III SA/Wa 2932/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2013 r. po rozpoznaniu wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004 rok p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy Skarżąca G. G. wniosła do Sądu na urzędowym formularzu "PPF" o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że środki pieniężne jakimi dysponowała zajął urząd skarbowy. Skarżąca jest matką samotnie utrzymującą pełnoletnie i uczące się dzieci (ur. w [...] i [...] r.). Ojciec dzieci nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że Skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem i córką, oraz że posiada garaż. Skarżąca oświadczyła również, że z tytułu zatrudnienia uzyskuje miesięczne dochody w kwocie 9.440 zł (brutto). Na wezwanie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca przedstawiła zeznania podatkowe PIT- 36, z których wynika, że Skarżąca w 2011 r. uzyskała dochód w kwocie 94.274,15 zł., a w 2012 r. dochód w kwocie 100.230,94 zł. Skarżąca przedstawiła również wyciągi z rachunku bankowego za miesiące od stycznia do maja 2013 r., rachunki za gaz, energię, wodę oraz wezwanie do zapłaty z tytułu zadłużenia na fundusz remontowy na kwotę 7.983,98 zł. Ponadto Skarżąca wyjaśniła, ze razem z dziećmi utrzymuje się wyłącznie z wynagrodzenia za pracę. Spłaca miesięcznie kwotę 2000 zł do urzędu skarbowego. Skarżąca oświadczyła również, że od 2010 r. jest rozwiedziona. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych przyznanie prawa pomocy następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt. 2 cyt. wyżej przepisu). Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu sądowego od skargi kasacyjnej wynoszącą 4.035 zł jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony. Należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła natomiast, że nie jest w stanie ponieść kosztów wpisu sądowego od skargi kasacyjnej należnego w sprawie. Skarżąca uzyskuje stałe miesięczne dochody w kwocie 9.440 zł brutto. Z wynagrodzenia tego Skarżąca utrzymuje siebie i dwoje pełnoletnich i uczących się dzieci. Skarżąca spłaca również 2.000 zł do urzędu skarbowego i posiada zadłużenie w kwocie 7.983,98 zł z tytułu opłat na fundusz remontowy Ponadto z przedstawionych wyciągów z rachunków bankowych wynika, że Skarżąca systematycznie czyni oszczędności na inny posiadany rachunek, którego wyciągu nie przedstawiła. Przykładowo Skarżąca w dniu 24 maja 2013 r. tytułem "oszczędzanie" przelała kwotę 3.000 zł, w dniu 26 kwietnia 2013 r. na ten sam numer rachunku bankowego przelała kwotę 4.000 zł. Przepis art. 246 § 1 P.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek wykazania (podkr. własne), tj. - przyjmując za Słownikiem języka polskiego (pod redakcją naukową prof. M. Szymczaka, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002, t. III, s. 749) - udowodnienia, czy też przedstawienia w sposób przekonywający, że zachodzą wobec niej przesłanki przyznania prawa pomocy. Prawo pomocy jest zatem uprawnieniem, dla którego realizacji strona obowiązana jest dokonać pewnych czynności, w tym przedstawić określone informacje bądź złożyć na wezwanie Sądu dokumenty służące ich weryfikacji. Możliwość wezwania strony do złożenia takich informacji bądź dokumentów (z której to możliwości skorzystano w niniejszej sprawie) daje przepis art. 255 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 23 grudnia 2005 r., II FZ 794/05, niepubl.). Tymczasem Skarżąca nie wykonała wezwania Sądu i wymaganych dokumentów źródłowych nie przedłożyła. Tj. nie przedstawiła wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych. Zatem po rozpoznaniu wniosku, ocenie dokumentów oraz analizie informacji przedstawionych przez Skarżącą stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych i uiścić kwoty 4.035 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej. Wskazać przy tym należy, że na obecnym etapie postępowania kwota wpisu sądowego stanowi jedyny koszt do uiszczenia którego Skarżąca jest zobowiązana. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.