III SA/Wa 2945/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawę ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 4.190 zł (słownie: cztery tysięcy sto dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2008 r., określającą Skarżącej - "P." sp. z o.o. w W. podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych wskazanymi w decyzjach zgłoszeniami celnymi. Powodem wydania decyzji było obniżenie wartości celnej importowanych towarów, skutkujące zmniejszeniem podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a w konsekwencji jego określeniem w wysokości niższej niż zadeklarowana w zgłoszeniach celnych. Spór stron dotyczył m.in. kwestii, czy dopuszczalne jest w każdym czasie orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę. Zdaniem organów podatkowych, taka sytuacja jest możliwa. Skoro bowiem zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty, nie mogło wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia. Po zapłacie podatku termin przedawnienia już nie biegnie. Organ odwoławczy może jednak wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Z poglądem tym nie zgodziła się Skarżąca, która złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej. Wyrokiem z dnia 9 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż okolicznością istotną w sprawie jest to, iż zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów wygasło na skutek jego zapłaty przez stronę. To zaś sprawia, iż zobowiązanie podatkowe, które już raz wygasło wskutek zapłaty podatku, nie może wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia. Nic zatem nie stoi na przeszkodzie aby organ wydał jedną z decyzji oznaczonych w art.233 § 1 i 2 Ordynacji ( w tym również aby uchylił decyzję organu I instancji i określił podatek w prawidłowej kwocie). Od wyroku z dnia 9 marca 2009 r. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną Skarżącej za uzasadnioną wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt FSK 1001/10 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i sprawę przekazał mu do ponownego rozpoznania. Stwierdził, iż po upływie okresu przedawnienia, wbrew interesowi prawnemu podatnika, organ nie może "na jego korzyść" kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego, określając je w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bowiem bezprzedmiotowością postępowania. W niniejszej sprawie termin rozprawy wyznaczono na 13 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn zm., dalej jako "P.p.s.a."), uwzględnił w całości skargę Skarżącej. Powyższą decyzję doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu w dniu 20 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej uczynił wydając decyzję z dnia 14 grudnia 2010 r. Z chwilą jej doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przestał więc istnieć przedmiot skargi, jakim była decyzja z dnia 11 września 2008 r. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a.