III SA/Wa 2936/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant starszy referent Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 października 2018 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.349.2018.2.RK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę Pismem z dnia 7 listopada 2018 r. P. S.A. z siedzibą w P. (zwana dalej: "Wnioskodawcą" lub "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 października 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Zaskarżona interpretacja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 30 lipca 2018 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości oraz momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od zobowiązań handlowych. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: P. S.A., zwana dalej "Wnioskodawcą" jest jednostką w Grupie Kapitałowej, w skład której wchodzi sześć spółek zależnych tj.: N. sp. z o.o., N. sp. z o.o., N. sp. z o.o., C. sp. z o.o., S. G. S.A. oraz S. sp. z o.o., (zwani dalej Grupą). Wnioskodawca jest krajowym liderem logistyki naftowej, a Grupa łącznie zarządza siecią rurociągów naftowych i produktowych, posiada około 3,5 mln m3 pojemności magazynowej na ropę naftową oraz 1.8 mln m3 na paliwa płynne. Dysponuje morskim terminalem przeładunkowym o mocy na poziomie 40 mln ton ropy rocznie. Prowadzi działalność w zakresie transportu, przeładunku i magazynowania ropy naftowej, a także przeładunku i blendowania paliw oraz badania laboratoryjnego produktów naftowych. Ponadto, Grupa świadczy usługi w zakresie dozowania dodatków i biokomponentów do paliw, wykonuje inspekcje stanu technicznego rurociągów, dzierżawi włókna światłowodowe, prowadzi transmisje danych internetowych, a także oferuje usługi kolokacji. P. S.A. powstał w wyniku komercjalizacji, czyli przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w spółkę, przedsiębiorstwa "E. R. N. "P." w P.", zwana dalej "Spółką", a jej jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa. W dniu 22 października 2015 r. w stosunku do Spółki zostało wydane orzeczenie Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Gospodarczy sygn. akt [...], opatrzony klauzulą wykonalności w dniu 7 listopada 2017 r., na podstawie którego Spółka zobowiązana została do zapłaty na rzecz wierzycieli P. S.A. z siedzibą w W. oraz P. B. R. i O. T. M. S.A. z siedzibą w W., zwani dalej "Wierzycielami" następujących kwot: 1. 35.086.589,26 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 23 marca 2006 r. do dnia zapłaty, 2. 4.879.883,58 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 marca 2006 r. do dnia zapłaty, 3. 126.400,44 zł wraz z ustawowymi odsetkami do dnia 16 stycznia 2007 r. do dnia zapłaty, - zwanych dalej "Należnością główną" oraz "Odsetkami". Od przedmiotowego orzeczenia, Wnioskodawca działając jako następca prawny Spółki, wniósł apelację. W rezultacie w dniu [...] października 2017 r. został wydany wyrok Sądu Apelacyjnego w W. [...] Wydział Cywilny sygn. [...], w którym sąd oddalił przedmiotową apelację oraz zasądził od Wnioskodawcy na rzecz Wierzycieli koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. W dniu 10 listopada 2017 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] dokonał zajęcia na rachunku bankowym Wnioskodawcy kwot Należności głównej oraz Odsetek (sygn. [...]) i pismem z dnia 16 listopada 2017 r. poinformował Wnioskodawcę o wszczęciu postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wynikającego z wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2015 r. sygn. [...], którego celem było odzyskanie reszty zasądzonych Odsetek. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 22 sierpnia 2018 r. Wnioskodawca, pismem z dnia 29 sierpnia 2018 r., uzupełnił stan faktyczny w następującym zakresie: W dniu 27 sierpnia 2002 r. pomiędzy P. E. R. N. "P." S.A. (dalej: P. "P." S.A.) a P. S.A., działającym w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz Konsorcjum "P." zawarto umowę nr 020047 o Generalną Realizację Inwestycji: rurociąg w relacji ST-1 A. - Baza P., na mocy, której Inwestor P. "P." S.A. powierzył Generalnemu Realizatorowi Inwestycji tj. P. S.A. oraz P. B. R. i O. T. M. S.A. (zwanymi łącznie dalej: G.), kompleksowe wykonanie zadania inwestycyjnego, polegającego na zaprojektowaniu oraz wybudowaniu rurociągu dla przesyłu ropy naftowej w relacji ST-1 A. - Baza P. k/P. (III nitki rurociągu "P.") wraz z niezbędną rozbudową i modernizacją istniejących obiektów technologicznych tak, aby przy należnej wspólnej pracy II i III nitka rurociągu "P." osiągnęła sumaryczną zdolność przesyłową na obu nitkach w wysokości nie mniejszej niż 