III SA/Wa 2880/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. N. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (zwany dalej równie: "organem pierwszej instancji") określił M. N. (zwanej dalej: "Skarżącą"), zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. w wysokości 73.960 zł. Podstawą do wydania przedmiotowej decyzji stanowiły materiały zgromadzone w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej u Skarżącej przez pracowników Urzędu Skarbowego w S. na podstawie upoważnienia do kontroli z dnia 26 października 2012 r. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011 r. W dniu 6 grudnia 2013 r. Skarżąca złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. (organ właściwy miejscowo do rozliczeń od dnia 20 listopada 2012 r.), korektę deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2011 r., która została przekazana do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. przy piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. W korekcie deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2011 r. Skarżąca zmniejszyła wartość sprzedaży o kwotę 232.470 zł i podatek naliczony o kwotę 53.356 zł, stanowiące kwoty wynikające z ww. faktur VAT wystawionych w grudniu 2011 r. na rzecz mężą Skarżacej prowadzącego działalność pod nazwą P. J. N. Powodem skorygowania deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2011 r. było wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. decyzji w stosunku do J. N., którą uznano, że znajdujące się w jego posiadaniu i użyte do rozliczenia podatku faktury VAT wystawione przez Skarżacą nie dokumentują transakcji, które wystąpiły w rzeczywistości. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. mając na uwadze treść art. 81b § 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), zwanej dalej: "O.p.", uznał ww. korektę deklaracji za bezskuteczną z mocy prawa. Następnie Skarżąca odnosząc się do ww. postanowienia poinformowała Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia [...] lutego 2014 r., iż ww. korekta jest wynikiem kontroli przeprowadzonej w firmie P. J. N. Skarżąca wniosła jednocześnie w ww. piśmie o wznowienie postępowania i przyjęcie złożonych korekt. Do wskazanego pisma Skarżąca załączyła kserokopie protokołów kontroli podatkowej o nr postępowania [...] i nr [...] przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego w R. u męża Skarżącej prowadzącego działalność pod nazwą P. J. N., w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oraz w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem Państwa podatku od towarów i usług w okresie od 1 kwietnia 2011 r. do 31 lipca 2012 r. Pismem z dnia 27 lutego 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wezwał Skarżącą w trybie art. 155 O.p., do sprecyzowania złożonego wniosku, poprzez wskazanie określonej przez art. 240 § 1 O.p. przesłanki wznowienia postępowania wraz z uzasadnieniem. W odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżąca pismem z dnia 25 marca 2014 r. wskazała jako podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 O.p., wskazując jednocześnie że przepis art. 240 § 1 pkt 1 O.p. znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż decyzja z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] została wydana na podstawie faktur, których zgodność z rzeczywistością wystawienia zakwestionował Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. Przepis art. 240 § 1 pkt 5 powinien mieć zastosowanie w sprawie , gdyż przy wydawaniu w stosunku do Skarżącej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. organ nie wiedział, że faktury wystawione przez Skarżącą na rzecz jej męża nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], którą odmówił uchylenia swojej ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] określającej Skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2014 r. organ pierwszej instancji stwierdził, iż wskazana przez Skarżącą przesłanka dotycząca pozbawienia kontrahenta prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez Skarżącą nie jest nowym dowodem, ani nową okolicznością w rozumieniu przepisów art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Odnosząc się zaś do przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 1 O.p. organ pierwszej instancji zauważył, iż zgodnie z orzecznictwem sądowym przewidziana w tym przepisie fałszywość dowodu powinna zostać stwierdzona w orzeczeniu sądowym. Pismem z dnia 2 maja 2014 r. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], w którym wniosła o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przez nieuwzględnienie, że wynikająca z prawomocnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym dla kontrahenta Skarżącej – J. N., okoliczność wykazania całkowicie fikcyjnych czynności w fakturach VAT wystawionych przez P. M. N., nie stanowi okoliczności istniejącej w dacie wydania decyzji i nieznanej organowi tę decyzję wydającemu. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja narusza w sposób oczywisty przepis art. 210 § 1 pkt 5 O.p. Zdaniem Skarżącej, decyzja wydana wobec J. N. jest dowodem z dokumentu urzędowego, który organ podatkowy powinien uwzględnić dać mu wiarę. Ustalenia tej decyzji wskazują na okoliczności, które w niniejszym postępowaniu są nowymi, a które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi ją wydającemu. Skarżąca wskazała też, że jej zdaniem okoliczność braku transakcji istniała już od daty powołania się na powyższe (sporządzenia faktur, ujęcia ich w rejestrach i wykazania w deklaracji), a organ powziął wiadomość o tym dopiero po wydaniu i uprawomocnieniu się tej decyzji. Wydana decyzja stwierdzająca powyższe jest także nowym dowodem, na który może powołać się strona żądająca wznowienia postępowania. Niezasadne było też zdaniem Skarżącej powoływanie się przez organ na odmienną ocenę dowodów, gdyż decyduje treść prawomocnej decyzji, a ta ustala, że transakcji nie było. W tej zaś sytuacji zasadne jest wznowienie postępowania, gdyż zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciami. Skarżąca podkreśliła też, że to organy podatkowe winny tą sprzeczność rozstrzygnąć, wszczynając z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w stosunku do Skarżącej, a nie strona ma wszczynać postępowanie o wznowienie postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej również: "organem odwoławczym") po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w odwołaniu Skarżącej, decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołując się na treść art. 245 § 1 pkt 5 O.p. wskazał, iż wznowione postępowanie nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Ponadto podstawą do wznowienia postępowania nie mogą być te same okoliczności i dowody, które zostały ocenione w postępowaniu zwykłym. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie ma podstaw, aby uznać, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i miały wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, a nie były wówczas znane organowi pierwszej instancji. Przepisy regulujące wznowienie postępowania nie przewidują bowiem przesłanki umożliwiającej uchylenie decyzji w trybie wznowieniowym z powodu błędnie ustalonego stanu faktycznego, czy też błędnej oceny tego stanu. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest bowiem tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. W opinii organu odwoławczego są to dwie różne sytuacje i tylko jedna z nich - ta druga - stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przenosząc następnie powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji gromadził materiał dowodowy w zakresie transakcji pomiędzy Skarżącą a J. N., który następnie po przekazaniu został uwzględniony w załączonych do wniosku Skarżącej o wznowienie postępowania protokołach z kontroli podatkowej przeprowadzonej u kontrahenta Skarżącej i stanowił podstawę do wydania decyzji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. W związku bowiem z wystąpieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w ramach prowadzonej wobec Skarżącej kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. dokonał m.in. przesłuchania w charakterze strony Skarżącej oraz świadków: J. N., L. K. oraz P. N. Zeznania zawarte w protokołach z ww. przesłuchań były podstawą dokonania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. oceny okoliczności związanych z wystawieniem przez Skarżącą na rzecz P. J. N. następujących faktur VAT: z dnia 08.08.2011r. nr [...], z dnia 30.12.2011r. nr [...], z dnia 30.12.2011r. nr [...], z dnia 30.12.2011r. nr [...], z dnia 30.12.2011r. nr [...] oraz z dnia 30.12.2011r. nr [...]