III SA/Wa 2926/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 lipca 2015 r. nr IPPB5/4510-356/15-2/MW w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2015 r. B. w W. S.A. (dalej jako "B.", "Skarżąca", "Spółka") złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy udzielenie Dostawcy oraz Kontrahentowi przez B. na cele deweloperskie licencji na W. tworzące technologię nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.  We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. B. wprowadzał w latach 2011 i 2013 do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabywaną od różnych dostawców technologię informatyczną w postaci elektronicznej platformy dla produktów finansowania handlu związaną z działalnością B. (dalej "Technologia"). Technologia umożliwia B. procesowanie wszystkich produktów finansowania handlu w oparciu o jedną platformę. Ponadto Technologia daje możliwość elastycznego tworzenia raportów biznesowych i operacyjnych. Wdrożenie Technologii pozwoliło B. na ujednolicenie i automatyzację procesów operacyjnych, a także na ograniczenie komunikacji z klientem w formie papierowej. Technologię tworzą trzy wartości niematerialne i prawne (dalej "WNiP") w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn zm., dalej jako "u.p.d.o.p.") - autorskie prawa majątkowe albo art. 16b ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.p. - licencje i spełniają warunki określone w art. 16b ust. 1 u.p.d.o.p., tj.: - zostały nabyte przez B., - nadawały się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania, - przewidywany okres ich używania był dłuższy niż rok, - są wykorzystywane przez B. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. B. ponosił wydatki na nabycie Technologii w latach 2007-2011 oraz w 2013r. Wartość początkową poszczególnych W. B. ustalił zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 u.p.d.o.p. Natomiast na potrzeby określenia podstawy ustalania wielkości odliczenia wydatków poniesionych na nowe technologie (art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p.), Wnioskodawca zamierza przyjąć wyłącznie: - kwotę wydatków poniesionych przez B. na nabycie technologii uwzględnionych w wartości początkowej poszczególnych W., w części, w jakiej została ona zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym poszczególne W. wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w kwocie w której nie została zwrócona B. w jakiejkolwiek formie; - kwotę przedpłat (zadatków) na poczet wydatków na nabycie Technologii dokonanych przez B. w roku poprzedzającym rok, w którym poszczególne W. wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca planuje zwrócić się do niezależnej od B. jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 roku o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1620 ze zm.) o sporządzenie ekspertyzy w odniesieniu do możliwości uznania Technologii za "nową technologię" w rozumieniu art. 18b ust. 2 u.p.d.o.p., która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie dotychczas świadczonych przez B. usług oraz nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnie 5 lat. B. nie został postawiony w stan upadłości, jak również nie prowadzi działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Ponadto, wydatki na W. - uwzględnione w ich wartościach początkowych - nie zostały zwrócone Wnioskodawcy w jakiejkolwiek formie. Z perspektywy biznesowej, w umowie przenoszącej na B. majątkowe prawa autorskie do jednego z W., B. udzielił dostawcy tego W.(dalej "Dostawca") wyłącznej, odpłatnej, niewypowiadalnej licencji na korzystanie z tego W., kodów źródłowych, dokumentacji, wszelkich materiałów pomocniczych i wszelkiej dokumentacji elektronicznej związanej z tym W., w celach deweloperskich do momentu odbioru Technologii przez B.. Licencja została udzielona na czas nieoznaczony wyłącznie w zakresie rozwijania Technologii na potrzeby B.. Licencja ta została udzielona w celu umożliwienia Dostawcy dokonywania m.in. dalszych prac rozwojowych nad Technologią, dostosowania jej do nowych, pojawiających się w toku prowadzonej działalności gospodarczej potrzeb B., dokonywania modyfikacji i wyposażania Technologii w nowe moduły i funkcjonalności. Ponadto B. udzielił kontrahentowi, będącemu globalnym dostawcą biznesowych rozwiązań IT obsługujących relacje z klientami (dalej "Kontrahent"), niewyłącznej, odpłatnej licencji na korzystanie z jednego W. (który wcześniej został przez