63 mln Mg/rok. Zgodnie z ustaleniami stron ww. umowy zadaniem G. było wykonanie Zadania Inwestycyjnego "pod klucz" wraz z uruchomieniem i oddaniem do użytkowania. G. podjął się w szczególności projektowania i nadzoru autorskiego nad Inwestycją, uzyskania niezbędnych uzgodnień, nadzoru inwestorskiego, wykonania robót budowlano-montażowych, dostawy rozruchu i przekazania do eksploatacji. Rozpoczęcie realizacji przedmiotu umowy miało nastąpić po upływie 14 dni od zawarcia umowy, a zakończenie w ciągu 3 lat od jej podpisania, przy czym strony zastrzegły możliwość zmiany przedmiotowych terminów, w formie aneksów do umowy, w przypadku zaistnienia okoliczności niezależnych od woli stron. Zawarcie ww. umowy nr 020047 o Generalną Realizację Inwestycji z dnia 27 sierpnia 2002 r. poprzedziło zawarcie w dniu 4 lipca 2002 r. Umowy Konsorcjalnej pomiędzy P. S.A. a P. M.S.A. na pełnienie funkcji G. dla realizacji Zadania "Rurociąg w relacji ST-1 A. - Baza P." dla P. "P." S.A,, w której strony mianowały spółkę P. S.A. Liderem Konsorcjum. Umowa nr 020047 o Generalną Realizację Inwestycji została przez Strony zmieniona sześciokrotnie następującymi aneksami: z dnia 31 października 2002 r., 15 maja 2003 r., 12 czerwca 2003 r., 16 grudnia 2003 r., 21 stycznia 2004 r. oraz 5 marca 2004 r. W dniu 18 grudnia 2003 r. Strony zawarły również porozumienie "Założenia do kosztorysowania", w którym określiły parametry cenotwórcze mające wpływ na wysokość wynagrodzenia G. z tytułu realizacji umowy, zgodnie z którym przyjęto ryczałtowy wskaźnik 15%, który miał pokryć ponoszone przez G. koszty związane z zakupem towarów dostarczanych przez dostawców na potrzeby realizacji inwestycji. W trakcie realizacji umowy P. "P." S.A. wypłacał G. należne wynagrodzenie, zgodnie z umową z uwzględnieniem ww. porozumienia. Przedmiotowa umowa została rozwiązana przez Strony, w sposób dorozumiany, ze skutkiem na dzień 10 listopada 2005 r. poprzez złożenie wzajemnych oświadczeń woli o odstąpieniu od przedmiotowej umowy. Wolą Stron było doprowadzenie do zakończenia wzajemnej współpracy. Należności główne opisane we wniosku ORD-IN w kwotach: 1. 35.086.589,26 zł, 2. 4.879.883,58 zł, 3. 126.400,44 zł - stanowią część wynagrodzenia dla G. w związku z realizacją umowy z dnia 27 sierpnia 2002 r. na Generalną Realizację Inwestycji, a w szczególności kwestii prac projektowych, nadzoru autorskiego nad Inwestycją, uzyskania niezbędnych uzgodnień, nadzoru inwestorskiego, wykonania robót budowlano-montażowych zrealizowanych do dnia 10 listopada 2005 r., a także uwzględniają część kosztów materiałów niezbędnych do wykonania przedmiotowej inwestycji oraz część marży. Orzeczenie Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2015 r. sygn. akt [...], zobowiązuje Wnioskodawcę do zapłaty kwot Należności głównej oraz Odsetek, które są następstwem opóźnień w zapłacie części wynagrodzenia w związku z realizacją umowy z dnia 27 sierpnia 2002 r. na Generalną Realizację Inwestycji, dlatego też Wnioskujący określa je mianem odsetek od przeterminowanych zobowiązań. Odsetki zostały zapłacone na podstawie zawiadomień o zajęciu komorniczym: 1. w wysokości 51.018.520,87 zł - w dniu 10 listopada 2017 r., 2. w wysokości 1.493.871,45 zł - w dniu 17 listopada 2017 r. Zostały naliczone w następujący sposób: 1. od kwoty 35.086.589,26 zł - od dnia 23 marca 2006 r. do dnia zapłaty - odsetki w wysokość 45.964.393,21 zł, 2. od kwoty 4.879.883,58 zł - od dnia 22 marca 2006 r. do dnia zapłaty - odsetki w wysokości 6.394.318,68 zł, 3. od kwoty 126.400,44 zł - od dnia 16 stycznia 2007 r. do dnia zapłaty - odsetki w wysokości 153.680,43 zł. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia [...] października 2017 r., sygn. akt [...] oddalił apelację Wnioskującego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] października 2015 r., sygn. akt [...], a w rezultacie P. S.A. zobowiązany był do zapłaty zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] października 2015 r. Z uwagi na fakt, że zasądzone od Wnioskodawcy kwoty należności głównych wraz z odsetkami opiewały na bardzo wysokie sumy, niezbędne było podjęcie, przez Zarząd P. S.A., właściwej strategii co do uregulowania zarówno zasądzonych kwot jak i realizowania bieżących zobowiązań Spółki (w tym podatkowych), dlatego też zostały podjęte działania zmierzające do zgromadzenia odpowiednich środków finansowych, ulokowanych w różnych bankach. W tym samym czasie, na wniosek powodów tj. G. - Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla [...] w W. w dniu 10 listopada 2017 r., dokonał zajęcia na rachunku bankowym Wnioskodawcy kwot Należności głównej oraz Odsetek (sygn. [...]) i pismem z dnia 16 listopada 2017 r. poinformował Wnioskodawcę o wszczęciu postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wynikającego z wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] października 2015 r. sygn. [...], którego celem było odzyskanie reszty zasądzonych Odsetek. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż ogłoszenie wyroku przez Sąd Apelacyjny nastąpiło 30 października 2017 r., a zajęcie komornicze zostało dokonane już w dniu 10 listopada 2017 r., tj. w trybie pilnym - tym samym Wnioskujący został dodatkowo obciążony kosztami komorniczymi. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy zapłacone Odsetki zasądzone przez Sąd Okręgowy w wyroku sygn. [...] stanowią koszt uzyskania przychodu w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? 2. Czy zapłacone przez Wnioskodawcę Odsetki stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich zapłaty? Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji zasądzenia przez Sąd Okręgowy w [...], orzeczeniem z dnia [...] października 2015 r., sygn. akt [...], odsetek, będących następstwem opóźnień w zapłacie za towary i usługi, naliczane za czas opóźnienia odsetki są nierozerwalną częścią działalności gospodarczej i niewątpliwie spełniają definicję zawartą w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., dlatego też, w ocenie Wnioskującego, stanowią koszt uzyskania przychodów. Przedmiotowe orzeczenie zobowiązujące Wnioskodawcę do zapłaty kwot Należności głównej oraz Odsetek należy bez wątpienia uznać za negatywną zmianę okoliczności, która w sposób kluczowy może wpłynąć zarówno na płynność finansową jak i na rentowność Wnioskodawcy, a co za tym idzie na dalszą możliwość jego funkcjonowania czy też istnienia, dlatego też bezzwłoczne uiszczenie Odsetek należy uznać za próbę minimalizowania strat przez Spółkę. Taki wniosek wynika z faktu, że Odsetki od Należności głównej nie mają charakteru statycznego, lecz z dnia na dzień powiększają się zatem im wcześniej Wierzyciele otrzymają Należność główną wraz z Odsetkami, tym mniejsze odsetki Wnioskodawca będzie zobowiązany uiścić. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 8 października 2018 r. uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe. W ocenie organu interpretacyjnego poniesione przez Spółkę wydatki nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu, ani też zachowania/zabezpieczenia źródła przychodów. Wnioskodawca dokonał zapłaty należności głównych wraz z ustawowo naliczonymi Odsetkami na mocy wyroku Sądu Okręgowego, które ostatecznie zostały wyegzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazać należy, że poniesiony przez Spółkę wydatek związany z zapłatą tych należności nie pozostawał w związku z uzyskiwanymi przychodami oraz nie miał na celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów w sytuacji kiedy źródło to przestało istnieć w związku z rozwiązaniem zawartej przez Strony umowy na realizację inwestycji. Wydatek ten nie przyczynił się w żaden sposób do uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej. W efekcie swoich działań Wnioskodawca w okresie od 2006 r. do 2017 r. generował wydatki, które w ostatecznym rozrachunku, z uwagi na ich wysokość obciążyły działalność gospodarczą Spółki. W zaistniałej sytuacji, podkreślenia wymaga fakt, że nie można kumulować narastającego długu w postaci Odsetek i jednocześnie wychodzić z założenia, że wydatki te można zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki, które poniósł Wnioskodawca nie są elementem normalnego ryzyka gospodarczego podejmowanego w działalności lecz stanowią efekt uchybień Spółki w zakresie płatności zobowiązań handlowych, czego finalnym efektem było postępowanie egzekucyjne. Spółka w efekcie swoich nieracjonalnych działań zobligowana została wyrokiem Sądu Okręgowego do zapłaty należności odsetkowych znacznie przewyższających należności główne. Płatność dokonana przez Spółkę stanowiła realizację orzeczonego wyrokiem sądu obowiązku zapłaty Odsetek na rzecz wierzycieli. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W skardze zarzucono naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż Skarżąca nie ma prawa do zaliczenia, zasądzonych przez Sąd Okręgowy, odsetek od przeterminowanych płatności do kosztów uzyskania przychodu, 2) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z art. 2a O.p. poprzez brak rozstrzygnięcia na korzyść Skarżącej przy niedających się usunąć wątpliwościach co do treści przepisów prawa podatkowego, 3) art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 120 O.p. poprzez przyjęcie, że organ w sposób dowolny dysponuje kompetencją do kwalifikowania określonych kosztów ponoszonych przez przedsiębiorcę do kosztów stanowiących lub nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że organ przedmiotowych uprawnień nie posiada. Żaden przepis prawa nie zabrania zakwalifikowania odsetek od przeterminowanych płatności, zasądzonych wyrokiem sądu. do kosztów uzyskania przychodów, a wywodzenie przez organ, że w okresie od 2006 r. do 2017 r. Spółka generowała wydatki, które w ostatecznym rozrachunku, z uwagi na ich wysokość obciążyły działalność gospodarczą Spółki oraz że Skarżąca kumulowała dług w postaci odsetek, w sytuacji gdy Skarżąca w rzeczywistości w trwających postępowaniach sądowych dowodziła nieuzasadnionego domagania się zapłaty należności głównej wraz z odsetkami oraz wykazała zgoła inny cel poniesionego wydatku, stanowi rażące naruszenie prawa, w tym zasad legalizmu i praworządności, 4) art. 121 § 1 w związku z art. 14b O.p. poprzez prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów podatkowych, a w szczególności poprzez dokonanie dowolnej oceny stanu faktycznego, sprzecznej z zasadami logiki, a także z ukształtowaną linią interpretacyjną oraz orzeczniczą, 5) art. 14c § 2 O.p. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia Interpretacji, w szczególności brak ustosunkowania się do wszystkich przedstawionych przez Skarżącą okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przekonania, że Skarżąca nie jest uprawniona do uznania za koszt podatkowy zapłaconych odsetek od przeterminowanych zobowiązań, zasądzonych przez Sąd Okręgowy w wyroku sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że przepisy art. 3 § 2 pkt 4a i art. 146 § 1 P.p.s.a. w tym brzmieniu wprowadzone zostały w art. 3 pkt 1 lit. a) i pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590) i obowiązują od dnia 1 lipca 2007 r. Pomimo istotnych zmian wprowadzonych z dniem 1 lipca 2007 r. w zakresie trybu wydawania indywidualnych interpretacji na wniosek zainteresowanego, w ocenie Sądu, aktualne pozostały wypracowane w dotychczasowym orzecznictwie poglądy dotyczące zakresu ich kontroli sądowej. I tak, w ślad za uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06 (publ. ONSAiWSA z 2007 r., Nr 2, poz. 7) należy także powtórzyć, że sąd administracyjny - sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wydawane na podstawie art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej (po 1 lipca 2007 r. na indywidualną interpretację wydaną na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej) - jest obowiązany do kontroli takich decyzji (indywidualnych interpretacji) również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Kontrola sądowa - jak wyjaśnił NSA w uzasadnieniu powołanej uchwały - zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. zawsze musi być dokonywana w trzech płaszczyznach, którymi są: a) ocena zgodności rozstrzygnięcia (decyzji albo innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) ocena dochowania wymaganej prawem procedury, c) ocena respektowania reguł kompetencji. Wyeliminowanie którejkolwiek z nich czyniłoby kontrolę sądową ułomną i to w sposób, który godziłby w konstytucyjne prawo do sądu, określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten, stanowiąc, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, nakłada na sąd administracyjny obowiązek rozstrzygnięcia w sytuacji sporu prawnego o prawach danego podmiotu. Obowiązek kontroli działalności administracji publicznej przy wydawaniu interpretacji przepisów podatkowych zostanie zrealizowany jedynie wówczas, gdy sąd przeprowadzi weryfikację zaskarżonej indywidualnej interpretacji pod względem formalnym, jak również merytorycznie oceni stanowisko organu, gdyż w ten sposób zostaje spełniony postulat dokonania pełnej i rzeczywistej kontroli działalności administracji publicznej. Reasumując, indywidualna interpretacja może być uznana za naruszającą prawo zarówno wtedy, gdy jest niezgodna z przepisami normującymi wydawanie interpretacji, jak i z przepisami, które są przedmiotem interpretacji. Jednocześnie zastrzec należy, że w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd, działając w ramach powyższego przepisu, nie jest zatem uprawniony przy kontroli podatkowej interpretacji indywidualnej do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi, a zatem jest "ściśle" związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności wydanej Interpretacji indywidualnej na tle przedstawionego przez Skarżącą zdarzenia i stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania oraz według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona Interpretacja odpowiada prawu. Istota sporu między stronami dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych odsetek od zobowiązań handlowych, które od Skarżącej zostały wyegzekwowane w trybie postępowania komorniczego. Zdaniem Organu Interpretacyjnego, kwestii tej nie można rozpatrywać w oderwaniu od okoliczności, które doprowadziły do obowiązku zapłaty przez Skarżącą wskazanych odsetek. Jednocześnie bez znaczenia dla przeprowadzenia oceny prawnej jest okoliczność, że poniesiony wydatek (zapłacone odsetki) nie został ujęty w katalogu wyłączeń, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. i dlatego nie oznacza to, że odsetki są niejako "automatycznie" wydatkami traktowanymi jak koszt w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżąca podkreślając, że skoro przedmiotowe odsetki nie mieszczą się w wyłączeniach katalogu kosztów "negatywnych", opisanych w art. 16 ust. 1 przywołanej ustawy, to tym samym odsetki od przeterminowanych zobowiązań spełniają wymóg związku przyczynowo-skutkowego z przychodami podatkowymi i tym samym należy kwalifikować je jako koszty ponoszone w celu zachowania/zabezpieczenia źródła przychodów. Przy tak zakreślonych stanowiskach stron oraz granicach skargi wyznaczonych przepisem art. 57a p.p.s.a., w ocenie Sądu, rację należy przyznać Organowi. W punkcie wyjścia rozważań Sąd zauważa, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Ustawodawca w przytoczonym przepisie posługuje się zwrotem "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów", a nie "koszty poniesione przez podatnika". Podkreślenia zatem wymaga zawarta w tym przepisie celowość działania podatnika jako podstawowe kryterium kosztu podatkowego. Również tylko sam zamiar uzyskania przychodów i w efekcie dochodu nie może stanowić wyłącznego kryterium zaliczenia danego wydatku do kosztów podatkowych. Użyty w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zwrotu "w celu" oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku. Na podatniku zaś ciąży obowiązek wykazania, że zamiar poniesionego wydatku był obiektywnie związany z osiągniętym lub nawet zamierzonym przychodem. Skutki materialnoprawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków w celu ich osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże środki dowodowe uzasadniające poniesienie wydatków, a które umożliwią organowi podatkowemu przeprowadzenie dowodu w postępowaniu podatkowym na okoliczność istnienia związku pomiędzy poniesionymi wydatkami, a osiągniętym lub zamierzonym przychodem. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1058/11, warunkiem zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie przez podatnika, że poniesione wydatki są racjonalne tak co do zasady, jak i ich wysokości. Skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z celem osiągnięcia przychodów, to cel ten musi być widoczny. Oznacza to, że ponoszone koszty powinny cel realizować lub co najmniej zakładać realnie jego osiągnięcie. Za koszty uzyskania przychodu należy zatem, zgodnie z utrwalonymi już poglądami judykatury uważać takie wydatki, których poniesienie przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, i które nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. (por. przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego : z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 234/08, z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 950/08). Nie każdy wobec tego wydatek poniesiony przez podatnika, nawet będący kosztem w sensie bilansowym i jednocześnie nie wymieniony w art. 16 ust. 1, będzie kosztem uzyskania przychodu (por. A. Gomułowicz, J. Małecki - Podatki a prawo podatkowe, Wyd. Prawnicze LexisNexis 2002, s. 126; B. Dauter w pracy zbiorowej - Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wyd. Unimex 2003, s. 259). Jak słusznie zauważył Organ Interpretacyjny, przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Kosztami uzyskania przychodów będą wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli są one racjonalnie uzasadnione, a każdy wydatek powinien być oceniany z tego punktu widzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 671/04,). Przy ocenie wydatku jako kosztu potrącalnego niezbędne jest uwzględnienie wszystkich towarzyszących temu okoliczności, w tym racjonalności działania z punktu widzenia związków przyczynowo - skutkowych. Z brzmienia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. jednoznacznie wynika, że kategoria podatkowa kosztów uzyskania przychodów obejmuje wyłącznie te koszty, które poniesiono w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Na ten aspekt rozumienia pojęcia