. Organ odwoławczy zauważył również, że z akt sprawy wynika, iż dowody zgromadzone w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej u Skarżącej, w tym m.in. protokoły z przesłuchania Skarżącej oraz ww. świadków, stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. określającą Skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług z IV kwartał 2011 r. Przy czym w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego dokonując na podstawie powyższych dowodów oceny transakcji udokumentowanych spornymi fakturami wystawionymi przez Skarżącą na rzecz J. N. w grudniu 2011 r., organ pierwszej instancji uznał, iż potwierdzają one faktyczne czynności, w związku z czym nie kwestionował ich prawidłowości i rozliczenia dokonanego przez Skarżącą w tym zakresie. Powyższe przesądza zdaniem organu odwoławczego o tym, iż dowody oraz wynikające z nich okoliczności faktyczne, na które w uzasadnieniu decyzji zwraca uwagę Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odnoszące się do spornych transakcji były znane organowi pierwszej instancji na etapie podejmowania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2013 r., a jedynie dokonano odmiennej ich oceny. Powyższe oznacza zdaniem organu odwoławczego, iż nie można uznać, że są to okoliczności i dowody spełniające warunki o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ odwoławczy podniósł również, że wypełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie stanowi też podnoszona w odwołaniu okoliczność sprzeczności pomiędzy ww. ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. a decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wydaną wobec jej kontrahenta w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Z decyzji tej nie wynika zdaniem organu odwoławczego, aby Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. na etapie prowadzonego postępowania ujawnił nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne nieznane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S., a mające wpływ na podjęte wobec Skarżącej rozstrzygnięcie ostateczne. Przeciwnie, z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż dowody na podstawie, których dokonano ustaleń faktycznych były znane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S. na etapie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], a jedynie dokonano odmiennej ich oceny. Jednakże ta zaś okoliczność nie jest w ocenie organu odwoławczego podstawą do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. w toku postępowania w trybie nadzwyczajnym jakim jest wznowienie postępowania. Końcowo organ odwoławczy wskazał też, że w jego ocenie w niniejszej sprawie nie wystąpiła również wskazana przez Skarżącą w piśmie z dnia 25 marca 2014 r. przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art. 240 § 1 pkt 1 O.p., bowiem zgodnie z tym przepisem zasadniczym warunkiem wznowienia postępowania na tejże podstawie, którego Skarżąca nie spełniła, jest przedstawienie organowi podatkowemu stosownego orzeczenia sądowego w tym przedmiocie, stwierdzającego fałszywość dowodów na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Skarżąca zaskarżyła następnie powyższą decyzję organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 16 sierpnia 2014 r., w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 191 O.p., poprzez błędne przyjęcie, iż wskazane przez nią w toku postępowania wznowieniowego nowe okoliczności i nowe dowody (które mogą występować zarówno oddzielnie, jak i łącznie) nie uzasadniały uchylenia prawomocnej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] marca 2013 r., 2) prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p., polegającą na nieuwzględnieniu, iż przedmiotem decyzji w postępowaniu nadzorczym jest inna decyzja, a nie rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., który określa zakres rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją, koniecznym jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: po wydaniu decyzji ostatecznej, tj. decyzji z dnia [...] marca 2013 r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r., ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i dowodów, istniejących a nieznanych organowi w dacie wydania decyzji, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie, co do swej istoty odmienne od rozstrzygnięcia zapadłego, a mianowicie określenie zobowiązania w podatku VAT za IV kwartał 2011 r. w wysokości uwzględniającej pominięcie w rozliczeniu faktur wystawionych na rzecz firmy P. J. N. z dnia 30 grudnia 2011 r. Skarżąca zauważyła następnie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w dacie wydania decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, nie była wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. wobec J. N. decyzja w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym za 2011 r. Zdaniem Skarżącej, okoliczność prowadzenia postępowania podatkowego i gromadzenia dowodów nie ma znaczenia, gdyż dopiero po zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji można stwierdzić, jakie ustalenia w