III SA/Wa 2917/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. określił P.Sp. z o.o. (dalej: "Skarżący") zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie w trybie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz, 613 ze zm., dalej: "O.p.", "Ordynacja podatkowa") postępowania odwoławczego od ww. decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P.. Podstawę zawieszenia przedmiotowego postępowania stanowić miało wniesienie w dniu [...] listopada 2015 r. skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z [...] września 2015 r., w przedmiocie odmowy zapoznania z dokumentami wyłączonymi z akt postępowania kontrolnego oraz złożenie wniosków o wznowienie postępowań za lata 2007 i 2008 [negatywne rozstrzygnięcia w tych sprawach stały się przedmiotem skarg do tut. Sądu, sygn. akt III SA/Wa 1497/15 i III SA/Wa 1498/15] z uwagi na wyście na jaw nowych faktów i dowodów, tj. protokołu z rozprawy przeprowadzonej przed Sądem Rejonowym w S., sygn. akt II K [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego od ww. decyzji określającej Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. W uzasadnieniu stwierdził, że w analizowanym przypadku brak było podstaw do zawieszenia postępowania dotyczącego określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r., gdyż wskazywane okoliczności nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W ocenie organu wyniki postępowań sądowoadministracyjnych zarówno w zakresie prawa do wglądu do dokumentów wyłączonych z akt postępowania dotyczącego roku 2009 jak i wznowienia postępowań za lata 2007 i 2008 nie mają żadnego bezpośredniego wpływu na toczące się postępowanie dotyczące określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011. Każde z tych postępowań jest odrębnym postępowaniem, dotyczącym zamkniętego okresu podatkowego Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Skarżąca złożyła zażalenie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r., w którym zarzuciła naruszenie: - art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przez brak wskazania w czym organ upatruje odmowy zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie oraz okoliczności, które uzasadniałyby odmowę zrealizowania wniosku z dnia [...] marca 2016 r., choć z uwagi na okoliczności mniejszej sprawy zachodzą podstawy do wstrzymania się z wydaniem rozstrzygnięcia w postępowaniu wymiarowym, - art. 122 i art. 187 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przez brak obligatoryjnego zawieszenia postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy organ odwoławczy z urzędu winien był zawiesić postępowanie jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - tj. z okoliczności wynikających ze spraw zarejestrowanych pod sygn. III SA/Wa 1497/15 oraz III SA/Wa 1498/15, w których WSA w Warszawie w wyrokach uznał, iż zachodzą podstawy do wznowienia postępowania podatkowego oraz III SA/Wa 3524/15 (odmowa zapoznania z dokumentami wyłączonymi), - art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 219 i art. 210 § 4 O.p. przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych w tym brak należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w szczególności w zakresie sposobu argumentacji odmowy zawieszenia postępowania i prawidłowość podjętych działań w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. Organ odwoławczy wśród przyczyn zawieszenia postępowania w art. 201 § 1 O.p. wskazał konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przeszkoda w prowadzeniu postępowania podatkowego polega na tym, że rozpatrzenie sprawy podatkowej i wydanie merytorycznej decyzji jest uwarunkowane uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego należącego do kompetencji sądu lub innego organu, niż ten, który prowadzi dane postępowanie podatkowe. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego organ wskazał sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które ze względu na jego przedmiot należy do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej. Zależność ta ma charakter związku bezpośredniego, chodzi o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Ponadto z samej istoty zagadnienia wstępnego wynika też, że musi ono mieć charakter prawny, a nie faktyczny. Za niemające charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ uznał ustalenia, które zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. W ocenie organu odwoławczego okoliczności wskazane przez Skarżącą nie stanową zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Dotyczą one postępowań podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2007-2009, podczas gdy wniosek dotyczy prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania podatkowego za 2011 r. Są one odrębnymi, samodzielnymi postępowaniami, dotyczącymi zamkniętych okresów podatkowych i brak jest miedzy nimi bezwzględnej zależności, w wyniku której nie można wydać rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie bez uprzedniego zajęcia stanowiska przez sąd w sprawach dotyczących innych lat podatkowych. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 19 maja 2016 r. uchylił decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. w zakresie odmowy wznowienia postępowań dotyczących określenia zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2007 i 2008, co oznacza, iż po uprawomocnieniu się zapadłych wyroków badaniu przez organ podatkowy podlegać będzie zasadność podnoszonych przesłanek odnoszących się do wznowienia postępowań za ww. okresy. Rozstrzygnięcie w powyższej kwestii będzie należało również do właściwości Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Stwierdzono również, że dla rozstrzygnięcia prowadzonej przez organ odwoławczy sprawy nie ma znaczenia wniesienie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie wglądu do dokumentów wyłączonych z akt postępowania dotyczył kwestii podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. i nie uniemożliwiał rozpatrzenia przez organ odwoławczy sprawy dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. i wydania w tym zakresie decyzji. Odnośnie kwestii dotyczącej sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w S., stwierdzono, iż będzie ona podlegała ocenie w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego w przedmiocie określenia Spółce zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. W konsekwencji stwierdzono, iż nie zaistniała żadna przesłanka zawieszenia postępowania podatkowego, a w szczególności rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Skarżąca w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazywane przez Stronę postępowania, stanowiące