kosztów uzyskania przychodów wielokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w swych orzeczeniach, których przedmiotem była wykładnia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. (por. przykładowo wyroki NSA: z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 744/07; z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 717/06; z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1447/05; z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 671/04, publ. CBOSA). Reasumując powyższe rozważania, przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie nakłada na podatnika bezwarunkowego obowiązku uzyskania przychodu w następstwie poniesionych kosztów. Jako koszty uzyskania przychodów, co do zasady, należy traktować te wydatki, których poniesienie było spowodowane racjonalnym działaniem i obiektywną możliwością osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, jakkolwiek samo następstwo nie powstało. Wydatki ponoszone przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów dotyczą de facto prognozowania określonych zjawisk i procesów gospodarczych i związanych z nimi zjawisk finansowych. Te zjawiska i procesy finansowe mogą przebiegać inaczej niż oczekuje tego podatnik, dlatego cechę celowości niekoniecznie należy wiązać z następstwem. O kwalifikacji wydatku jako kosztu decyduje przede wszystkim racjonalny zamiar podatnika, o ile można uznać, że zamiar ten ma cechę realności, a działania podatnika związane z rodzajem i charakterem wydatków będą miały cechę przynajmniej starannego działania. Racjonalność odnosi się do wiedzy na temat związków między przyczyną a następstwem. Stopień dbałości w działaniu podatnika wiąże się z należytym uzasadnieniem przewidywań co do kształtowania się związku między przyczyną, tj. kosztem, a następstwem. Odnosząc poczynione rozważania do realiów badanej sprawy, w ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko Organu, że poniesiony przez Skarżącą wydatek (związany z zapłatą należności głównych wraz z ustawowo naliczonymi odsetkami na mocy wyroku Sądu Okręgowego, które ostatecznie zostały wyegzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym) nie pozostawał w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskiwanymi przychodami oraz nie miał na celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów w sytuacji, kiedy źródło to przestało istnieć w związku z rozwiązaniem zawartej przez Strony umowy na realizację inwestycji. Wydatek ten nie przyczynił się bowiem w żaden sposób do uzyskania przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga, że Skarżąca w efekcie swoich działań w okresie od 2006 r. do 2017 r. generowała wydatki, które w ostatecznym rozrachunku, z uwagi na ich wysokość, obciążyły działalność gospodarczą Spółki. W zaistniałej sytuacji nie można zatem kumulować narastającego długu w postaci odsetek i jednocześnie wychodzić z założenia, że wydatki te można zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki, które poniosła Spółka (Wnioskodawca) nie można więc uznać za element normalnego ryzyka gospodarczego podejmowanego w działalności lecz stanowią one efekt niewywiązania się Spółki w zakresie płatności zobowiązań handlowych, czego finalnym efektem było postępowanie egzekucyjne. Takie stanowisko potwierdza wyrok sądu powszechnego, gdyż Spółka, w efekcie swoich "nieracjonalnych" działań została zobowiązana wyrokiem Sądu Okręgowego do zapłaty należności odsetkowych znacznie przewyższających należności główne. Tak więc "płatność" dokonana przez Spółkę stanowiła realizację orzeczonego wyrokiem sądu obowiązku zapłaty odsetek na rzecz wierzycieli. W tej sytuacji przyjęcie stanowiska o dopuszczalności uznania za koszt uzyskania przychodów wszystkich odsetek związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, z innego tytułu, niż wskazane w ww. art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. prowadziłoby do sytuacji, gdy wskutek każdego nienależytego wykonania zobowiązania umownego, niezależnie od jego przyczyn i charakteru, podatnik uzyskiwałby korzyść w postaci prawa zmniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym o wartość kosztów wygenerowanych w wyniku zaistniałych uchybień, co stoi w sprzeczności z dokonaną na wstępie wykładnią przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Ponownie odwołując się do opisu zdarzenia przedstawionego we wniosku i konfrontując go z przywołanymi przepisami art. 15 i 16 u.p.d.o.p., trudno zatem uznać, że obowiązek uregulowania zobowiązań odsetkowych, wynikający z niekorzystnego dla Skarżącej wyroku Sądu Okręgowego wpływał na zachowanie płynności podmiotu