III SA/Wa 289/14

Dnia 30 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. wniosku K.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz podatku do zapłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – K.T. , wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz podatku do zapłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. W skardze Skarżący zawarł ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że za wstrzymaniem jej wykonania przemawiają okoliczności związane z jego ciężką sytuacją majątkową. Wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby skutkować nieodwracalnymi skutkami dla majątku Skarżącego i mogłoby stanowić dla niego zagrożenie zdrowia z uwagi na brak możliwości utrzymania siebie i żony. Zaskarżoną decyzją określono Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w kwocie 763.318 zł. Skarżący nie posiada natomiast żadnego majątku własnego i uzyskuje niskie dochody – około 500 zł miesięcznie; korzysta także z materialnej pomocy rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku, choć bardzo lakoniczne, dają jednakże podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd, dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącego, wziął przede wszystkim pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy. Kwota ta wynosi bowiem 763.318 zł, co jest kwotą bardzo znaczną w zestawieniu z niewielkimi dochodami Skarżącego i jego sytuacją majątkową. Sąd zauważa przy tym, że w aktach sprawy znajduje się szereg dokumentów przesłanych przez Skarżącego w związku z toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniem wpadkowym w przedmiocie prawa pomocy. Z dokumentów tych wynika, że Skarżący nie posiada majątku ruchomego jak i nieruchomości. Pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z bezrobotną żoną. Skarżący uzyskuje dochód z tytułu umowy o pracę w wysokości 500 zł miesięcznie. Za 2012 r. Skarżący uzyskał razem z żoną dochód w wysokości 23.343,29 zł. Za 2013 r. uzyskał samodzielnie dochód w wysokości 3.465 zł. Na rachunku bankowym żony Skarżącego znajdują się minimalne środki. Skarżący nie posiada konta bankowego. Skarżący wraz z żoną zamieszkują w mieszkaniu należącym do matki Skarżącego. Skarżący choruje na chorobę [...]. Ma orzeczoną niepełnosprawność w stopniu [...]. Przeszedł niedawno operację całkowitej [...] . Żona Skarżącego leczy się od kilku lat [...] . W związku ze stanem zdrowia Skarżący, ani jego żona nie są w stanie znaleźć dobrze płatnej pracy. W związku z tak ustalonym stanem majątkowym Skarżącego i jego żony, a także uwzględniając argumentację podniesioną we wniosku, Sąd podziela stanowisko Skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć zdecydowanie negatywny wpływ na skromne możliwości utrzymania się Skarżącego i jego żony, a także na ograniczenie możliwości finansowania leczenia, co może doprowadzić do pogłębienia się stopnia niepełnosprawności Skarżącego. Okoliczności powyższe bez wątpienia uznać należy za wypełniające przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zarówno przesłankę znacznej szkody (w tym konkretnym przypadku niemajątkowej) oraz przesłankę trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu w sprawie zaistniały więc podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Sąd pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.