zakresie prowadzonych transakcji i ich skutków podatkowych, podjął organ prowadzący postępowanie. Skarżąca podkreśliła też, że niezasadne jest odnoszenie się do zebranych dowodów w obu postępowaniach, z jednoczesnym pomijaniem okoliczności, że skoro zostały wydane decyzje to znaczenie mają tylko zawarte tam ustalenia w zakresie zobowiązań podatkowych. Skarżąca nie zgodziła się też ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, zgodnie z którym w toku postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku VAT za IV kwartał 2011 r. istotnym jest to, że Skarżąca nie kwestionowała spornych faktur wystawionych na rzecz firmy P. J. N. W opinii Skarżącej, oczywistym jest także, że nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym sprzeczne ze sobą decyzje wymiarowe, jedna - ta której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania i określa zobowiązanie w podatku VAT za IV kwartał 2011 r. uznając tym samym, że sporne transakcje miały miejsce i druga, która określa zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z pominięciem spornych faktur i kwestionująca fakt udokumentowanych spornymi fakturami transakcji pomiędzy kontrahentami. Skoro bowiem obie decyzje są prawomocne, to tylko i wyłącznie w postępowaniu o wznowienie postępowania jedna z tych decyzji może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżąca zarzuciła też, że twierdzenie organu odwoławczego, iż w sprawie nie zaszła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. narusza art. 191 O.p. Zdaniem Skarżącej, okoliczność braku transakcji udokumentowanych spornymi fakturami, która ze swej istoty istniała już w dacie wydania decyzji z dnia [...] marca 2013 r. jest w świetle decyzji wydanej w dniu [...] maja 2013 r. nową okolicznością, nieznaną organowi wydającemu przedmiotową decyzję. Decyzja z dnia [...] maja 2013 r. ma walor dowodu na powyższą okoliczność. Jest to dowód z prawomocnej decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym, korzystającej z domniemania zgodności z prawem. Tym samym w pełni zasadnym jest wniosek o uchylenie decyzji z dnia [...] marca 2013 r. w trybie wznowienia postępowania i określenie zobowiązania w podatku VAT za IV kwartał 2011 r. w prawidłowej, uwzględniającej nowo powołaną okoliczność, wysokości. Końcowo Skarżąca wskazała, że skoro przedmiotem decyzji wydanej w postępowaniu nadzorczym jest inna decyzja, a nie rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, to powołane wyżej okoliczności uzasadniają jej uchylenie z powodu zaistnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W rozpoznanej sprawie wystąpiła okoliczność w postaci braku czynności wykazanych w fakturach wystawionych przez Skarżącą. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez kontrahenta Skarżącej, który nie odwoływał się od decyzji wymiarowej wydanej w stosunku do niego, którą z powodu niewykonania czynności wskazanych w tych fakturach odmówiono mu odliczenia podatku wykazanego w przedmiotowych fakturach. Sama Skarżąca okoliczności tej na etapie postępowania wznowieniowego nie kwestionowała, wręcz przeciwnie uczyniła z niej podstawę do żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją wymiarową z dnia z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Zdaniem Sądu w rozpoznanej sprawie organ w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdził, że Skarżąca żądając wznowienia postępowania w istocie nie powołała się na nową nieznaną organowi okoliczność faktyczną mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, która istniała w dniu wydania decyzji. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem organu według, którego ujawniona w toku postępowania prowadzonego w stosunku do kontrahenta Skarżącej okoliczność braku transakcji wykazanych w fakturach wystawionych przez Skarżącą na rzecz tego kontrahenta, nie może być uznana za okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z treści decyzji z dnia z dnia [...] marca 2013 r. wynika, że organ wydając tę decyzję nie wiedział, że faktury wykazujące transakcje z mężem Skarżącej są fikcyjne i że w istocie dotyczą transakcji, które w ogóle nie miały miejsca. Także zgromadzone w toku postępowania prowadzonego w stosunku do Skarżącej dowody nie wskazują na to, że okoliczność fikcyjnego charakteru przedmiotowych faktur organ znał lub przynajmniej brał pod uwagę. Skoro w decyzji oraz innych dokumentach występujących w sprawie brak jest stwierdzeń wskazujących na to, że organ wydając decyzję z dnia [...] marca 2013 r. wiedział o tym, że wystawiane przez Skarżącą faktury nie