III SA/Wa 291/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki, sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. ze skargi G. F. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił G. F. (dalej "Skarżący", "Podatnik" lub "Strona") zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 247.345 zł oraz z tytułu najmu w kwocie 1.848 zł. W uzasadnieniu wskazał, że w zeznaniu podatkowym PIT-36L za 2009 r. skarżący wykazał m.in.: - Przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej 3.378.273,75 zł - Koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności 2.923.669,94 zł - Dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej 454.603,81 zł - Straty z lat ubiegłych 0,00 zł - Składki na ubezpieczenia społeczne 6.970,77 zł - Dochód do opodatkowania 447.633,04 zł - Podstawa obliczenia podatku 447.633,00 zł - Podatek - zgodnie z art.30c ust. 1 ustawy (stawka 19%) 85.050,27 zł - Składka na ubezpieczenie zdrowotne 2.294,22 zł - Podatek należny 82.756,00 zł Podatnik przekazał 1% podatku należnego w kwocie 827,50 zł na rzecz organizacji pożytku publicznego KRS 37904. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (zwany dalej również: organem kontroli skarbowej, organem pierwszej instancji, DUKS), po uprzednim doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, postanowieniem z 9 stycznia 2014 r., wszczął wobec Skarżącego postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Protokół z czynności przeprowadzonych w toku postępowania kontrolnego został doręczony pełnomocnikowi Strony 12 lutego 2015 r. Organ pierwszej instancji ustalił, że w 2009 r. Podatnik prowadził działalność gospodarczą pod nazwą FAB. W 2009 r. firma FAB G. F. świadczyła usługi monterskie, spawalnicze i instalacyjne. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że w 2009 r. Skarżący uzyskiwał także przychody z tytułu wynajmu lokali mieszkalnych. W rezultacie przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji ustalił, że Podatnik z naruszeniem art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r., Nr 14, poz.176 ze zm. - dalej zwanej: "updof"), zaniżył przychody z działalności gospodarczej o łączną kwotę 533,17 zł z tytułu kapitalizacji odsetek od środków na rachunkach bankowych utrzymywanych w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą. Podatnik nie wykazał bowiem odsetek z lokaty nr PL49 1160 2202 0000 0001 1157 2426, księgowanych w dniach 15 stycznia 2009 r., 31 stycznia 2009 r., 4 marca 2009 r., 20 marca 2009 r. odpowiednio w kwotach: 66,89 zł, 66,97 zł, 67,15 zł i 67,24 zł oraz z lokaty nr PL39 1160 2202 0000 0001 2207 3341 księgowanych w dniach 2 stycznia 2009 r., 18 stycznia 2009 r., 7 marca 2009 r., 23 marca 2009 r. odpowiednio w kwotach: 66,01 zł, 66,01 zł, 66,36 zł i 66,45 zł. Nadto, w rezultacie przeprowadzonego postępowania kontrolnego, organ pierwszej instancji ustalił, że Podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów ("k.u.p.") o wskazane niżej kwoty: - 846.140,00 zł. W tym zakresie organ uznał, że Podatnik naruszył przepis art. 22 ust. 1 updof poprzez uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych 31 fakturami VAT, wskazującymi jako sprzedawcę spółkę E. sp. z o.o. Organ podał, iż w toku postępowania ustalono, że firma E. sp. z o.o. nie świadczyła usług spawalniczych i montażowych na rzecz firmy F. G. F., a wystawione przez nią faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji. - 14.758,86 zł oraz 986,55 zł. W tym zakresie organ wskazał, że Podatnik naruszył art. 22 ust. 1 updof poprzez uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup paliwa do samochodu – w odniesieniu do pierwszej kwoty – Peugeot Partner [...](zakup udokumentowany 71 fakturami VAT), natomiast w odniesieniu do drugiej kwoty chodzi o zakup paliwa do samochodu Volkswagen Passat Wariant [...](zakup udokumentowany 4 fakturami VAT). Organ pierwszej instancji stwierdził, że powyższe tankowania nie dotyczyły pojazdów wskazanych w ww. fakturach, tj. samochodu Peugeot Partner [...]samochodu Volkswagen Passat Wariant[...], co wynika z ilości paliwa przekraczającej pojemność baku oraz dwukrotnych tankowań tego samego pojazdu w tym samym dniu. W konsekwencji stwierdzono brak związku zakupu paliwa z działalnością gospodarczą. - 4.374,53 zł wydatków poniesionych na zakup paliwa w Łukowie i Stoczku Łukowskim, przez pracowników i podwykonawców z tytułu dojazdu do i z miejsca zamieszkania - ze względu na brak związku zakupu paliwa z przychodami Podatnika, udokumentowane 30 fakturami VAT. - 49,18 zł udokumentowaną fakturą VAT z dnia [...] listopada 2009 r. nr[...], z tytułu pozostałych dodatkowych badań technicznych pojazdu Volkswagen Passat nr[...], ze względu na brak związku z przychodami Podatnika. Na podstawie przepisów art. 193 Ordynacji podatkowej organ pierwszej instancji uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzoną dla celów rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. za nierzetelną za miesiące: styczeń - grudzień 2009 r., w części dotyczącej ewidencjonowania faktur VAT z oznaczeniem firmy E. sp. z o.o. oraz dotyczących nabycia paliwa do pojazdu o nr rej. [...]i ][...]. Natomiast za miesiące: styczeń, marzec - grudzień 2009 r. organ pierwszej instancji uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów za wadliwą w części dotyczącej: zakupu paliwa przez pracowników i podwykonawców na dojazd do i z miejsca zamieszkania, kosztu dodatkowego badania technicznego i niezaewidencjonowanych przychodów z tytułu odsetek. Na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, organ pierwszej instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. W rezultacie przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił Skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w następujący sposób: - Przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej 3.378.806,92 zł - Koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej 2.057.387,82 zł - Dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej 1.321.419,10 zł - Straty z lat ubiegłych 0,00 zł - Składki na ubezpieczenia społeczne 6.970,77 zł - Dochód po odliczeniach 1.314.448,33 zł - Podstawa obliczenia podatku 1.314.448,00 zł - Obliczony podatek - 249.745,12 zł (art.30c ust.1 updof - stawka 19%) - Składka na ubezpieczenie zdrowotne 2.294,22 zł - Podatek należny 247.451,00 zł. Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził niewykazanie przez Skarżącego, z naruszeniem art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 9a ust. 6 updof, źródła przychodu z tytułu wynajmu mieszkań skutkujące zaniżeniem przychodu z tytułu najmu w 2009 r. o łączną kwotę 13.358,00 zł. W oparciu o wydruk historii rachunku w [...] Bank S.A. (obecnie [...] Bank Polska S.A.) organ pierwszej instancji ustalił, że G. F. w 2009r. uzyskiwał przychody z tytułu najmu. Wobec niewykazania kosztów najmu, organ kontroli skarbowej przyjął koszty uzyskania przychodów z tytułu najmu w wysokości 0.00 zł. Następnie organ pierwszej instancji określił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. z tytułu najmu w następujący sposób: - Przychód uzyskany z tytułu najmu 13.358,00 zł - Koszty uzyskania przychodów z najmu 0,00 zł - Dochód z najmu 13.358,00 zł - Podstawa obliczenia podatku 13.358,00 zł - Obliczony podatek - zgodnie z art. 27 ust. 1 updof 1.848,42 zł - Podatek należny 1.848,00 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił: 1. Rażący błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę decyzji polegający na przyjęciu, iż Podatnik ujął w urządzeniach księgowych "fikcyjne" faktury, tj. obrazę art. 22 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 2 i art. 24a ust. 1 updof oraz art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 122, jak również art. 188 w zw. z art. 180 Ordynacji podatkowej; 2. Obrazę przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 187 § 1 w związku z art. 122, art. 121 § 1, art. 180, art. 181, art. 120, art. 123 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 192, art. 285 § 1, art.285a § 1, art. 285b, art. 289 § 1, art.54 § 1 pkt 7, art. 139 § 1 w związku z art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 83 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 3c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; 3. W wyniku naruszenia przepisów wymienionych w pkt 1-2 - naruszenie norm konstytucyjnych, tj. art. art. 2 i 7 Konstytucji RP. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, że spór w sprawie dotyczy zasadniczo ustaleń faktycznych, które zdaniem Strony, wskutek licznych naruszeń procedury przez organ kontroli skarbowej obarczone są istotnymi błędami, skutkującymi nie zebraniem materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i wadliwym jego rozpatrzeniem, a w rezultacie wadliwym zastosowaniem przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do kwestionowanych przez organ I instancji faktur, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w postępowaniu kontrolnym prowadzonym w stosunku do kontrahenta Strony, tj. E. sp. z o.o. ustalono, że podmiot ten wystawiał jedynie puste faktury. W aktach sprawy znajduje się wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2012 r., wydanej dla E. Sp. z o.o. m.in. w sprawie określenia na podstawie przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kwoty podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r., z której wynika, że E. Sp. z o.o. w 2009 r. nie prowadziła działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług remontowo - budowlanych, a wystawione przez nią faktury sprzedaży (w tym te wystawione na rzecz Strony) są tzw. "pustymi fakturami". Ww. decyzja stanowi dowód z dokumentu urzędowego w niniejszym postępowaniu, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podkreślił również, że do akt sprawy włączono wyciąg z wyroku skazującego wydanego przez Sąd Rejonowy dla W. z [...] marca 2015 r., sygn. akt [...], który zapadł w sprawie W. K., K. G. oraz W. S., tj. kolejnych Prezesów Zarządu E. Sp. z o.o. Biorąc pod uwagę powyższe dokumenty, organ stwierdził, że fakt ustalenia w odrębnych postępowaniach, że E. sp. z o.o. wystawiał jedynie puste faktury ma istotny wpływ na rozkład ciężaru dowodowego w niniejszej sprawie. W sytuacji gdy organy podatkowe mają uzasadnione podstawy do kwestionowania rzeczywistego zaistnienia zdarzeń gospodarczych, z których skutki prawne wyciąga Podatnik, zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowo-administracyjnego ciężar udowodnienia rzeczywistego przebiegu zdarzenia gospodarczego obciąża Podatnika. Ponadto organ podniósł, że Strona bezzasadnie zarzuca, że włączone do akt sprawy dowody z innych postępowań w świetle prawa nie są dowodami w niniejszym postępowaniu. Pogląd taki nie znajduje dostatecznego oparcia w doktrynie prawa, ani w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Zarzut naruszenia zasady czynnego udziału Strony w postępowaniu, w sytuacji włączenia dowodów przeprowadzonych w innym postępowaniu byłby uzasadniony, gdyby Strona wskazała na konkretne, istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub istotne sprzeczności w tych dokumentach w porównaniu z zebranym materiałem dowodowym. Organ wskazał również, że był uprawniony do żądania dostarczenia do siedziby organu dokumentacji księgowej firmy bowiem wiąże się to z art. 155 § 1 i art. 189 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej. Również, wystąpienie do banków miało podstawy faktyczne i prawne. Wbrew zarzutom Strony, treść protokołu z 9 lutego 2015 r. nie świadczy o naruszeniu przez organ kontroli skarbowej procedury w stopniu, który mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Jego uważna lektura pozwala dostrzec związek protokołów zeznania świadków czy innych dokumentów z 2007 czy 2008 roku z przedmiotem postępowania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji wskazywał, że 31 zakwestionowanych faktur VAT wystawionych przez E. Sp. z o.o. nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Po pierwsze, w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2012 r., wydanej dla E. Sp. z o.o. m.in. w sprawie określenia na podstawie przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kwoty podatku od towarów i usług podlegającego wpłacie za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. Z powyższej decyzji oraz z innych dokumentów włączonych do akt niniejszej sprawy i omówionych poniżej wynika, że E. Sp. z o.o. w 2009 r. nie prowadziła działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług remontowo - budowlanych, a wystawione przez nią faktury sprzedaży (w tym te wystawione na rzecz Strony) są tzw. "pustymi fakturami". Do akt sprawy włączono wyciągi z protokołów przesłuchań byłych prezesów ww. spółki, w charakterze świadków na okoliczność związaną z działaniem E. Sp. z o.o. W toku przesłuchania udokumentowanego protokołem z 14 października 2010 r., K. G. zeznał, że spółkę E. Sp. z o.o. nabył od W. K. Do jego obowiązków służbowych należało pozyskiwanie różnego rodzaju kontraktów, podpisywanie umów z kontrahentami, wystawianie faktur, pilnowanie terminów płatności i umów. Z kolei dokumenty do urzędów, deklaracje do ZUS i urzędów skarbowych sporządzała księgowa – pani G. E. Sp. z o.o. nie zatrudniała pracowników (ani na umowę o pracę, ani na umowę o dzieło), a wszystkie usługi wykonywane były przez podwykonawców. Wynajmowane przez E. Sp. z o.o. od Instytutu M. biuro składało się z jednego pomieszczenia wyposażonego w komputer, biurka i szafy. Zeznał, że E. Sp. z o.o. nie posiadała żadnych środków trwałych, jedynie leasingowała dwa samochody - Toyotę Avensis i Jaguara. Ww. spółka nie zatrudniała żadnych pracowników, a wszystkie świadczone usługi wykonane zostały przez podwykonawców. Świadek zeznał także, że nie koordynował i nie nadzorował zleconych E. Sp. z o.o. prac. Zlecenia były przekazywane panu H. z P. lub innym podwykonawcom. Ponadto w trakcie przesłuchania przeprowadzonego 15 grudnia 2011 r. K. G. zeznał do protokołu, że były właściciel E. Sp. z o.o., W. K., pomagał mu w prowadzeniu spółki. W. K. zajmował się m.in. organizowaniem kontraktów, podwykonawców, a ponadto przekazywał K. G. do podpisu faktury, umowy i inne dokumenty. Do rachunku bankowego należącego do E. Sp. z o.o. oprócz pana G. miał dostęp także W. K. oraz Z. K., którzy dokonywali wypłat z bankomatów. Świadek zeznał także, że E. Sp. z o.o. w 2009 r. (do czasu gdy K. G. pełnił funkcję Prezesa