III SA/Wa 2914/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. postanawia 1) zwolnić skarżącą od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 500 zł; 2) odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie E. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na takie okoliczności jak: zajęcie rachunków bankowych i przejęcie przez organ egzekucyjny zdeponowanych nań środków, zawieszenie działalności gospodarczej, przyznanie prawa pomocy na wcześniejszym etapie, trudna sytuacja finansowa wspólników. Skarżąca podała, że kapitał zakładowy wynosi 5.000 zł, zaś wartość środków trwałych 0 zł. Za ostatni rok obrotowy poniosła stratę w wysokości 270.977,15 zł. Ujawniła stan rachunków bankowych oraz wysokość zobowiązań. Dodała, że w ostatnim czasie nie uzyskała finansowania ze źródeł zewnętrznych. Wynagrodzenie pełnomocnika sfinansowano w 2016 r. z przychodów z działalności gospodarczej oraz kredytu obrotowego. Do wniosku Skarżąca załączyła m. in. zeznania podatkowe, sprawozdania finansowe, zawiadomienie o zajęciu, wyciągi bankowe. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca wyjaśniła, że nie prowadzi żadnej działalności. Nadesłała dodatkowe dokumenty (wyciąg bankowy, zeznanie podatkowe, bilans, rachunek zysków i strat). Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do Sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."). W przypadku osoby prawnej, a także innej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, przesłankami tymi są: brak środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub brak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Stanowi o tym art. 246 § 2 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Jedynym takim kosztem, do którego uiszczenia jest ona zobowiązana na obecnym etapie postępowania jest wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 5.483 zł. Oceniając ten wniosek referendarz sądowy miał na uwadze fakt wydania w stosunku do Skarżącej postanowienia z 22 września 2017 r. Na mocy tego postanowienia przyznano jej mianowicie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi ponad kwotę 500 zł. Zwrócono wówczas uwagę, iż Skarżąca nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, gdyż nie posiada środków na rachunkach bankowych, w stosunku do Skarżącej prowadzone są postępowania egzekucyjne, na koniec 2016 r. posiadała zobowiązania krótkoterminowe. Uwzględniając natomiast fakt pozostawania w obrocie gospodarczym i możliwość zdobycia funduszy w drodze dopłat od wspólników uznano, że Skarżąca będzie w stanie partycypować w kosztach sądowych przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi na poziomie 500 zł. Ocenę tę referendarz sądowy rozpoznający obecny wniosek Skarżącej w pełni podziela. Mając na względzie powyższe oraz to, iż od czasu wydania przywołanego wyżej postanowienia sytuacja Skarżącej – jak sama przyznała – "nie zmieniła się" referendarz sądowy uznał, że zasadne jest zwolnienie jej od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 500 zł. Zwolnienie to zabezpieczy jej dostęp do Sądu i umożliwi kontrolę instancyjną wydanego wobec niej wyroku oddalającego skargę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.