dokumentują żadnych transakcji to organ nie miał podstaw stwierdzić w zaskarżonej decyzji, że przedstawiana przez Skarżącą okoliczność wykazywania fikcyjnych transakcji nie miała charakteru nowej okoliczności faktycznej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Podnoszona przez organ okoliczność wydania decyzji z dnia [...] marca 2013 r. oraz decyzji wymiarowej w stosunku do męża Skarżącej w oparciu o te same dowody nie oznacza, że w sprawie nie wystąpiła nowa okoliczność, o której mowa w powołanym przepisie. Analiza decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia Skarżąca zażądała, prowadzi do wniosku, że dowody, na podstawie, których wydano tę decyzję nie dały podstaw do wnioskowania, że transakcje pomiędzy Skarżącą a jej mężem J. N. Gdyby było inaczej to organ na podstawie art. 122 O.p. miałby obowiązek okoliczność tę rozważyć w uzasadnieniu decyzji. Okoliczność, że te same dowody przekonały inny organ, prowadzący postępowanie w stosunku do męża Skarżącej o fikcyjnym charakterze obrotów deklarowanych przez Skarżącą, nie zmienia faktu, że fikcyjny charakter obrotów pomiędzy Skarżącą i jej mężem nie był znany organowi wydającemu decyzję w stosunku do Skarżącej. Zatem okoliczność ta jest nową okolicznością w sprawie. Walor "nowości" okoliczności faktycznej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie może zostać wykluczony z tej przyczyny, że okoliczność ta została wykazana na podstawie dowodów znanych organowi przy wydawaniu decyzji wydanej w trybie zwykły. Sama okoliczność występowania w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu prowadzonym po wznowieniu postępowania tych samych dowodów nie wyłącza możliwości ustalenia na podstawie tych dowodów różnych stanów faktycznych. Zdaniem Sądu organ może odmówić wzruszenia po wznowieniu postepowania decyzji wydanej w trybie zwykłym, jeżeli w sprawie występują te same dowody, które stanowiły podstawę do wydania decyzji kończącej postępowanie w trybie zwykłym i Strona nie wykaże, że z dowodów tych wynika nowa okoliczność faktyczną mająca znaczenie dla sprawy rozstrzygniętej decyzją wydaną w trybie zwykłym. Tego rodzaju sytuacja wystąpi, gdy strona żądając wznowienia postepowania powoła się na inną ocenę prawną stanu faktycznego ustalonego przy pomocy tych dowodów. W sytuacji takiej nie wystąpi nowa okoliczność faktyczna, lecz nowa możliwa kwalifikacja prawna tej samej sytuacji faktycznej, która istniała i znana była organowi w trakcie wydawania decyzji w trybie zwykłym oraz w trakcie postępowania prowadzonego trybie nadzwyczajnym po wznowieniu postepowania. Możliwość innej kwalifikacji prawnej tego samego stanu faktycznego nie jest okolicznością faktyczną o, której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Inaczej się rzecz ma w sytuacji, gdy z tych samych dowodów można wysnuć różny przebieg zdarzeń faktycznych. W tej sytuacji stan faktyczny ustalony później będzie mieć charakter nowej okoliczności faktycznej w stosunku do wcześniejszych ustaleń faktycznych. W rozpoznanej sprawie wystąpiła tego rodzaju okoliczność. Skarżącą na podstawie dowodów w oparciu, o które wydano decyzję w stosunku do jej męża o raz w stosunku do Skarżącej twierdzi, że jej kontakty gospodarcze z mężem nie miały takiego kształtu jaki wynika z treści faktur wystawionych na rzecz męża, które organ uznał za prawidłowe w postępowaniu zakończonym decyzją [...] marca 2013 r. Okoliczność braku wykonania czynności wskazanych w zakwestionowanych u męża Skarżącej fakturach nie była przez organ badana w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Dodatkowo zgodność twierdzeń Skarżącej z rzeczywistością potwierdza decyzja wymiarowa wydana przez inny organ w stosunku do męża Skarżącej. W tej sytuacji zdaniem Sądu nie zaistniały podstawy do twierdzenia, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem tego przepisu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podziela stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji według, którego powołanie jako przesłanki wznowienia postepowania podatkowego okoliczności sfałszowania dowodu wymaga potwierdzenia sfałszowania dowodu przez sąd powszechny. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Dyrektor Izby Skarbowej w W. uwzględni dokonaną niniejszym wyrokiem ocenę okoliczności, które Skarżąca powołała jako przesłankę wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przez Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzji z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 211 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).