paradygmat zagadnienia wstępnego w rozumieniu treści wskazanego przepisu; 2) art. 121 § 1, art. 122, i art. 124 O.p. przez brak podjęcia przez organ działań zmierzających do wnikliwego zweryfikowania czy w sprawie zachodzą wskazywane przez Stronę przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania odwoławczego; 3) art. 120 w zw. z art. 219 i art. 210 § 4 O.p przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w szczególności w zakresie sposobu, w jakim organ odwoławczy argumentuje odmowę zawieszenia postępowania i prawidłowość podjętych działań w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia prejudycjalnego charakteru wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego orzekającego w przedmiocie odmowy zapoznania z dokumentami wyłączonymi z akt postępowania kontrolnego prowadzonego za rok 2009 na podstawie upoważnienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2013 r. oraz prejudycjalnego charakteru decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. wydanych w wyniku wznowienia postępowań podatkowych za lata 2007 i 2008. Zdaniem Skarżącej powyższe rozstrzygnięcia stanowią zagadnienia wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. dla przedmiotowej sprawy, co oznacza, że postępowanie odwoławcze w przedmiocie określenia P. Sp. z o.o. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. powinno zostać zawieszone. Organy podatkowe nie uznają natomiast powołanych przez Skarżącą okoliczności za zagadnienia wstępne i nie widzą podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego. W powyższym sporze rację należy przyznać organom podatkowym. Wskazać należy, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z tej przyczyny, wzywa równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już to zrobiła, jeżeli natomiast strona mimo wyznaczenia terminu takiego wystąpienia nie dokonała, wówczas organ podatkowy z urzędu zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Stanowi o tym art. 203 O.p. Z kolei art. 205a § 1 pkt 4 tejże ustawy wskazuje, że organ podatkowy podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego to postępowanie. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" należy rozumieć sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 7 marca 2001 r., sygn. akt III SA 32/00; z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2315/13; publik. CBOSA). Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 534/98, niepublik.). Inaczej mówiąc, zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, kiedy merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 634/08, publik. CBOSA). Sąd podziela stanowisko utrwalone w linii orzeczniczej NSA, iż w art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest wyodrębnienie czterech istotnych elementów składających się na konstrukcję zagadnienia wstępnego: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2011r., sygn. akt II GSK 627/10; z dnia 8 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1559/07; z dnia 28 maja 2008r., sygn. akt II OSK 1698/07; z dnia 22 grudnia 2011r., sygn. akt II FSK 1891/11; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"). Rozpatrując kwestię "zagadnienia wstępnego" należy również podkreślić, że pomiędzy tym rozstrzygnięciem a prowadzonym postępowaniem musi zachodzić związek bezpośredni, a więc bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (por. wyroki NSA: z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1891/11; z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 627/10, publik. CBOSA). Jeżeli zaś powstałe w toku postępowania zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrywaną sprawą, wówczas nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego i jego powstanie nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 970/03, niepublik.; z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 536/09, publik. CBOSA). Uzależnienie rozstrzygnięcia od zagadnienia wstępnego oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2011/13, publik. CBOSA). Zagadnienie wstępne wiąże się zatem z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, czy Skarżącej przysługuje uprawnienie do wglądu do akt wyłączonych z postępowania kontrolnego prowadzonego za rok 2009 oraz wydanie decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w wyniku wznowienia postępowań podatkowych za lata 2007 i 2008 nie stanowi dla niniejszej sprawy zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zważyć bowiem należy, że pomiędzy prowadzonym postępowaniem podatkowym w sprawie opodatkowania Skarżącej podatkiem od osób prawnych za 2011 r., a prawomocnym wyrokiem, jaki zapadnie przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz decyzją organu podatkowego we wskazanych wyżej sprawach nie występuje zależność uniemożliwiająca rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji przez organ drugiej instancji. W ocenie Sądu, podnoszone przez Skarżącą kwestie, rozstrzygane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., dotyczą ustaleń faktycznych, które jedynie pośrednio mogą dotyczyć sprawy postępowania w przedmiocie określenia Skarżącej zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. W tym miejscu należy także zauważyć, że wbrew twierdzeniom Skarżącej, zagadnienie wstępne nie powstaje w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Brak zatem podstaw do obligatoryjnego zawieszenia postępowania na powyższej podstawie prawnej. Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. nie jest zasadny. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 O.p., Sąd uznał, że jest on bezzasadny. W ocenie Sądu błędne jest twierdzenie Skarżącej, że organ odwoławczy nie podjął żadnych działań w celu stwierdzenia, czy w sprawie zachodzi przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania, a jego rozstrzygnięcie nosi cechy arbitralności. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji rozważył bowiem kwestię zagadnienia wstępnego, a następnie odniósł ją do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, podając motywy swojego rozstrzygnięcia. Sąd nie podziela również przekonania Skarżącej o naruszeniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. art. 120 w zw. z art. 219 i art. 210 § 4 O.p. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymogi z art. 210 O.p., zaś organ odwoławczy w sposób klarowny przedstawił ustalenia faktyczne oraz zasadność odmowy zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Reasumując dotychczasowe ustalenia i rozważania, nie stwierdzając naruszenia podniesionych w skardze zarzutów, a także innych, które Sąd badał z urzędu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.