III SA/Wa 2869/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od października do grudnia 2006 r. postanawia 1. zwolnić skarżącą od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł (sto złotych), 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie Skarżąca B. R. wniosła na formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy nie zakreślając zakresu swojego żądania. Jednakże ze złożonej do Sądu skargi wynika, że Skarżąca wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wskazała, że jedynym źródłem jej utrzymania jest renta chorobowa w kwocie 667,31 zł., z której 200 zł potrąca komornik. Pozostałą kwotę Skarżąca przeznacza na zakup leków, żywność i środki czystości. Skarżąca korzysta ze służebności lokalu w mieszkaniu należącym do córki. Gospodarstwo domowe prowadzi sama. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności. Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżąca wyjaśniła, że nie posiada konta bankowego, ani zeznań podatkowych. Oświadczyła, że reprezentujący ją pełnomocnik czyni to nieodpłatnie. Skarżąca przedstawiła odcinek przekazu pocztowego. Uwzględniając powyższe zważono, co następuje: Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej - "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca korzystała już z prawa pomocy w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 163/11, 1895/11, III SA/Wa 1779/12 oraz III SA/Wa 2995/12. I tak w sprawie III SA/Wa 163/11 zwolniono ją od części wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.301 zł. W rezultacie Skarżącą zobowiązano do zapłaty kwoty 100 zł, którą to kwotę uiściła. W tej sprawie zwolniono ją także od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem oraz od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 100 zł. Kwotę tę również zapłaciła. Natomiast w sprawie III SA/Wa 1895/11 Skarżąca korzystała ze zwolnienia od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł, którą uiściła. Zapłaciła także opłatę kancelaryjną za odpis wyroku z uzasadnieniem. Podobnie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1779/12 Skarżąca została zwolniona od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł, którą to opłatę uiściła. Także w sprawie III SA/Wa 2985/12 Skarżąca została zwolniona od wpisu od skargi w kwocie powyżej 100 zł, którą uiściła. Z oświadczeń Skarżącej wynika, że Skarżąca utrzymuje się z renty w wysokości 667,31 zł. Potrzeby Skarżącej, jako dożywotnika, zaspokaja jej córka, na rzecz której przeniosła ona własność nieruchomości. Otrzymywaną rentę Skarżąca przeznacza na lekarstwa żywność i środki czystości. Mając na uwadze zakres przyznanego Skarżącej prawa pomocy w sprawach III SA/Wa 163/11, 1895/11, III SA/Wa 1779/12 oraz III SA/Wa 2995/12, przysługujące jej prawo dożywocia oraz kwotę wymaganego na tym etapie wpisu od skargi w wysokości 2.428 zł referendarz sądowy uznał, że uzyskiwane przez Skarżącą dochody, nie pozwalają na poniesienie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym dla niej utrzymaniu. Niemniej z dochodów tych Skarżąca jest w stanie wygospodarować 100 zł celem częściowego opłacenia skargi w niniejszej sprawie. O tym, że wygospodarowanie jednorazowo takiej kwoty nie nastręcza Skarżącej trudności świadczy chociażby fakt zapłaty takich kwot we wspomnianych wyżej sprawach. Stąd też zasadne jest zwolnienie Skarżącej od wpisu od skargi powyżej 100 zł. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.