Zarządu) nie zatrudniała żadnych pracowników. Na pytanie dotyczące nazw firm, dla których E. Sp. z o.o. świadczyła usługi w 2009 r K. G. odpowiedział, że pamięta jedynie wykonanie prac dla Wojska Polskiego w R. dotyczących studzienek kanalizacyjnych oraz usług informatycznych dla pana R., którego nazwiska nie pamięta. Jednocześnie świadek zeznał, że nigdy nie brał udziału w jakichkolwiek czynnościach związanych z pracami wykonanymi przez podwykonawców, np. przy odbiorze prac. K. G. wskazał także, że znajomość z Podatnikiem nawiązał najprawdopodobniej przez jakiegoś wspólnego znajomego. Pan G. spotykał się ze Stroną "na mieście", przeważnie w CH M., gdyż Podatnik mieszkał w pobliżu lub kontaktował się telefonicznie. Na pytanie jakiego typu usługi E. Sp. z o.o. świadczyła na rzecz Strony pan G. odpowiedział: "Z tego co sobie przypominam byty to przeważnie budowlane. Chyba wykończeniówki i budowlane. Wszystko robili podwykonawcy". Ponadto K. G. stwierdził, że musiała być zawarta umowa pisemna ze Stroną i najprawdopodobniej to on ją zawarł. Usługi były wykonywane na miejscu, gdzieś w Zielonce w firmie Podatnika, ale chyba nie tylko. Pan G. nie pamiętał ilu spawaczy i monterów pracowało na rzecz Strony, a także nie pamiętał ich danych osobowych. Stawki ustalano za godzinę lub ewentualnie od wykonanej usługi. Po faktury VAT przyjeżdżał Podatnik do biura E. Sp. z o.o. lub były przekazywane w CH M.i. Pan K. G. wskazał, że to Podatnik powinien znać dane osób pracujących z ramienia E. Sp. z o.o., o ile to on się tym zajmował. Pan K. G. w kwestii współpracy z firmą Podatnika wyjaśnił, iż pan F. wszystkie prace uzgadniał, on też wskazywał jakiej treści mają być faktury. W toku przesłuchania udokumentowanego protokołem z 14 października 2010 r., przeprowadzonego w Urzędzie Kontroli Skarbowej w O., W. S. zeznał, że nabył udziały E. Sp. z o.o. od K. G., zaś 16 kwietnia 2010 r. zbył udziały tej spółki na rzecz J. K. Od pana G. otrzymał dokumentację E. Sp. z o.o., tj. jakieś rozliczenia za 2006 r., 2007 r. i 2008 r., jednak nie pamiętał żadnych konkretnych dokumentów. W. S. nie wiedział także czy E. Sp. z o.o. posiadała środki trwałe. Do obowiązków W. S. należało pilnowanie spółki, dbanie o jej rozwój, podpisywanie umów z kontrahentami i faktur dotyczących sprzedaży usług (spółka nie dokonywała sprzedaży towarów). W okresie, w którym zajmował stanowisko Prezesa Zarządu E. Sp. z o.o., wyłącznie on posiadał upoważnienie do dysponowania rachunkami bankowymi tej spółki. W. S. zeznał, że usługi świadczone przez E. Sp. z o.o. wykonywali Ukraińcy z firmy znajdującej się w G. przy stoczni. Byli oni wynajmowani do pracy przez W. S., który płacił im za wykonaną pracę w gotówce. Ponadto pan S. zeznał, że nie pamięta w ramach jakich umów Ukraińcy świadczyli prace na rzecz E. Sp. z o.o. Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione zeznania złożone przez panów G. i S. organ wskazał, że E. Sp. z o.o. nie posiadała środków trwałych, nie zatrudniała pracowników, a jedynie korzystała z usług podwykonawców, których ww. świadkowie nie potrafili wskazać. K. G. i W. S.i - Prezesi Zarządu E. Sp. z o.o. w 2009 r. - mimo, iż samodzielnie zajmowali się sprawami tej spółki, wystawiali i podpisywali faktury VAT, to jednak nie posiadali żadnej wiedzy na temat wprowadzonych do obrotu prawnego faktur VAT wystawionych przez E. Sp. z o.o., nie znali odbiorców tych faktur, ani przedmiotu rzekomych dostaw. Występujące pomiędzy E. Sp. z o.o. i innymi podmiotami, w tym Stroną, fikcyjne transakcje miały służyć stworzeniu pozorów zdarzeń gospodarczych. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji w zakresie zakwestionowanych faktur VAT wystawionych przez E. Sp. z o.o. dopuścił szereg dowodów, przede wszystkich wyciągów z protokołów przesłuchania w charakterze świadka K. G. i W. S. oraz wyciągu z wyroku Sądu Rejonowego dla W. z [...] marca 2015r., sygn. akt [...], których analiza pozwoliła na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu w niniejszej sprawie. Ponadto organ wskazał, że Strona nie przedstawiła wiarygodnych dowodów i wyjaśnień potwierdzających, iż transakcje opisane na fakturach VAT wystawionych przez E. Sp. z o.o. w rzeczywistości miały miejsce. Z dokonanej przez organ pierwszej instancji analizy dokumentacji źródłowej Podatnika wynika, że łączna wartość faktur VAT wystawionych na rzecz Strony przez E. Sp. z o.o. jest wyższa niż łączna wartość faktur VAT wystawionych przez wszystkich pozostałych podwykonawców, z których usług korzystała Strona. Zatem E. Sp. z o.o. była głównym kontrahentem Strony - podwykonawcą świadczonych przez nią usług. Mając na uwadze powyższe nie zasługują na wiarę twierdzenia Strony zawarte w odwołaniu, iż transakcje handlowe z E. Sp. z o.o. miały miejsce, w sytuacji, gdy Podatnik nie potrafił wskazać żadnych bliższych okoliczności dotyczących współpracy ze swoim głównym kontrahentem. Odnosząc się natomiast do wniosku dowodowego dotyczącego wystąpienia do wszystkich hoteli czy innych obiektów wskazanych na fakturach o przesłanie informacji na temat osób, które w konkretnych dniach tam nocowały w celu ustalenia personaliów osób kierowanych z E. Sp. z o.o., organ wskazał, iż z uzasadnienia postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] marca 2015 r. wynika, że w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Strony w zakresie podatku od towarów i usług za 2007 r., wystąpiono do hoteli o wskazanie osób korzystających z usług noclegowych udokumentowanych fakturami VAT lub rachunkami wystawionymi na rzecz Podatnika. Na podstawie otrzymanych informacji nie ustalono osób, które miały świadczyć usługi z ramienia E. Sp. z o.o. Organowi odwoławczemu jest wiadome z urzędu, że ta korespondencja była w postępowaniu za 2007 r. przedmiotem gruntownej analizy, a wyodrębnione na jej podstawie imiona i nazwiska pracowników nie będących bezpośrednio pracownikami Strony przedstawiono do identyfikacji G. F. Na tej podstawie G. F. nie potrafił wskazać nikogo ze spółek kontrahentów. W ocenie organu brak zatem racjonalnych podstaw do założenia, że w postępowaniu podatkowym za 2009 r. wnioskowany rodzaj dowodu wniósłby cokolwiek istotnego do sprawy. Wypowiadając się z kolei na temat wniosku pełnomocnika Strony o przeprowadzenie przesłuchania M. G., księgowej E. Sp. z o.o., organ odwoławczy zauważył, że z zeznań K. G. i W. S. wynika, że do obowiązków M. G. należało jedynie sporządzanie dokumentacji do urzędu skarbowego i podpisywanie dokumentów księgowych. Odnosząc się do faktur na paliwo Organ wskazał, że Strona do pisma z 25 lutego 2015 r. przedstawiającego zastrzeżenia do protokołu z 9 lutego 2015r., załączyła kserokopie protokołów przesłuchań w charakterze świadków pracowników firmy Podatnika: R. G., M. S., L. A. i R. F. (ojca Strony), zawierające zeznania dotyczące 2008 r. W toku ww. przesłuchań pracownicy Podatnika zeznali, że jedna faktura VAT mogła dokumentować nabycie paliwa do dwóch pojazdów, oraz że paliwo było także tankowane do kanistrów. Ponadto Strona w toku postępowania kontrolnego, a także w odwołaniu z 31 lipca 2015 r. wskazała, że paliwo z kanistrów wykorzystywano do nagrzewnic celem ogrzewania pomieszczeń i terenów budów. Jednocześnie Strona