B. nabyty od innego dostawcy) w celach deweloperskich do momentu odbioru Technologii przez B.. Udzielenie przedmiotowych licencji ma charakter organizacyjny i służy zabezpieczeniu pozycji prawnej zarówno B. jak i Dostawcy lub Kontrahenta, umożliwiając Dostawcy i Kontrahentowi wykonywanie ich usług na rzecz B.. W tym zakresie wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą treści art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. w kontekście opisanego powyżej udzielenia przez Wnioskodawcę na rzecz Dostawcy oraz Kontrahenta licencji na korzystanie z poszczególnych W. w celach deweloperskich. W związku z powyższym opisem zadał następujące pytanie: Czy w opisanym stanie faktycznym udzielenie Dostawcy oraz Kontrahentowi przez B. na cele deweloperskie licencji na W. tworzące Technologię nie będzie stanowić udzielenia w jakiekolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. Zdaniem Wnioskodawcy, udzielenie Kontrahentowi przez B. na cele deweloperskie licencji na W. tworzące Technologię nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. Wnioskodawca zaznaczył, że jego wątpliwości dotyczą tytko i wyłącznie przesłanki negatywnej skorzystania z ulgi wynikającej z art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. Dla celów niniejszego wniosku B. zakłada, że pozostałe warunki wynikające z tego przepisu będą spełnione, w tym w szczególności Wnioskodawca uzyska pozytywną opinię niezależnej jednostki naukowej. B. podniósł, iż przepisy dotyczące odliczenia na nabycie nowych technologii zostały wprowadzone przez ustawę o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej z dnia 29 lipca 2005 roku (Dz.U. z 2005 r., nr 179, poz. 1484 z późn. zm.; dalej: "ustawa o wspieraniu działalności"). Zaznaczył, iż z uzasadnienia do ww. ustawy wynikało, iż głównym celem wprowadzenia tej ustawy było m.in. osiągnięcie wzrostu konkurencyjności i innowacyjności gospodarki. Miał on być osiągnięty poprzez szeroko rozumiany wzrost nakładów sektora prywatnego na działalność badawczą i rozwojową, w szczególności przez działania finansowe ukierunkowane na zwiększenie zainteresowania działalnością innowacyjną podmiotów sektora prywatnego. Powyższy cel w zakresie prawa podatkowego miał zostać osiągnięty m.in. poprzez wprowadzenie zmian do przepisów u.p.d.o.p. W ocenie B. udostępnienie Technologii wyspecjalizowanemu podmiotowi z branży IT, w celu tylko i wyłącznie rozwoju Technologii nie może zostać uznane za mające charakter udostępnienia technologii stosownie do art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. Podniósł, iż licencja została udzielona jedynie w celach deweloperskich, mając na uwadze, że bez jej przekazania Dostawca lub Kontrahent nie będą w stanie wykonywać jakichkolwiek prac związanych z Technologią. Według Skarżącej jej udzielenie ma więc charakter organizacyjny, służy zabezpieczeniu pozycji prawnej zarówno B. jak i Dostawcy lub Kontrahenta, jednakże w dłuższym okresie ma na celu uzyskanie korzyści z Technologii przez B. oraz Jego klientów a nie przez Dostawcę lub Kontrahenta. W szczególności zaznaczył, iż przekazanie przez B. licencji na rzecz Dostawcy lub Kontrahenta, z perspektywy biznesowej po stronie B. nie ma na celu umożliwienia mu komercyjnego wykorzystywania Technologii do własnych celów, czy np. jej dalszego zbywania na rzecz innych podmiotów występujących na rynku. Zdaniem B., takie wykorzystanie Technologii przez podmiot inny, niż korzystający z ulgi podatkowej wskazanej w art. 18b u.p.d.o.p. mieści się w celu wprowadzenia do polskiego porządku prawnego przepisów dot. prawa do odliczenia, ponieważ służy rozwojowi technologii i innowacyjności na rynku. Natomiast uznanie, że przekazanie licencji wyspecjalizowanemu podmiotowi z branży IT wyłącznie w celu dalszego udoskonalania i rozwoju takiej technologii stanowi wypełnienie przesłanki negatywnej z art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. miałoby skutek wprost odwrotny do celu rozważanej ulgi technologicznej, tj. stanowiłoby to barierę w dalszym rozwoju technologicznym krajowej gospodarki (tj. skorzystanie z ulgi "zamrażałoby" ze względów podatkowych rozwój danej technologii w sposób sztuczny, przez trzy letni okres, o którym mowa w art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p.). Według Skarżącej ściśle językowa wykładnia art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. zgodnie z którą udzielenie dostawcom licencji do poszczególnych W. w zakresie opisanym w stanie faktycznym niniejszego wniosku wypełniałoby jego hipotezę, sprzeciwiałaby się ratio legis przepisów dot. ulgi na nabycie nowych technologii. B. zaznaczył, iż celem wprowadzenia analizowanego przepisu art. 18b u.p.d.o.p. było stworzenie zachęty podatkowej dla inwestycji polegającej na zakupie nowej technologii. Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie licencji Dostawcy lub Kontrahentowi w warunkach opisanych w analizowanym stanie faktycznym w szczególności stanowi przykład działania, mającego za zadanie rozwój innowacyjności w sektorze usług bankowych. W tym zakresie nie jest możliwe więc przypisanie czynności przekazania licencji charakteru udzielenia prawa do nowej technologii innym podmiotom. W ocenie B. przyjęcie wykładni celowościowej niniejszego przepisu w analizowanym przypadku jest w pełni uzasadnione i zgodne z regułami interpretacyjnymi i uchwałą NSA z dnia 17 stycznia 2011 r. (sygn. II FPS 2/10). Wnioskodawca zwrócił uwagę, że w praktyce interpretacyjnej Ministra Finansów istnieją pisma, z których wynika, że nie każde udostępnienie/umożliwienie wykorzystywania nowych technologii przez podatnika korzystającego z ulgi podatkowej na rzecz podmiotów trzecich rozwiązania, z tytułu którego odliczono ulgę wypełnia hipotezę art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 1 lipca 2015 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę, iż w art. 18b ust. 8 u.p.d.o.p., ustawodawca wymienił sytuacje, które powodują definitywną utratę prawa do skorzystania z ulgi na nabycie nowej technologii. Z artykułu tego wynika, m.in., że podatnik traci prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych udzielił w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii (art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p.). Wskazał, że zdefiniowana w art. 18b u.p.d.o.p., ulga na nabycie nowej technologii, należy do przywilejów podatkowych, obejmujących wszelkie ulgi w spłacie należności podatkowych, zwolnienia od podatków, odliczenia, itp. mechanizmy zmniejszające obciążenia podatkowe. Podniósł, iż jak podkreśla się w orzeczeniach sądowoadministracyjnych, przepisy traktujące o ulgach podatkowych należy interpretować ściśle, przyznając pierwszeństwo wykładni literalnej (językowej, gramatycznej). Organ uwzględniając literalną wykładnię art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p., stwierdził, że udzielenie przez B. Dostawcy oraz Kontrahentowi na cele deweloperskie licencji na W. tworzące nową Technologię, stanowi, w myśl powołanego przepisu, udzielenie innym podmiotom prawa do nowej technologii. Tym samym organ uznał za nieprawidłowe stanowisko Spółki przyjmujące, że udzielenie Dostawcy oraz Kontrahentowi przez B. na cele deweloperskie licencji na W. tworzące Technologię nie będzie stanowić udzielenia w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p ,. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze na powyższą interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez błędne uznanie, że udzielenie licencji w celach deweloperskich na korzystanie z wartości niematerialnych i prawnych tworzących technologię informatyczną w postaci elektronicznej platformy dla produktów finansowania handlu związaną z działalnością B. (dalej: "Technologia") na rzecz Dostawcy tej wartości niematerialnej i prawnej (dalej: "Dostawca") jak i na rzecz kontrahenta będącego globalnym dostawcą rozwiązań biznesowych IT obsługujących relacje z klientami (dalej: "Kontrahent"), stanowi udzielenie innym podmiotom prawa do nowej technologii, w myśl art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. W ocenie B., stanowisko przedstawione w interpretacji przez organ narusza art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez błędne przyjęcie, że udzielenie przez B. Dostawcy oraz Kontrahentowi na cele deweloperskie licencji na W. tworzące Technologie, stanowi udzielenie innym podmiotom prawa do nowej technologii. B. podniósł, iż organ powołał się na poglądy przedstawione przez sądy administracyjne - bez wskazania na konkretne orzeczenia - zgodnie z którymi przepisy traktujące o ulgach podatkowych należy interpretować ściśle, przyznając pierwszeństwo wykładni literalnej (językowej, gramatycznej). W efekcie, organ zanegował jednym zdaniem wywód przedstawiony przez B., wskazujący, że w niniejszej sprawie konieczne jest odstąpienie od reguł wykładni językowej na rzecz wykładni celowościowej. Natomiast