gospodarczego, który unikając straty na inwestycji, świadomie kumuluje nieuzasadnione koszty w postaci narastających odsetek. W efekcie, uzasadnione jest stanowisko Organu, że nie sposób zgodzić się ze Skarżącą, że zamierzała w ten sposób do ochrony majątku lub zabezpieczenia innych źródeł przychodu. Odsetki, mające sankcyjny charakter, których prawną zasadność potwierdzał proces sądowy, zapłacone w wyniku działań egzekucyjnych na podstawie niekorzystnego dla Strony rozstrzygnięcia sądowego nie mogą zatem w realiach wskazanych w Interpretacji stanowić celu ukierunkowanego na zachowanie/zabezpieczenie istniejącego źródła przychodów. Sąd ma świadomość, że Skarżąca prowadząc działalność gospodarczą podejmuje wielokrotnie bardzo złożone i ryzykowne decyzje, lecz – co do zasady – nie może zaakceptować poglądu, że właściwie wszystkie negatywne skutki takich decyzji mogą być przenoszone na zmniejszenie obciążeń podatkowych. Strona jako podatnik ponosi ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej, a zapłata odsetek będąca wynikiem de facto podjętych nieracjonalnych działań, prowadzących do kumulowania zobowiązań odsetkowych, stanowi konsekwencję tego ryzyka i nie może być przerzucana na Skarb Państwa poprzez pomniejszanie dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania. Inaczej mówiąc, działania Spółki, wynikające z niedotrzymania warunków umów handlowych, w związku z ciążącymi na Skarżącej zobowiązaniami wynikającymi z kontraktu, a w następstwie odstąpienia od współpracy w wyniku zawartego porozumienia, nie mieszczą się w kategorii "strategii biznesowej" w celu ochrony i zabezpieczenia istniejącego źródła przychodów, zgodnie z art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że Skarżąca zobowiązana wyrokiem sądu do zapłaty spornych zobowiązań, w tym przedmiotowych odsetek, nie wykonała niekorzystnego dla siebie orzeczenia sadowego, co w konsekwencji skutkowało postępowaniem egzekucyjnym i w ostateczności zapłatą odsetek. Należy raz jeszcze podkreślić, że takie działania Spółki nie mogą być uznane za ochronę istniejącego źródła przychodów, gdyż taki sposób postępowania nie jest elementem normalnego, powszechnie przyjętego działania. Inaczej mówiąc Dłużnik powinien wykonać zobowiązanie odpowiadające jego celowi społeczno-gospodarczemu, jeśli tego nie czyni, to konsekwencje z tym związane nie mogą stanowić wydatku zaliczonego w koszty uzyskania przychodów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego też, mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p. należy uznać za bezzasadny i pozbawiony podstaw prawnych. W ocenie Sądu, niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej oraz wskazanych przepisów postępowania przy wydaniu Interpretacji. Odnosząc się do naruszenia art. 2a O.p. Sąd wskazuje, że stosownie do treści tego przepisu, obowiązującego od 1 stycznia 2016 r., niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Sąd zwraca uwagę, że wyrażona w nim zasada in dubio pro tributario jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Tylko zatem w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w rozpatrywanej sprawie, gdyż przeprowadzona przez Organ wykładnia wskazanych wcześniej przepisów prawa materialnego dała jednoznaczny rezultat co do ich zastosowania w rozstrzyganej sprawie. Organ podatkowy dokonał nie tylko analizy przepisów mających zastosowanie w sytuacji Skarżącej, ale na ich podstawie w sposób jednoznaczny wskazał, dlaczego uznał stanowisko Strony za błędne. Z tego też powodu brak jest podstaw do uznania, że został naruszony art. 2a O.p.. Jednocześnie podkreślić należy, że z faktu, że Organ interpretacyjny nie podzielił stanowiska Skarżącej, nie można wywodzić wniosków, że naruszony został art. 2a O.p. w zakresie zastosowania art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 120 O.p. wstępnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 120 Ordynacji, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Rozwijając literalne brzmienie tego przepisu, tj. zawartej w nim zasady legalizmu i praworządności, należy stwierdzić, że organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Przepis ten wyraża regułę, która równocześnie jest zasadą konstytucyjną. W myśl art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Strony, organ nie naruszył art. 120 O.p. gdyż w wydanej interpretacji organ prawidłowo uzasadnił, w oparciu o odpowiednie przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie, dlaczego w sprawie we wskazanym zakresie należało uznać stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Przedstawienie natomiast poglądu odmiennego niż oczekuje tego Strona