III SA/Wa 2915/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 216, art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p.") Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił J. M. (dalej: Skarżący") przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2007 r. orzekającej o odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu za zaległości E. Sp. z o. o w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień oraz listopad 2002 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy stwierdził, że decyzja została wysłana Skarżącemu za pośrednictwem poczty. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki w dniach 12 i 19 października 2007 roku, nie podjęto jej w terminie z urzędu pocztowego, co stanowiło podstawę do uznania, że przesyłkę doręczono w trybie zastępczym w dniu 26 października 2007 r. Pismem wniesionym 17 grudnia 2007 roku Skarżący złożył odwołanie od doręczonej w trybie zastępczym decyzji organu pierwszej instancji. Wraz z odwołaniem wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia. We wniosku przytoczył następujące argumenty: - Skarżący mieszka w bloku, w którym skrzynki pocztowe są nagminnie otwierane i okradane, - urząd pocztowy nie dostarcza zawiadomień potwierdzenia odbioru listów poleconych, - ojciec Skarżącego, ze względu na stan zdrowia nie miał sposobności odbioru listu lub zawiadomienia. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uzasadniając odmowę przywrócenia terminu stwierdził, że Skarżący został prawidłowo powiadomiony o pozostawieniu dla niego trzech przesyłek w urzędzie pocztowym. W tym samym dniu pozostawiono Skarżącemu trzy awiza, ale osobiście odebrał on tylko jedną przesyłkę. Organ podatkowy uznał, że fakt podjęcia jednej z trzech awizowanych przesyłek nie da się pogodzić z argumentacją o okradaniu skrzynek pocztowych. Odnosząc się do argumentu Skarżącego o braku możliwości odbioru korespondencji przez jego ojca, organ podatkowy stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy pismo Komendy Rejonowej Policji W. świadczy, że ojciec Skarżącego odebrał wezwanie do stawiennictwa w Urzędzie Skarbowym i zobowiązał się przekazać je synowi. O ocenie organu odwoławczego Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji. W skardze skierowanej do tutejszego Sądu Skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 162, art. 163, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191, art. 193 O.p. oraz wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący ponownie argumentował, że urząd pocztowy nie wykonuje należycie swoich obowiązków, jego ojciec w związku ze swoją chorobą nie odbiera listów i zawiadomień, a skrzynki pocztowe są nagminnie otwierane i okradane. Skarżący zwrócił również uwagę, że powoływane przez organ odwoławczy pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W., odpowiedź Poczty Polskiej oraz pismo Komendy Rejonowej Policji nie stanowią dowodów w sprawie, ponieważ nie zostały dołączone do postępowania na podstawie postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W rozpoznanej sprawie przedmiotem skargi Skarżący uczynił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Przystępując do oceny legalność zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa materialnego ani prawa proceduralnego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, co pozwala uznać, że skarga nie jest zasadna. Ocena legalności postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania opiera się przede wszystkim na zbadaniu, czy prawidłowo organy podatkowe uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 162 § 1 i 2 O.p., a także czy strona dochowała terminu na złożenie wniosku. W świetle postanowień zawartych w art. 162 O.p. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym wypadku wniesienie odwołania); strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Brak zatem którejkolwiek z tych przesłanek wyklucza przywrócenie terminu. W realiach przedmiotowej sprawy sporna pozostaje kwestia uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. właściwie ocenił, iż Skarżący nie wykazał, że takiej winy nie ponosi i słusznie przyjął, iż opisane przez Skarżącego okoliczności nie stanowią podstaw do wyłączenia zawinienia w niezłożeniu odwołania w prawem przewidzianym terminie. Skarżący jako okoliczności stanowiące o jego braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania wskazał nagminnie otwieranie i okradanie skrzynek pocztowych w jego miejscu zamieszkania, zaniedbania urzędu pocztowego, który nie dostarcza zawiadomień potwierdzenia odbioru listów poleconych oraz zły stan zdrowia jego ojca, mieszkającego w tym samym lokalu. Skarżący do wniosku załączył skargę na działania pracowników urzędu pocztowego, którzy nienależycie powiadamiają o postawianiu przesyłki w urzędzie pocztowym. Organ podatkowy przeprowadził prawidłowe postępowanie, w ramach którego poddał analizie powołane we wniosku okoliczności. Wobec zawartych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń o nagminnym okradaniu skrzynek pocztowych, organ podatkowy wezwał Skarżącego do przedłożenia odpowiedzi na skargę na działania pracowników urzędu pocztowego i do dokonania tej czynności wyznaczył siedmiodniowy termin. Skarżący na wezwanie nie odpowiedział. W toku postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił się również do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o sporządzenie pisma reklamacyjnego, dotyczącego przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] października 2007r. w celu uzyskania wyjaśnień i odnośnie faktu pozostawienia awiza dotyczącego tej przesyłki w skrzynce pocztowej. Odpowiadając na pismo Poczta Polska Centrum Poczty Oddział Rejonowy W. poinformowała, że w dniu 12 października 2007 r. na adres Skarżącego zostały skierowane trzy przesyłki rejestrowane, ale tylko jedną z nich Skarżący odebrał osobiście w urzędzie pocztowym. Podjęte czynności pozwoliły organowi stwierdzić, że Skarżący prawidłowo był powiadamiany o postawieniu kierowanych do niego przesyłek w urzędzie pocztowym, a fakt podjęcia jednej z trzech awizowanych przesyłek nie da się także pogodzić z argumentacją o okradaniu skrzynek pocztowych. Organy podatkowe zanegowały również argument, iż mieszkający w tym samym lokalu ojciec Skarżącego nie odbierał korespondencji z powodu złego stanu zdrowia. Wskazały bowiem, że odebrał on jedno wezwanie i zobowiązał się oddać je synowi. Niezależnie jednak od powołanego faktu, stwierdzić należy, że Skarżący – będąc świadomy, że stan zdrowia jego ojca nie jest dobry, nie powinien obarczać go obowiązkiem odbioru pism do niego kierowanych. Zdaniem Sądu ocena organu odwoławczego, zgodnie z którą Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów proceduralnych powołanych w skardze. Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że organ podatkowy podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, zebrał i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy, a uzyskane w ramach tego postępowania dowody nie były sprzeczne z prawem. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.