zastosowanie wykładni celowościowej prowadzi - zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez B. - do wniosku, zgodnie z którym analizowane udostępnienie Technologii nie wypełnia hipotezy przepisu z art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. Według B. uznanie, że przekazanie licencji wyspecjalizowanemu podmiotowi z branży IT wyłącznie w celu dalszego udoskonalania i rozwoju takiej technologii stanowi wypełnienie przesłanki negatywnej z art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. miałoby skutek wprost odwrotny do celu rozważanej ulgi technologicznej, tj. stanowiłoby to barierę w dalszym rozwoju technologicznym krajowej gospodarki (tj. skorzystanie z ulgi "zamrażałoby" ze względów podatkowych rozwój danej technologii w sposób sztuczny, przez trzy letni okres, o którym mowa w art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p.). Zatem ściśle językowa wykładnia art. 18b ust. 8 pkt 1 1 u.p.d.o.p., zgodnie z którą udzielenie dostawcom licencji do poszczególnych W. w zakresie opisanym w stanie faktycznym niniejszego wniosku wypełniałoby jego hipotezę, sprzeciwiałaby się ratio legis przepisów dot. ulgi na nabycie nowych technologii. Zdaniem Skarżącej, przekazanie licencji Dostawcy lub Kontrahentowi w warunkach opisanych w analizowanym stanie faktycznym w szczególności stanowi przykład działania, mającego za zadanie rozwój innowacyjności w sektorze usług bankowych. W tym zakresie nie jest możliwe więc przypisanie czynności przekazania licencji charakteru udzielenia prawa do nowej technologii innym podmiotom. Dodatkowo Skarżąca zauważyła, że w praktyce interpretacyjnej Ministra Finansów istnieją pisma, z których wynika, że nie każde udostępnienie/umożliwienie wykorzystywania nowych technologii przez podatnika korzystającego z ulgi podatkowej na rzecz podmiotów trzecich rozwiązania, z tytułu którego odliczono ulgę, wypełnia hipotezę art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. (np. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. IPPB5/423-63/13-4/MW; interpretacja indywidualna z dnia 29 stycznia 2014 r" sygn. ILPB4/423-423/13-4/ŁM). W związku z powyższym zdaniem Skarżącej przyjęcie wykładni celowościowej niniejszego przepisu w analizowanym przypadku jest w pełni uzasadnione i zgodne z regułami interpretacyjnymi oraz przytoczoną uchwałą NSA. W efekcie według Skarżącej przedmiotowe udostępnienie Technologii nie wypełnia hipotezy przepisu z art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. W związku z czym Interpretacja została wydana z naruszeniem art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez błędne uznanie, że udzielenie licencji w celach deweloperskich na korzystanie z Technologii na rzecz Dostawcy jak i na rzecz Kontrahenta, stanowi udzielenie innym podmiotom prawa do nowej technologii, w myśl art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy Skarżącą a organem ma swoje źródło w odmiennej interpretacji art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. Zdaniem organu powyższy przepis należy interpretować ściśle, przyznając pierwszeństwo wykładni literalnej. W konsekwencji tego organ uznał, że udzielenie przez B. Dostawcy oraz Kontrahentowi na cele deweloperskie licencji na W. tworzące nową Technologię, stanowi, w myśl powołanego przepisu, udzielenie innym podmiotom prawa do nowej technologii. W ocenie Skarżącej w niniejszej sprawie należy posłużyć się wykładnią celowościową niniejszego przepisu, gdyż jest to w pełni uzasadnione i zgodne z regułami interpretacyjnymi i uchwałą NSA z dnia 17 stycznia 2011 r. (sygn. II FPS 2/10). Natomiast ściśle językowa wykładnia art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p sprzeciwiałaby się ratio legis przepisów dot. ulgi na nabycie nowych technologii. W związku z tym wskazać należy, że art. 18 b u.p.d.o.p. stanowił w ust. 1, że od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii. Za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615). Natomiast w ust 2a wskazano, że przez nabycie nowej technologii rozumie się nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw. Zgodnie zaś z art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. podatnik tracił prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych udzieli w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii; nie dotyczy to przeniesienia prawa w wyniku przekształcenia formy prawnej oraz łączenia lub podziału dotychczasowych przedsiębiorców - dokonywanych na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych. W tym sporze Sąd przyznał rację Ministrowi Finansów. Bezspornym jest, że przedmiotowe odliczenie należy do kategorii przywilejów podatkowych, obejmujących wszelkie ulgi w spłacie należności podatkowych, zwolnienia od podatków, odliczenia, itp. mechanizmy zmniejszające obciążenia podatkowe. Przepisy ustanawiające tego rodzaju przywileje należy wykładać ściśle, co nie wyklucza posługiwania się także innymi niż językowa (gramatyczna) rodzajami wykładni, w tym akcentowaną przez Skarżącą wykładnią celowościową. Korzystanie z innych metod wykładni uzasadnione jest w sytuacjach wątpliwych, gdy zastosowanie jedynie wykładni językowej nie pozwala ustalić jednoznacznej treści normy prawnej. Powyższe wynika choćby z zasady clara non sunt interpretanda, która nie pozwala na odwoływanie się do innych rodzajów wykładni, niż językowa, przy interpretacji przepisu o jasnym i oczywistym sensie językowym. Zatem, dokonując interpretacji art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p., nie można dokonać wykładni takiej, która byłaby sprzeczna z sensem słów zawartych w tym przepisie. Próba dokonania wykładni, która byłaby sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa, byłaby naruszeniem zasady praworządności. Językowe znaczenie przepisu wyznacza bowiem granice dopuszczalnej wykładni, gdyż "formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu, jakiego możemy poszukać w tekście przepisów prawa" (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 3055/09, Monitor Podatkowy 2001, nr 4). Jak już wcześniej wskazano, sięgając więc po pozajęzykowe metody wykładni, należy pamiętać, że ich wynik musi się mieścić w językowym znaczeniu słów tworzących dany przepis prawa, gdyż przyjęcie wyniku wykładni, który ewidentnie jest nie do pogodzenia z szeroko rozumianym znaczeniem interpretowanych zwrotów, byłoby równoznaczne z wykładnią contra legem. Brak podstaw do odwoływania się do celu wprowadzenia omawianej ulgi uzasadnia także i to, że kształtowanie ulg podatkowych, jako element polityki państwa w poszczególnych dziedzinach życia, jest wyłączną kompetencją ustawodawcy i nie ma możliwości oceniania przez sądy czy podatników, czy zakres ulgi przewidziany przez ustawodawcę w wystarczającym stopniu realizuje cel jej wprowadzenia, przy jednoznacznej treści przepisu ulgę wprowadzającego. Zdaniem Sądu przepis art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. w zakresie, jakiego dotyczył spór stron, nie budzi wątpliwości. Wbrew stanowisku Skarżącej, treść omawianego przepisu wskazuje wyraźnie, że intencją ustawodawcy było wskazanie przypadków utraty ulgi na nowe technologie w ściśle określonych przypadkach (art. 18b ust. 8 u.p.d.o.p.), a w odniesieniu do spornego punktu 1 – do sytuacji, w której podatnik (przed upływem trzech lat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych) udzieli w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii, przy czym nie dotyczy to przeniesienia prawa w wyniku przekształcenia formy prawnej oraz łączenia lub podziału dotychczasowych przedsiębiorców - dokonywanych na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych, które nie ma w tym przypadku zastosowania. A zatem z treści ww. przepisu jasno wynika, że w przypadku, gdy we wskazanym przez ustawodawcę okresie podatnik udzieli innym podmiotom prawa do nowej technologii w jakiejkolwiek formie lub części – traci prawo do ulgi na nowe technologie. Przepis jest bezwarunkowy, jasny i nie budzący wątpliwości. Wskazuje wyraźnie, że w przypadku udzielenia licencji dla jakiegokolwiek podmiotu, odpłatnie lub nie, w części lub całości, podatnik traci ulgę. Z okoliczności niniejszej sprawy wynikało, że Skarżąca udzieliła Dostawcy oraz Kontrahentowi, na cele deweloperskie, licencji na W., tworzące nową Technologię. W związku z tym organ oceniając podany stan faktyczny zasadnie stwierdził, że ta okoliczność stanowi, w myśl art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p., udzielenie innym podmiotom prawa do nowej technologii, a w konsekwencji powoduje, że przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, tut. Sąd, aprobując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, stwierdza, że zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 18b ust. 8 pkt 1 u.p.d.o.p. jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((t.j. Dz.U.2016.718, ze zmianami), skargę oddalił.