenia postępowań egzekucyjnych na podstawie poszczególnych tytułów wykonawczych. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. NUS, po rozpatrzeniu zarzutów z dnia 4 stycznia 2016 r. wniesionych przez Skarżącego na prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 9 grudnia 2015 r. nr [...] postępowanie egzekucyjne, uznał za niedopuszczalne zarzuty: • wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązków objętych tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 upea); • braku wymagalności obowiązków objętego ww. tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 2 upea), oraz oddalił jako niezasadne zarzuty: • określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji (art. 33 § 1 pkt 3 upea); • niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowania środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 upea); • niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych (art. 33 § 1 pkt 6 upea); • zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (art. 33 § 1 pkt 8 upea); • niespełnienia przez wystawiony tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 ustawy (art. 33 § 1 pkt 10 upea). Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, zarzucając mu naruszenie: • art. 34 § 1a w zw. z art. 33 § 1 punkty 1 i 2 upea; • art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 1, 2, 3, 6, 8, i 10 upea; • art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "Kpa") w związku z art. 18, art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 upea, - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W uzasadnieniu zażalenia Strona podniosła, że prowadzona egzekucja jest bezpodstawna, gdyż decyzja Naczelnika US w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. nie została doręczona, co skutkuje brakiem możliwości nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazano również, że egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika US w B. z dnia [...]grudnia 2015 r., która została w części uchylona decyzją DIS w G. z dnia [...] września 2016 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "Dyrektor", "DIAS" albo "Organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 - 7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Następnie Organ odwoławczy przytoczył okoliczność wydania przez Naczelnika US w B. postanowienia z [...] lutego 2016 r. w sprawie uznania wniesionych przez Skarżącego zarzutów, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy, za niedopuszczalne, oraz na podstawie art. 33 § 1 pkt 3, 6, 8 i 10, za nieuzasadnione. Wskazano, że ww. postanowienie zostało utrzymane w mocy przez DIS w G. postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2016 r. DIAS stwierdził, że unormowanie zawarte w art. 34 § 1 upea nie daje organowi egzekucyjnemu prawa do ingerowania w treść stanowiska wierzyciela, dlatego też NUS nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1, 2, i 3 upea i badania stanowiska wierzyciela w tym zakresie. W ocenie Dyrektora Organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zarzutu dotyczącego wykonania, umorzenia, przedawnienia, nieistnienia oraz braku wymagalności dochodzonego zobowiązania, jak również słusznie oddalił zarzut Strony dotyczący określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia. Podkreślono, że stanowisko wyrażone przez Naczelnika US w B., utrzymane w mocy przez DIS w G., jest wiążące również dla DIAS. Dalej wskazano, iż w przedmiotowej sprawie fakt wykonania, umorzenia, przedawnienia, nieistnienia oraz braku wymagalności zobowiązania podatkowego, Skarżący wywodził z nieskutecznego, tj. nie wywierającego skutków w obrocie prawnym, doręczenia Stronie zarówno decyzji wymiarowej, jak i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto Organ odwoławczy stwierdził, że Zobowiązany podnosił zarzut braku udowodnienia wystąpienia przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 4 oraz art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej "Op"). Odnośnie tej kwestii Dyrektor przytoczył stanowisko Naczelnika US w B., iż wskazane okoliczności są rozstrzygane w postępowaniu podatkowym na skutego odwołań Strony od decyzji wymiarowej Naczelnika US w B. z dnia [...]grudnia 2015 r. oraz zażalenia na postanowienia Naczelnika US w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności ww. decyzji w części dotyczącej okresów za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2010 r. Następnie Organ odwoławczy przytoczył art. 34 § 1a upea, wskazując, że zgodnie z nim Naczelnik US w B. był zobowiązany uznać ww. zarzuty za niedopuszczalne. Dyrektor podniósł, że kwestia prawidłowości doręczenia Skarżącemu decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również badanie przesłanek nadania takiego rygoru, nie może być przedmiotem badania w postępowaniu zainicjowanym wniesieniem zarzutów. Dalej Dyrektor przytoczył okoliczność, że DIS w G., decyzją z dnia [...] września 2016 r., uchylił decyzję wymiarową Naczelnika US w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. w części określającej zobowiązanie podatkowe za grudzień 2010 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzje. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość zobowiązania podatkowego objętego tytułem wykonawczym z dnia 9 grudnia 2015 r. nie uległa zmianie na skutek wydania przez DIS w G. przytoczonej powyżej decyzji. Odnośnie zarzutu braku wymagalności egzekwowanego obowiązku za sierpień 2010 r. DIAS powołał się na okoliczność nadania decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Ustosunkowując się do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, Dyrektor przytoczył wiążące stanowisko wierzyciela, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie istnieje zgodność między treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, tj. decyzji Naczelnika US w B. z dnia [...] grudnia 2015 r., a obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z dnia 9 grudnia 2015 r. Nr [...], jako podlegającego egzekucji administracyjnej. DIAS nie podzielił również stanowiska Organu egzekucyjnego w zakresie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, wyjaśniając, że przyczyny niedopuszczalności mają charakter formalny, a nie merytoryczny, oraz dzielą się one na przesłanki podmiotowe i przedmiotowe. W niniejszej sprawie, zdaniem DIAS, egzekucja była dopuszczalna. Za dopuszczalny DIAS uznał również zastosowany środek egzekucyjny. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, stwierdzając, iż Skarżący nie wskazał nawet na czym ta uciążliwość miała polegać. DIAS nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 upea, oceniając, iż tytuł wykonawczy z dnia 9 grudnia 2015 r. nr [...] zawiera wszystkie elementy niezbędne do stwierdzenia jego prawidłowości i skuteczności. Nie godząc się z powyższym postanowieniem Skarżący wniósł skargę do Sądu, zarzucając postanowieniu naruszenie: 1. art 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa w zw. z art. 18 upea; 2. art 34 § 1a w zw. z art. 33 § 1 punkty 1 i 2 upea; 3. art 34 §1, §4, §5 w zw. z art 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 upea; 4. art. 124 § 1 i § 2 Kpa w zw. z art. 18, art 34 §1, §4, §5 w zw. z art. 33 § 1 punkty 1, 2, 3, 6, 8 i 10 upea - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że kwota egzekwowana jest zawyżona, gdyż DIS w G. decyzją nr z dnia [...] września 2016 r. uchylił w części poprzedzającą ją decyzję Naczelnika US w B.. W konsekwencji, zdaniem Strony, egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "Ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć tylko z jednego powodu. Zarzut Skarżącego z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy, tj. nieistnienie i brak wymagalności obowiązku ("Obowiązek nie jest wymagalny ponieważ pismem z dnia 21. 12. 2015 r. zostało wniesione odwołanie..." – pierwsze zdanie uzasadnienia pisma z dnia 4 stycznia 2016 r., zawierającego zarzuty) został skonstruowany wokół tezy, że zarówno decyzja Naczelnika US w B. z dnia [...] grudnia 2015 r., jak i postanowienie z tej samej daty o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały skutecznie doręczone. Niezależnie od merytorycznej oceny tej tezy przypomnieć należy, że Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z [...] grudnia 2015 r., które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 7 marca 2016 r. To z kolei postanowienie zostało następnie zaskarżone do WSA w Gdańsku., który wyrokiem o sygn. I SA/Gd 555/16 skargę oddalił. Jeśli Skarżący wywodził brak wymagalności zobowiązania z faktu, że nie doręczono też decyzji z [...] grudnia 2015 r., to wypada przypomnieć, że wniósł od niej odwołanie. W jego wyniku DIS w G. w dniu [...] września 2016 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika US w B., a uchylającą ją i zmieniającą jedynie w zakresie zobowiązania za grudzień 2010 r. Należność za sierpień 2010 r. (tylko ta objęta została niniejszym postępowaniem) dochodzona jest na podstawie ww. postanowienia o nadaniu rygoru, a nie na podstawie decyzji II instancji. Zastosowanie w sprawie miał więc art. 239a in fine Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik Skarżącego jest świadomy istnienia tego przepisu, toteż Sąd przyjął, tak samo, jak Organy, że zarzut niewymagalności obowiązku jest tu także prostą konsekwencją przekonania, że w obrocie prawnym nie istniało postanowienie o nadaniu decyzji z 8 grudnia 2015 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wyżej Sąd wyjaśnił – Organy prawidłowo uznały takie twierdzenie za niedopuszczalne w postępowaniu egzekucyjnym w ramach zarzutów. Zatem to, czy ww. rozstrzygnięcia z [...] grudnia 2015 r. zostały doręczone, czy nie, rozpatrzone zostało w odrębnym postępowaniu w rozumieniu art. 34 § 1a ustawy. (będzie rozpatrzone w już zainicjowanym odrębnym postępowaniu). Zarzut oparty o art. 33 § 1 pkt 1 ustawy został więc prawidłowo uznany za niedopuszczalny, co ponowił Organ egzekucyjny, a następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W.. W postępowaniu