nie oznacza, że naruszono zasady wynikające z przepisów Ordynacji podatkowej (w tym zasadę praworządności). Dodać należy, że zasada praworządności jest podstawową zasadą państwa prawnego. Działanie na podstawie przepisów prawa oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji źródła powszechnie obowiązującego prawa. Działanie na podstawie przepisów prawa, to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a z drugiej - przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Wydana interpretacja nie została - wbrew twierdzeniu Skarżącej - wydana sprzecznie z powołanymi przepisami prawa, co zostało należycie wykazane w uzasadnieniu stanowiska organu, zawartym w tej interpretacji. Dlatego też Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji oraz art. 120 O.p. jest bezpodstawny. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 w związku z art. 14b O.p. podnieść trzeba, że realizacja zasady wyrażonej w art. 121 § 1 przejawia się w starannym i merytorycznie poprawnym prowadzeniu postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury, postępowanie budzące zaufanie (o którym mowa w art. 121 § 1 ww. ustawy), to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym dopuszcza się wnioskowane dowody, traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa, zaś podejmując decyzję organ podatkowy bierze pod uwagę rozstrzygnięcia w podobnych sprawach, przy czym materialnoprawne wątpliwości nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika. W ocenie Sądu, Organ prawidłowo wywiązał się z tych obowiązków, gdyż szczegółowo wyjaśnił, dlaczego uważa, że w niniejszej sprawie należało uznać stanowisko Strony za nieprawidłowe (w zakresie uznania odsetek jako koszty uzyskania przychodów) oraz poddał analizie wszystkie istotne aspekty stanu faktycznego i przepisów prawnych. Sąd podkreśla, że zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność nakazu wykładni zawsze na korzyść podatnika czy nakaz wydawania decyzji sprzecznych zobowiązującym prawem. Dlatego Sąd nie mógł podzielić argumentacji Skarżącej co do zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 121 § 1 w związku z art. 14b O.p. Analogicznie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu wadliwego uzasadnienia interpretacji tj. z naruszeniem art. 14c § 2 O.p, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy i uzasadnienie prawne tej oceny oraz wskazuje prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym. Uzasadnienie prawne przedstawione przez organ w zaskarżonej interpretacji jest pełne i wyczerpujące. Organ podatkowy powołał w zaskarżonej interpretacji mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa i dokonał ich prawidłowej wykładni. Było to szczególnie istotne, wobec negatywnej oceny stanowiska podatnika, ponieważ w tej sytuacji uzasadnienie prawne nie może ograniczać się jedynie do zacytowania treści przepisów. W uzasadnieniu tym organ wskazał również - jego zdaniem - prawidłowe stanowisko, które Sąd podziela. W szczególności, Organ w sposób przekonywujący i definitywny wyjaśnił Skarżącej powody, dla których przedmiotowe odsetki nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. Z powyższych powodów bezzasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 14c § 2 O.p. tj. że organ nie odniósł się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i niewłaściwie uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się odrębnie do powołanych w skardze wyroków sądowych oraz interpretacji indywidualnych Sąd wskazuje, że nie są one wiążące dla Organu interpretacyjnego w realiach sprawy bowiem dotyczą innych sytuacji prawno- faktycznych i w związku z tym mają zastosowanie tylko do konkretnej, indywidualnej sprawy, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko w tej sprawie rozstrzygnięcie w nich zawarte jest wiążące. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu interpretacyjnego jest wskazanie prawidłowego stanowiska wraz uzasadnieniem prawnym i dlatego Organu nie obciąża obowiązek polemiki z powołanymi we wniosku o wydanie interpretacji orzeczeniami oraz interpretacjami (por. dla przykładu wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2063/11). Podobnie, jak zwrócił na to uwagę NSA w wyroku z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 731/13, Organ interpretacyjny nie ma też obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku, gdyż do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., I FSK 1548/13). Reasumując, ponieważ zarzuty skargi tak w zakresie naruszeń prawa materialnego, jak i procesowego, okazały się bezpodstawne, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.