w odwołaniu od kwestionowanej decyzji wskazała : "Nie wpisanie na fakturze nr rej. auta - nie dyskwalifikuje takiego wydatku jako kosztu w prowadzonej działalności. To tylko drobne uchybienie formalne. Organ odwoławczy oceniając powyższe twierdzenia i okoliczności zauważył, że stosownie do § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337), faktury dokumentujące sprzedaż paliw silnikowych benzynowych, oleju napędowego oraz gazu, wlewanych do baku samochodu i innych pojazdów samochodowych, powinny zawierać numer rejestracyjny tego samochodu. Z uwagi na dyspozycję art. 24a ust. 1 updof uregulowania te mają również zastosowanie w podatku dochodowym od osób fizycznych. Poczynione ustalenia w stosunku do faktur VAT dotyczących nabycia paliwa, wskazują że faktury te zawierały numer rejestracyjny pojazdu samochodowego, jednakże nie tego do którego faktycznie zostało nabyte paliwo. O powyższym świadczy fakt nabywania paliwa w ilości przekraczającej pojemność baku wskazanego na fakturach pojazdu, jak i dwukrotnego tankowania tego samego pojazdu w tym samym dniu. Odnosząc się natomiast do zeznań złożonych przez pracowników Strony, iż jedna faktura VAT mogła dotyczyć nabycia paliwa do dwóch pojazdów, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że nawet gdyby opisana przez świadków sytuacja rzeczywiście miała miejsce, to nie zwalnia to z obowiązku umieszczenia na fakturze VAT numerów rejestracyjnych wszystkich pojazdów, do których tankowano paliwo. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. zakwestionował ponadto prawo Podatnika do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów łącznej kwoty 4.374,53 zł wynikającej z 30 faktur VAT dokumentujących zakup paliwa na stacjach paliw znajdujących się w L. i w S. Organ pierwszej instancji zauważył bowiem, że dokumentacja źródłowa Strony nie wskazuje, aby w okolicach L. i S. prowadziła ona jakiekolwiek inwestycje. Z akt sprawy wynika natomiast, że Podatnik w 2009 r. korzystał z usług spawalniczych i monterskich świadczonych przez podmioty gospodarcze: Usługi Montażowo - Spawalnicze M. B., Usługi Spawalniczo - Montażowe R. B. (oba z siedzibą w S.), a także Usługi Spawalniczo - Monterskie T. G., posiadający adres siedziby A. w powiecie [...]. Dodatkowo z załączonego przez pełnomocnika Strony do pisma z 25 lutego 2015r. protokołu przesłuchania w charakterze świadka l. A. - pracownika Strony, wynika, że posiada on adres zamieszkania:A,. Strona w odwołaniu z 31 lipca 2015 r. wskazała, że skoro organ pierwszej instancji sam stwierdził, że w tym rejonie Strona współpracowała z podwykonawcami to logicznym jest, że musiała do nich dojeżdżać. Ponadto Strona stwierdziła, że pracownik Podatnika, pan A., który mieszkał w okolicy, niekiedy wykonywał w swoim garażu z materiałów Podatnika elementy, które następnie były przewożone na określone miejsca inwestycji. W ocenie organu odwoławczego ww. wyjaśnień Strony nie można uznać za wiarygodne. Zauważyć bowiem należy, że zakupy paliwa udokumentowane ww. fakturami VAT miały miejsce najczęściej w soboty rano, co wskazuje na to, że tankowań pojazdów dokonywały osoby mieszkające w okolicach L, wykonujące zlecone przez Stronę usługi, które wracały po tygodniu pracy na weekend do swoich domów. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wskazał, że prywatnych wydatków pracowników Strony lub jej podwykonawców z tytułu dojazdu z miejsca pracy do miejsca zamieszkania nie można uznać za związanych z działalnością opodatkowaną Strony. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że Strona niezasadnie z naruszeniem art. 22 ust. 1 updof, zawyżyła k.u.p. o łączną kwotę 4.374,53 zł wydatków - ze względu na brak związku zakupów paliwa z przychodami Podatnika. Ponadto organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia organ I instancji co do uznania, że Strona niezasadnie, z naruszeniem art. 22 ust. 1 updof, zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatek wynikający z faktury VAT z 26 listopada 2009r., dotyczący wykonania pozostałych dodatkowych badań technicznych pojazdu samochodowego marki Volkswagen Passat, posiadającego numer rejestracyjny[...]. Pojazd samochodowy o ww. numerze rejestracyjnym nie został ujęty w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa Strony. W toku postępowania kontrolnego pełnomocnik Strony wskazał, że prawdopodobnie pracownik stacji kontroli pojazdów ujął na ww. fakturze VAT błędny numer rejestracyjny pojazdu, czego nie zauważył Podatnik. Niemniej jednak Dyrektor zauważył, że pełnomocnik Strony oprócz ww. niesprecyzowanego bliżej przypuszczenia na żadnym etapie postępowania nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że badanie techniczne dotyczyło pojazdu wykorzystywanego dla celów prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. Odnosząc się do dochodów z najmu lokalu mieszkalnego Dyrektor uznał, że prawidłowe jest ustalenia, iż pan G. F. nie wykazał uzyskiwanego w 2009 r. (w okresie (styczeń – czerwiec) źródła przychodu z tytułu najmu na łączną kwotę 13.358,00 zł. Organ uznał, że okoliczności, iż systematyczność dokonywanych wpłat, wskazywane tytuły płatności, powtarzająca się wysokość dokonywanych płatności przez konkretne osoby, każą uznać za zasadny wniosek iż były to płatności z tytułu czynszu za najem mieszkania. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania kontrolnego ustalono, iż ani do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. ani do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nie wpłynęło oświadczenie G. F. o wyborze formy opodatkowania z tytułu najmu. Dopiero 10 lipca 2009 r. do Urzędu Skarbowego W. wpłynęło oświadczenie A. F. dotyczące formy opodatkowania przychodów z tytułu najmu, w którym wskazała, że z dniem 6 lipca 2009 r. zawarła umowę wynajmu mieszkania przy ul. U. w W. będącego jej własnością, zaś przychody z tytułu najmu w wysokości 2.200 zł miesięcznie będą opodatkowywane w formie ryczałtu. Umowę wynajmu mieszkania położonego w W. przy ul. U. A.F. zawarła 6 lipca 2009 r. z E. S.A. Zgodnie z zawartą umową czynsz ustalono w wysokości 2.200 zł, zaś pierwszą wpłatę dokonano w dniu 9 lipca 2009 r. W zawartej umowie nie był wskazany wspólny rachunek państwa F.. Zgodnie ze złożonym przez A. F. zeznaniem PIT-28 za 2009 r., kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, obliczone i wykazane przez podatnika w ewidencji przychodów w poszczególnych miesiącach zostały wykazane za miesiące: lipiec - listopad 2009 r. w łącznej kwocie 13.200 zł. Kwota ta – co łatwo sprawdzić – odpowiada 6 miesięcznym wpłatom po 2.200 zł, zgodnie z ww. umową najmu. Zatem rozliczenie przez A. F. zeznaniem PIT-28 za 2009 r. kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (w wysokości 13.200 zł) z najmu za lipiec - listopad 2009 r. w oczywisty sposób nie dotyczy spornych wpłat (w łącznej kwocie 13.358 zł.) wykazanych na rachunku w [...] Bank S.A. za okres styczeń- czerwiec 2009 r., w których tytule jako odbiorca był wskazywany G. F. Reasumując, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. organ kontroli skarbowej stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób zgodny z przepisami prawa, a w szczególności z art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej, z dopuszczeniem jako dowód wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz z art. 187 tej ustawy przez zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie całego materiału dowodowego przy zachowaniu gwarancji procesowych czynnego udziału Strony w postępowaniu, wynikających z art. 193 Ordynacji podatkowej. Organ zasadnie odstąpił od zbierania kolejnych dowodów, skoro Strona nie potrafiła precyzyjnie wskazać, że ich przeprowadzenie może w sposób istotny zmienić ustalenia faktyczne. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji dokonał pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i należycie uzasadnił, w sposób logiczny, spójny, zgodny z zasadami doświadczenia życiowego i własnym przekonaniem którym dowodom dał wiarę, a którym nie i dlaczego, odnosząc się do wszystkich istotnych dowodów w sprawie, do każdego z nich z osobna oraz we wzajemnym związku, a przedstawiona ocena nie wykroczyła poza ramy swobodnej oceny dowodów, wyznaczone przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, stwierdzenie, że organ pierwszej instancji dopuścił się przewlekłości postępowania, stwierdzenie naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie wskazanych w skardze przepisów oraz ich ocenę, zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił, podobnie jak w odwołaniu: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na przyjęciu, iż Podatnik ujął w urządzeniach księgowych faktury nie odzwierciedlające stanu faktycznego, stąd nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego, tj. obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 2 updof; 2) obrazę przepisów art. 2 i art. 7 Konstytucji RP; 3) rażącą obrazę przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej, art. 191 i 192 w zw. z art. 122 i art. 121 §1; art.210 §4 Ordynacji podatkowej; 4) obrazę przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: art. 120, art. 121 §1, art. 123 §1, art. 125 §1, art. 181, art. 187 §1, art. 188, art. 190 §2, art. 193 §4 i §6 w zw. z art.122 i art. 121 §1, art.155 §1; art. 172 §1, art. 173 §1 i §2 i art. 286 §2, art. 139 §1 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął ww. zarzuty, podnosząc co następuje: Przede wszystkim wskazał, iż zaskarżona decyzja opiera się na decyzji wydanej wobec spółki E. oraz na wyroku skazującym wobec prezesów tej spółki. Pełnomocnik zauważa jednak, że nie jest wiadome czy decyzja i wyrok są prawomocne, a nadto skoro te dokumenty mają być podstawą zaskarżonej decyzji, to zbędne jest prowadzenie jakiegokolwiek postępowania poprzedzającego jej wydanie. Zwraca również uwagę, że organ odrzucał wnioski dowodowe Skarżącego, które zmierzały do podważenia ustaleń, iż E. nie prowadziła działalności, co narusza art. 122 Ordynacji podatkowej oraz elementarne zasady państwa prawa. Naruszenie tych zasad przejawia się również w powieleniu przez organ odwoławczy argumentacji zawartej w decyzji pierwszoinstancyjnej, co z kolei podważa dwuinstancyjność postępowania, poddaje w wątpliwość bezstronność i obiektywizm jaki powinien cechować organ podatkowy. Wreszcie zdaniem Skarżącego organ zdawkowo odniósł się do zarzutów odwołania, co czyni uzasadnienie zaskarżonej decyzji zbyt ogólnikowym. W ocenie pełnomocnika strony żądanie od podatnika legitymowania się innymi niż faktura i dowód zapłaty dokumentami potwierdzającymi wykonane usługi, stanowi o naruszeniu art. 120 O.p. oraz art. 7 Konstytucji RP. Dalej, prowadzenie postepowania w sposób wybiórczy i tendencyjny narusza art. 122 O.p. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego zgromadzony materiał dowodowy nie uzasadnia twierdzenia, że faktury wystawione przez E. nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji. Zarzuty w tym zakresie są jedynie podejrzeniami, przypuszczeniami niczym nie uzasadnionymi, w szczególności z naruszeniem art. 210 § 4 O.p. nie wskazał jakie konkretnie dowody popierają wysnute wnioski. Twierdzenia organ oparł na dokumentach włączonych do sprawy z uchybieniem dyspozycji art. 187 § 1, 191 w zw. z art. 122 O.p., a nadto w ogóle na dowodach pośrednich, bez przeprowadzenia samodzielnie postępowania dowodowego, tym bardziej że nie dotyczą one stanu faktycznego z 2009 r. Oparcie rozstrzygnięcia na dokumentach zgromadzonych w innych postępowania oraz decyzjach wydanych wobec innych podatników, mogą – zdaniem Skarżącego – stanowić dowody uzupełniające. W przeciwnym razie naruszona zostaje zasada czynnego udziału strony, poprzez m. in. brak możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów. Skarżący podnosi, że organ nie odniósł się do zeznań jego pracowników, które wykazują że E. korzystała z pracowników najemnych oraz że podatnik korzystał z usług firm zewnętrznych. Skarżący zwraca uwagę, że organ nie przesłuchał Strony, czym naruszył jego prawa. Zarzuca również zaniechanie w zakresie ponownego przesłuchania pana G. oraz wystąpienie do hoteli o udostepnienie listy osób nocujących w konkretnych datach. Skarżący kwestionuje również ustalenia merytoryczne, tj. co do fikcyjności faktur wystawionych przez E., braku możliwości ujęcia w kosztach uzyskania przychodu faktur za paliwo oraz nie ujawnienia przychodu z tytułu najmu mieszkania. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana P.p.s.a.), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Zauważyć należy, że istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie zasadności zakwestionowania przez organy podatkowe możliwości ujęcia w kosztach uzyskania przychodu wydatków poniesionych przez Podatnika a wynikających z faktur wystawionych przez spółkę E. Sp. z o .o., faktur dokumentujących nabycie paliwa, faktury dokumentującej wykonanie badań technicznych pojazdu oraz zasadności uznania, że podatnik nie ujawnił w zeznaniu podatkowym za rok 2009 dochodu uzyskiwanego z tytułu najmu mieszkania. W pierwszym rzędzie Sąd zwraca uwagę, że zarzuty zawarte w skardze, koncentrują się wokół naruszeń przepisów prawa formalnego oraz prawa materialnego. Rozpatrzenie zatem w pierwszej kolejności zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, jest konieczne ażeby móc dokonać oceny przyjętych ustaleń za wyczerpujące dla zrealizowania hipotezy zastosowanej normy prawa materialnego, co czyni zaskarżoną decyzję zasadną, bądź odmówić jej takiego przymiotu. Przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Według art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca stawia do dyspozycji organów podatkowych całą gamę dowodów przeprowadzanych przez te organy w innych postępowaniach, jak również przez inne organy, w tym także w toku kontroli podatkowej, czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, a nawet w toku postępowania karnego lub o wykroczenia skarbowe. W przepisie art. 181 Ordynacji podatkowej przyjęto zatem zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego stanu faktycznego. Nadto, jak podkreśla się w orzecznictwie, przepis ten uzasadnia wniosek, iż w postępowaniu podatkowym dopuszcza się odstępstwo od zasady bezpośredniości, a stan faktyczny może zostać ustalony na podstawie dowodów przeprowadzonych w innym postępowaniu, tym bardziej, że nie istnieje jakikolwiek prawny nakaz, aby w toku postępowania koniecznym było powtórzenie np. przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu. Tym samym korzystanie z tak uzyskanych zeznań nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów ustawy z 1997 r. - Ordynacja podatkowy (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 602/13, LEX nr 1795680). Z omówioną sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ włączył w poczet materiału dowodowego zarówno decyzję podatkową jak i wyrok sądu karnego wydane w toku odrębnych postępowań, ale zawierające ustalenia mające związek z niniejszą sprawą, jak i protokoły z przesłuchania świadków. Przy tym z akt sprawy wynika, że o powyższym organ zawiadomił w sposób przewidziany prawem Skarżącego. Wskazane dowody, zaliczone w poczet materiału dowodowego, w rozpoznawanej sprawie podlegały natomiast samodzielnej ocenie organów. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia podniesionych w skardze przepisów postępowania podatkowego zmierzający do wykazania, że organy oparły orzeczenia na dowodach pośrednich, co w konsekwencji doprowadzić miało do naruszenia jednej z naczelnych zasad postępowania, zasady czynnego udziału strony. Praktyka taka jest – jak wyżej wskazano – prawem dopuszczona i powszechnie akceptowana, zaś udział strony zapewniony został umożliwieniem stronie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do niego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II FSK 771/14, (Lex nr 1794309) w przypadku dowodów uzyskanych bez udziału strony (np. włączenie do akt sprawy protokołów przesłuchań z innych postępowań) zasada czynnego udziału strony w postępowaniu realizowana jest poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie. Bez wątpienie w niniejszej sprawie organ umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Odrębnym zagadnieniem jest czy Strona z uprawnienia tego skorzystała. Niezależnie jednak od tego organ spoczywający na nim obowiązek wypełnił, przez co nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony. Podkreślić również należy, że niezasadne są te zarzuty Skarżącego, które zmierzają do wykazania, że organy podatkowe oparły swoje ustalenia faktyczne na dokumentach co do których prawomocności brak jest wiedzy. Wskazać bowiem po pierwsze należy, że zarówno decyzje jak i wyroki stanowią dokumenty urzędowe, o których mowa w art. 194 § 1 O.p. Przepis ten przyznaje dokumentom urzędowym szczególną moc dowodową, stanowiąc, że dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wyjaśnić należy, że podstawową cechą dokumentu urzędowego według Ordynacji podatkowej jest to, że musi on być sporządzony albo przez organ państwowy (publiczny), albo przez inny podmiot, jednakże ustawowo do tego upoważniony. Przy tym szczególna moc dowodowa aktu notarialnego jako dokumentu urzędowego obejmuje zarówno domniemanie jego autentyczności, jak i zgodności z prawdą zawartych w nich oświadczeń. Przy tym zauważyć należy, że art. 194 § 3 O.p. dopuszczając możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom, daje możliwość obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego w zakresie treści, jak również w zakresie autentyczności przez wskazanie na jego sfałszowanie lub pochodzenie od organu niewłaściwego. Organ podatkowy może zatem odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w przypadku, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Brak takiego postępowania i nieuznanie dokumentu urzędowego powoduje naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero jeżeli postępowanie przeciwko dokumentowi urzędowemu doprowadzi do obalenia jednego z domniemań, dokument taki nie będzie stanowił dowodu w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r., SA/Po 2776/98, LexPolonica nr 391817). Z powyższego wynika, że organ podatkowy jest związany normatywną oceną dokumentu urzędowego, co oznacza, że nie może swobodnie oceniać jego treści. Zasada swobodnej oceny dowodów określona w art. 191 O.p. jest bowiem w tej sytuacji wyłączona. (patrz. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1417/14, Lex nr 1772606). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że po pierwsze nie ma znaczenia dla możliwości wykorzystania w postępowaniu podatkowym decyzji bądź wyroku zapadłych w innej sprawie okoliczność czy akty te są prawomocne czy też nie. Nie można bowiem w żaden sposób wymogu takiego wyprowadzić z treści art. 194 § 1 O.p., który wskazuje przesłanki uznania dokumentu za urzędowy. Po drugie zaś w kontekście domniemań jakimi objęty jest dokument urzędowy, a w szczególności związania treścią zawartą w dokumentach urzędowych, za całkowicie chybione należy uznać zarzuty Skarżącego dotyczące nie przeprowadzenia przeciwdowodu. Tym bardziej, że Strona nie wskazała na konkretne, istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub istotne sprzeczności w tych dokumentach w porównaniu z zebranym materiałem dowodowym. Przypomnieć bowiem należy, iż oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, a także wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, LEX nr 30848). Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał, aby organy podatkowe, postępowały niezgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na dokonanie subsumcji sytuacji podatnika pod hipotezę przepisów prawa materialnego. Szczególnie, że zgłaszane dowody w postaci zeznań pracowników [...] G. F., mające potwierdzić współpracę ze spółką E. nie wnosiły nic nowego do sprawy. Organy zaś nie są obowiązane prowadzić postępowania dowodowego w sposób nieograniczony, wypełniając żądania strony, które wobec ustalenia stanu faktycznego za pomocą innych spójnych dowodów, prowadzą zamiast do wyjaśnienia stanu sprawy, do przedłużenia postępowania. W tym miejscu należy podkreślić trafność twierdzenia organu, że skoro – w myśl art. 188 O.p. – organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, zatem uwzględnienie wniosku dowodowego jest konieczne w razie, gdy materiał dowodowy dotychczas zgromadzony w sprawie, nie pozwala na dokonanie jednoznacznych ustaleń faktycznych. Przy tym ocena w tym zakresie pozostawiona jest organom podatkowym. W niniejszej sprawie organ podatkowy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na ustalenie okoliczności sprawy. Przypomnieć bowiem należy, że wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę miały obalić zasadność kwestionowania w sprawie, że faktury wskazane w decyzjach organów podatkowych dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, tzn. że usługi w nich wskazane zostały wykonane przez podmiot widniejący na fakturze jako sprzedający. Na potwierdzenie wykonania usług objętych zakwestionowanymi fakturami, Skarżący dowodów nie przedstawił. Zdaniem Sądu bowiem sam fakt ewentualnej współpracy [...] G. F. ze spółką E. Sp. z o. o. nie może podważyć okoliczności wynikających z włączonej do akt przedmiotowej sprawy decyzji, a w szczególności ustaleń że w okresie którego dotyczy ta decyzja spółka E. nie mogła świadczyć usług, bowiem nie posiadała wystarczającego zaplecza ludzkiego i technicznego, a w konsekwencji że wystawiała puste faktury. Zeznania pracowników Podatnika co do istnienia realnej współpracy z E., nie mogą również zaprzeczyć wnioskom wynikającym z zeznań Podatnika, o których poniżej. Tym samym, Organ zasadnie odstąpił od zbierania kolejnych dowodów, skoro Strona nie potrafiła precyzyjnie wskazać, że ich przeprowadzenie może w sposób istotny zmienić ustalenia faktyczne. Należy również stwierdzić, że okoliczność, iż Skarżący odmiennie ocenia materiał dowodowy, nie oznacza, że ocena Sądu pierwszej instancji oraz organów podatkowych jest nieprawidłowa. W rozpoznawanej sprawie ocena organów podatkowych, znajduje oparcie w udokumentowanym stanie faktycznym sprawy. Wyrażanie przez Skarżącego przekonania o wadliwości ustaleń faktycznych organów przy braku przedstawienia przeciwdowodów, czyni zarzuty Skarżącego co do niewłaściwie prowadzonego przez organy postępowania dowodowego bezpodstawnymi. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że nie sposób zaakceptować stanowiska autora skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez Stronę oraz jakichkolwiek innych przepisów traktujących o postępowaniu podatkowym, które sąd bierze pod uwagę z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy. Organy odmawiając Stronie prawa ujęcia w kosztach uzyskania przychodu podatku VAT, wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot [...] G. F., zdaniem Sądu, prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowodowy, który jest zupełny i wystarczający dla przyjęcia stanowiska, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych pomiędzy wymienionymi w nich podmiotami. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację, uznając jednocześnie za słuszne zajęte w sprawie stanowisko. W konsekwencji, w ocenie Sądu rozpoznającego skargę, podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są całkowicie chybione. W ocenie Sądu bowiem, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (wyrok Sadu Rejonowego W z dnia 23 marca 2015 r., sygn. [...]oraz decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr[...], jak również protokoły zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu wobec spółki E.), uzasadnia twierdzenie, że E. Sp. z o.o. nie wykonała usług ani nie dostarczyła towaru, których dotyczyły zakwestionowane przez organy podatkowe faktury. Jak wskazały organy, ze zgromadzonego materiału wynika, że E. sp. z o.o. nie posiadała środków trwałych i nie zatrudniała pracowników. Chociaż z zeznań świadków wynika, że spółka korzystała z podwykonawców, to jednak świadkowie – prezesi tej spółki, którzy samodzielnie zajmowali się jej sprawami – nie potrafili ich wskazać, jak i nie potrafili wskazać odbiorców wystawionych faktur, ani ich przedmiotu. W tym zakresie zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo oceniły zgromadzony materiał dowodowy i wyciągnęły prawidłowe, zgodne z zasadami logicznego myślenia, wiedzą oraz doświadczeniem życiowym wnioski, oparte również na informacjach wynikających ze wzajemnych relacji pomiędzy poszczególnymi dowodami zebranymi w sprawie. Tym bardziej, że zeznania te są spójne z zeznaniami złożonymi przez Podatnika w innym postępowaniu, z których wynika, że chociaż Podatnik nadzorował osobiście prace wykonywane przez spółkę E., nie znał nazwisk osób je wykonujących, obce mu było również nazwisko prezesa tej spółki, sprawującego funkcję właśnie w czasie, którego dotyczą zakwestionowane faktury. Dlatego ocena, że twierdzenie o faktycznej współpracy z E. nie jest prawdziwe, w sytuacji gdy Podatnik, pomimo że kontrahent – jak wynika z łącznej wartości faktur wystawionych przez E. na rzecz Strony – był jego głównym kontrahentem, nie potrafi wskazać bliższych okoliczności współpracy, jest zdaniem Sądu prawidłowa. Nie może jej zmienić zarzut, że w związku z upływem czasu podatnik nie musi pamiętać szczegółów współpracy. Nie można bowiem uznać za wiadomości szczegółowe, ulatujące z pamięci, informacji dotyczących rodzaju inwestycji, osób z którymi z ramienia swojego kontrahenta Podatnik się kontaktował (przy uwzględnieniu że współpraca trwała około 2 lat), czy nazwiska prezesa znaczącego kontrahenta. Jednocześnie Sąd uznaje, że wobec tak przedstawionej przez organy podatkowe oceny materiału dowodowego, zarzut w zakresie nie wskazania, które fakty organ uznał za udowodnione i dlaczego, jest nieuzasadniony. Niezależnie o powyższego, wskazać należy że wyrok sądu karnego skazujący zarząd spółki E. za wprowadzanie do rachunkowości faktur nie dokumentujących rzeczywistych transakcji jest prawomocny od maja 2015 r. Z uwagi zatem na 11 p.p.s.a., Sąd jest związany tym wyrokiem, co uniemożliwia w konsekwencji kwestionowanie ustaleń organów, co do pustości faktur. Przechodząc do oceny prawidłowości pozostałych ustaleń dokonanych przez organ podatkowy, wskazać należy, iż Sąd jako właściwą i uprawnioną uznaje ocenę organów co do możliwości uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wydatków poniesionych na zakup paliwa do samochodu Peugeot Partner [...](zakup udokumentowany 71 fakturami VAT na łączną kwotę14.758,86 zł) oraz do samochodu Volkswagen Passat Wariant [...](zakup udokumentowany 4 fakturami VAT, na łączną kwotę 986,55 zł). Niewątpliwie bowiem, zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że tankowania, których dotyczyły zakwestionowane faktury, nie mogły dotyczyć samochodów na nich wskazanych, skoro ilość zatankowanego paliwa przekraczała pojemność baku, a nadto stwierdzono dwukrotne tankowania tego samego pojazdu w tym samym dniu. Podnoszona przez podatnika okoliczność, że ten sam samochód musiał czasami obsługiwać prace wykonywane w różnych częściach Polski i w związku z tym mógł być tankowany dwa razy w ciągu jednego dnia, chociaż mogłaby zdaniem Sądu uzasadnić dwukrotne tankowanie, to jednak nie została przez Podatnika w żaden sposób wykazana. W tym miejscu należy podkreślić, że nie można czynić organowi podatkowemu zarzutu dokonania ustaleń na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, albowiem jakkolwiek to na organie spoczywa obowiązek poczynienia dokładnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, to jednak nie ma on obowiązku poszukiwania dowodów w nieskończoność. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Organ na podstawie posiadanych informacji dokonał ustaleń. To podatnik chce, aby wnioski były odmienne. Zatem to na podatniku spoczywa ciężar przedstawienia dowodów, które by te wnioski uzasadniały. Bierność podatnika w tym zakresie nie może natomiast powodować rozstrzygania wątpliwości na jego korzyść. W konsekwencji powyższego, Sąd uznał stwierdzenie braku związku zakupu paliwa z działalnością gospodarczą za zasadne. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup paliwa w Łukowie i Stoczku Łukowskim przez pracowników i podwykonawców z tytułu dojazdu do i z miejsca zamieszkania, w łącznej kwocie 4.374,53 zł. Trudno bowiem uznać, że wydatki te poniesione zostały w związku z przychodami Podatnika, skoro dokumentacja źródłowa Strony nie wskazuje, aby w okolicach Łukowa i Stoczka Łukowskiego prowadziła ona jakiekolwiek inwestycje, przy jednoczesnym ustaleniu że w okolicach ww. miejscowości siedziby bądź miejsca zamieszkania miały osoby/podmioty, z których usług Podatnik w 2009 r. korzystał (usługi spawalnicze i monterskie świadczonych przez: Usługi Montażowo - Spawalnicze M. B., Usługi Spawalniczo - Montażowe R. B., oba z siedzibą w S., a także Usługi Spawalniczo - Monterskie T. G., adres siedziby [...]w powiecie l., bądź miejsce zamieszkania miał pracownik Podatnika (L. A., zamieszkały: A., powiat l.). Prawidłowości tej oceny nie mogą, zdaniem Sądu, zmienić wyjaśnienia Strony zawarte w odwołaniu, że skoro w tym rejonie Strona współpracowała z podwykonawcami to musiała do nich dojeżdżać. Zdaniem Sądu, automatycznie takiej zależności wysnuwać nie można, a Strona nie wskazała żadnych dowodów na potwierdzenie tych okoliczności. Również nie zostały potwierdzone (ani przez Podatnika uprawdopodobnione) twierdzenia Strony, że pracownik Podatnika, pan A., który mieszkał w okolicy, wykonywał w swoim garażu z materiałów Podatnika elementy, które następnie były przewożone na określone miejsca inwestycji. Przy tym istotna dla oceny wiarygodności twierdzeń Podatnika jest również ustalona przez organ okoliczność, że zakupy paliwa udokumentowane ww. fakturami VAT miały miejsce najczęściej w soboty rano, co czyni zasadnym i daleko prawdopodobnym twierdzenie, że tankowań pojazdów dokonywały osoby mieszkające w okolicach Łukowa, wykonujące zlecone przez Stronę usługi, które wracały po tygodniu pracy na weekend do swoich domów. Rację ma również organ, że prywatnych wydatków pracowników Strony lub jej podwykonawców z tytułu dojazdu z miejsca pracy do miejsca zamieszkania nie można uznać za związanych z działalnością opodatkowaną Strony. W konsekwencji powyższych ustaleń, w szczególności wobec uznania, że zakup paliwa nie wykazuje związku z przychodami Podatnika, stwierdzić należy, że Strona niezasadnie, z naruszeniem art. 22 ust. 1 updof, zawyżyła k.u.p. o łączną kwotę 4.374,53 zł wydatków. Ponadto organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji co do uznania, że Strona niezasadnie, z naruszeniem art. 22 ust. 1 updof, zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatek wynikający z faktury VAT z 26 listopada 2009r., dotyczący wykonania dodatkowych badań technicznych pojazdu samochodowego marki Volkswagen Passat, nr rejestracyjny[...]. Sąd oceny te uznaje za prawidłowe. Pojazd ten, jak wskazał organ, nie został ujęty w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa Strony, zaś wyjaśnienia Strony jakoby prawdopodobnie pracownik stacji kontroli pojazdów ujął na ww. fakturze VAT błędny numer rejestracyjny pojazdu, czego nie zauważył Podatnik, ani – w ocenie Sądu – nie są przekonujące wobec braku jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że badanie techniczne faktycznie dotyczyło pojazdu wykorzystywanego dla celów prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej. W odniesieniu do niewykazania przez Stronę źródła przychodu z tytułu najmu lokalu mieszkalnego, Sąd również w pełni akceptuje ustalenia organów podatkowych oraz wnioski z nich wypływające. Rację ma bowiem organ wskazując, że systematyczność dokonywanych wpłat, wskazywane tytuły płatności, powtarzająca się wysokość dokonywanych płatności przez konkretne osoby, pozwalają (i każą) uznać, iż łączna kwota 13.358,00 zł., uzyskana w okresie styczeń – czerwiec stanowiła płatności z tytułu czynszu za najem mieszkania, a jednocześnie że kwota nie jest objęta rozliczeniem złożonym przez A. F. w zeznaniu PIT-28 za 2009 r a dotyczący najmu za lipiec - listopad 2009 r.. Ustalenia organu wykazują w sposób przekonujące, że kwota zadeklarowana przez A. F. nie jest tożsama z przychodami uzyskanymi w okresie styczeń- czerwiec 2009 r. oraz że dotyczy innego zdarzenia prawnego, tj. wynajmu innego lokalu. W konsekwencji powyższych rozważań za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Wskazać należy, że w myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu'' uzależnia uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodu od istnienia pomiędzy tym wydatkiem a przychodem lub źródłem przychodu związku o charakterze przyczynowo-skutkowym albo też gospodarczym. Efektem istnienia tego związku jest bądź to osiągnięcie przychodu przez podatnika (nawet przewidywanie jego osiągnięcia), bądź też osiągnięcie, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Nie będą więc stanowić kosztu uzyskania przychodu poniesione przez podatnika wydatki, które obiektywnie, tzn. po poddaniu ich racjonalnej "zdroworozsądkowej" ocenie, nie mogą przyczynić się (po uwzględnieniu ryzyka gospodarczego) do osiągnięcia przychodu z danego źródła" -"Podatek dochodowy od osób fizycznych" pod redakcją Janusza Marciniuka, Wydanie 12, C.H. Beck, Warszawa 2011 r, str. 341. Jak stwierdził natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2003r., sygn. akt I SA/Łd 214/02 (dostępny w CBOSA), "aby określony wydatek został uznany za koszt uzyskania przychodu, podatnik musi wykazać nie tylko poniesienie tego wydatku, ale także istnienie zależności między tym wydatkiem a możliwością uzyskania w przyszłości przychodu z tego tytułu. W tym celu konieczne jest w szczególności wykazanie przez podatnika, na co dany wydatek został przez niego poniesiony, w wypadku wydatków na nabycie usług - jakie konkretnie świadczenia ze strony swojego kontrahenta podatnik uzyskał za przekazane mu świadczenie pieniężne. Sposób, w jaki podatnik powinien wykazać te okoliczności zależy od warunków konkretnej sprawy, przede wszystkim od charakteru stosunku cywilnoprawnego, w wykonaniu którego podatnik poniósł dany wydatek, a także od całokształtu stosunków łączących podatnika z kontrahentem". Przenosząc powyższe wywody na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd orzekający w niniejszym składzie stwierdza, iż Skarżący w toku postępowania podatkowego w odniesieniu do wydatków wynikających z faktur wystawionych przez EKOMER Sp. z o. o. nie wykazał, że koszty te istotnie zostały poniesione, zaś w stosunku do pozostałych wydatków, nie wykazał celowości zakwestionowanych przez organy podatkowe wydatków jako kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej. Tym samym zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione przez Skarżącego nie są w ocenie Sądu zasadne. Końcowo wskazać należy, że zarzut dotyczący wykorzystania zeznań pana Falkowskiego złożonych w innym postepowaniu, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Nie ma wątpliwości, iż zeznania takie mogą być włączone w poczet materiału dowodowego, a nadto spójne są wraz z pozostałymi dowodami. Reasumując, wbrew twierdzeniom Skarżącej, organy orzekające w sprawie nie naruszyły zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze. Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgromadziły i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej oceny. Zdaniem Sądu ocena ta była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy oraz znajdowała uzasadnienie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto wskazać należy, że Skarżący nie przedłożyła i nie zgłosiła żadnego obiektywnego - tj. możliwego do zweryfikowania za pomocą innych dowodów - dowodu, z którego wynikałoby, że poczynione przez organy ustalenia są nieprawidłowe. Nie dostrzegając w sprawie naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że podziela ustalenia dokonane na podstawie ww. dowodów. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.