egzekucyjnym nie podlega rozpatrzeniu kwestia samej zasadności nadania decyzji rygoru, zresztą także i ta okoliczność rozstrzygnięta została w wyniku wniesienia zażalenia, a następnie skargi do WSA w Gdańsku.. Odnośnie do zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, zauważyć należy, że z decyzji z [...] grudnia 2015 r., utrzymanej w mocy (m.in. w zakresie zobowiązania za sierpień 2010 r.) decyzją DIS w G., wynika, że wysokość zobowiązania określono na kwotę 50 605 zł. Tymczasem w tytule wykonawczym wskazano kwotę 32 562 zł. Po pierwsze więc - wszystkie organy, które w tej wydawały swoje postanowienia (Naczelnik US w B., DIS w G., a następnie Naczelnik US W. oraz DIS w W.) w istocie w ogóle nie wypowiedziały się w kwestii stanowiącej przedmiot niniejszego zarzutu. Wierzyciel skwitował tę kwestię ogólnymi rozważaniami o doręczeniu decyzji, o możliwości wykonywania decyzji na podstawie postanowienia o nadaniu jej rygoru, a także uwagą, że wierzyciel zobowiązany jest do systematycznej kontroli terminowości zapłaty należności, i że w końcu "...istnieje zgodność między obowiązkiem nałożonym treścią ww. decyzji, (...), a wskazanym w tytułach wykonawczych...". Otóż taka zgodność nie istnieje, zaś ani wierzyciel, ani DIS w G., tej rozbieżności nie wyjaśniły. Organ egzekucyjny, tj. Naczelnik US W., był związany stanowiskiem wierzyciela, tak samo, jak DIS w W.. Niemniej Sąd zobowiązany był odnotować tę sprzeczność pomiędzy decyzją, a tytułem wykonawczym, a nadto zauważyć, że brak wyjaśnienia tej sprzeczności stanowi naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Należy oczywiście zauważyć, że kwota ujęta w tytule jest niższa, niż wynikająca z decyzji. W ocenie Sądu nie można tu jednak zastosować rozumowania, że skoro dane ujęte w tytule są bardziej korzystne dla Skarżącego, to należy zignorować formalny wymóg zgodności tych danych z decyzją, skoro ewentualna zmiana tytułu może tylko pogorszyć sytuację Skarżącego jako zobowiązanego. Postępowanie egzekucyjne jest bowiem wysoce sformalizowane, zaś instytucja zarzutów ma na celu zapewnienie pełnej prawidłowości prowadzonej egzekucji z wymogami ustawy. Jakakolwiek nieprawidłowość w tej egzekucji, bez względu na jej kierunek (korzystna czy niekorzystna dla zobowiązanego) skutkować powinna konsekwencjami przewidzianymi przez ustawę. Skoro podstawą skutecznego zarzutu może być brak w tytule wykonawczym pewnych koniecznych elementów (art. 33 § 1 pkt 10 upea), to podstawą taką może być też niezgodność takiego elementu z rzeczywistością (art. 33 § 1 pkt 3 ustawy). W kwestii dalszych zarzutów rację należy przyznać Organom. Otóż niedopuszczalność egzekucji w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 6 ustawy wynikać może z okoliczności formalnych – podmiotowych lub przedmiotowych. Chodzi przy tym o niedopuszczalność generalną, gdy np. dochodzona jest wierzytelność cywilna albo zobowiązany korzystna z immunitetu wykluczającego egzekucję. Nie chodzi w tym przepisie o niedopuszczalność jako wynik pewnych (ewentualnych) nieprawidłowości w tytule lub w postępowaniu podatkowym. Zatem niezależnie od okoliczności, że ten zarzut Skarżący uzasadnił wniesieniem odwołania oraz – ponownie - rzekomym niedoręczeniem postanowienia w sprawie rygoru i niezasadnym nadaniem tego rygoru, zarzut ten mógł i powinien zostać uznany za niezasadny, gdyż jawi się on jako taki niezależnie od zasadności tych argumentów. Zarzut zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych uzasadniony został samym wszczęciem postępowania egzekucyjnego przed rozpatrzeniem odwołania od decyzji z 8 grudnia 2015 r. i zażalenia na postanowienie z tego dnia w sprawie rygoru. Otóż wyjaśnić należy, że egzekucja z rachunku bankowego oraz z wynagrodzenia za pracę nie była – zwłaszcza w kontekście niniejszej sprawy – zbyt uciążliwa w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 8 ustawy. zastosowanie tych środków wprost zmierzało do wykonania zobowiązania, zaś Skarżący nawet nie próbował wyjaśnić, jaki inny środek mógłby być mniej uciążliwy, ale także skuteczny. Tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy określone w art. 27 ustawy, zaś to, czy elementy te są określone prawidłowo, nie może być kwestionowane z ramach zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 ustawy. W dalszym postępowaniu wierzyciel zobowiązany będzie wyjaśnić sprzeczność pomiędzy danymi co do wysokości zobowiązania ujętymi w decyzji z [...] grudnia 2015 r., a danymi widniejącymi w tytule wykonawczym. O ile takie wyjaśnienie nie istnieje, zarzut z art. 33 § 1 pkt 3 powinien być uznany za zasadny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 Ppsa, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz wskazane w sentencji wcześniejsze postanowienia pozostałych Organów. W kwestii kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 Ppsa. Na koszty te złożył się tylko uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł. Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 Ppsa.