III SA/Wa 2946/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące od stycznia do września 2013 r. oddala skargę Na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] stycznia 2014r., wszczęte zostało postępowanie kontrolne wobec Skarżącej P.P., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2013 roku do września 2013 roku. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...] marca 2015r. określił Skarżącej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiące od stycznia do września 2013 roku w łącznej kwocie 2.808.713,00 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że doszło do zawyżenia kwoty podatku do zwrotu łącznie o kwotę 5.382.317,41 zł. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., postanowieniem z [...] kwietnia 2015r., nadał powyższej decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności. Organ podatkowy pierwszej instancji, uprawdopodobniając niewykonanie zobowiązania podatkowego wskazał na fakt, iż wysokość zaległości przekracza majątek Strony co oznacza, że w niniejszej sprawie wypełniona została dyspozycja art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (dalej jako O.p.), tj. Skarżąca nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. W zażaleniu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 239b § 1 pkt. 2 i § 2 O.p. poprzez nadanie decyzji UKS w B. rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy Skarżąca posiada majątek o wartości przewyższającej wysokość zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę i braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji UKS w B. nie zostanie wykonane. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] sierpnia 2014r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] kwietnia 2015r., którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] marca 2015r. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na przepisy art. 239a i art. 239b O.p. i stwierdził, że w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych nie stwierdzono żadnych nieruchomości, stanowiących własność P.P. Strona zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni 25 m2, stanowiącym własność jej matki R.P., oddanym jej do używania nieodpłatnie na podstawie zawartej bezterminowo umowy użyczenia z 24 marca 2009r. Ponadto na podstawie umowy użyczenia z 6 maja 2009r., zawartej nieodpłatnie na czas nieokreślony, Skarżąca jest uprawniona do używania pomieszczenia magazynowego z utwardzonym placem manewrowym. Powyższe potwierdza także treść protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej z 24 lutego 2015r., oraz protokołu z przyjęcia wyjaśnień i informacji z 24 lutego 2015r. Skarżąca posiada wózek widłowy [...], łyżkę [...] oraz widły paletowe [...]. Ponadto z posiadanych przez organ dokumentów wynikają informacje o następujących składnikach majątku, które według posiadanych danych nie stanowią jednak własności Skarżącej: maszyna do robót ziemnych [...], samochód osobowy [...] oraz [...]. Na podstawie zawartej na czas nieokreślony umowy użyczenia z 10 kwietnia 2013r., zawartej z matką R.P., Skarżąca jest uprawniona do nieodpłatnego używania zbiornika na paliwo płynne (olej napędowy) z dystrybutorem. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że wartość ruchomości Skarżącej nie przekracza 23.200 zł., co wskazuje, iż Skarżąca nie dysponuje takimi środkami majątkowymi, które z uwagi na swoją wartość mogłyby stanowić przedmiot zastawu lub hipoteki. Ponadto ze sprawozdania finansowego za 2012r. nie wynika, aby Skarżąca posiadała inny niż wyżej wskazany majątek. Na koniec grudnia 2012r. jej firma nie posiadała aktywów trwałych, w tym w szczególności: rzeczowych aktywów trwałych (punkt II bilansu) ani należności długoterminowych (punkt III bilansu). Załączone do złożonego zażalenia sprawozdanie finansowe za 2013r. potwierdza prawidłowość powyższych ustaleń w zakresie majątku ruchomego i nieruchomego. W bilansie za 2013r. wykazane zostały bowiem jedynie środki trwałe w kwocie 6.500,00 zł, a w zaskarżonym postanowieniu przyjęto kwotę 23.200.00 zł, tj. kwotę wyższą. Zatem błędne wskazanie przez organ podatkowy pierwszej instancji, iż Strona nie składała sprawozdań finansowych po 2012r. w ocenie organu odwoławczego nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Z księgi inwentarzowej z tabelą amortyzacyjną z 2014 roku, oraz z listy środków trwałych w użyciu z datą wydruku: 23 lutego 2015r nie wynika także, żeby P. posiadała inne środki trwałe, niż opisane wyżej. Na fakt posiadania innych składników majątku, na których można ustanowić zastaw skarbowy lub hipotekę, nie wskazuje także wykaz informacji o czynnościach majątkowych dotyczący Skarżącej. W przedmiotowym wykazie widoczne są jedynie darowizny środków pieniężnych dokonywane w latach 2009 do 2014: - przez Skarżącą na rzecz matki R.P. (łączna wartość darowizn 2.745.500zł), - przez Skarżącą na rzecz S.P. (łączna wartość darowizn 1.349.000 zł), - przez R.P. na rzecz Skarżącej (łączna wartość darowizn 2.187.300 zł), - przez S.P. na rzecz Skarżącej (łączna wartość darowizn 1.642.500 zł). Ponadto z akt sprawy wynika, iż Skarżąca posiada wierzytelności wobec: - A. LTD - wartość 3.081.493,22 USD. Informując o takiej wierzytelności w toku postępowania zabezpieczającego, Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających istnienie i wymagalność tej wierzytelności (podczas gdy istnienie pozostałych wymienianych wierzytelności Strona powinna potwierdzić fakturami), oraz informacji na temat możliwości uzyskania przez Podatnika środków z tego tytułu. Wskazane dane nie dają też możliwości zajęcia ewentualnej wierzytelności z tego tytułu. Podatnik nie wskazuje ani adresu ani siedziby podmiotu. Podmiot nie jest zarejestrowany w Rejestrze Przedsiębiorców KRS. Z nielicznych informacji w Internecie o tej firmie wynika, że chodzi o firmę zarejestrowaną w S., w związku z czym nawet przy założeniu, że wierzytelność ta istotnie istnieje, przymusowa realizacja takiej wierzytelności byłaby co najmniej bardzo utrudniona. Powyższe okoliczności wskazują na to, że nie ma podstaw do traktowania przedmiotowej wierzytelności jako istniejącej i wymagalnej. - M. Sp. z o.o. wynikająca z faktury VAT z 28 listopada 2014r. w kwocie 676,50 zł, oraz faktury VAT z 30 grudnia 2014r., w kwocie 123 zł, łącznie: 799,50 zł - M. wynikająca z faktury VAT z 28 listopada 2014r. w kwocie 123 zł. - S. wynikająca z faktury VAT z 2 stycznia 2015r., w kwocie 35.670 zł. W celu ustalenia majątku, w czasie kontroli prowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w B., w dniu [...].09.2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wezwał Skarżącą (pismem z dnia 24.09.2014r., data doręczenia 25.09.2014r.) do złożenia: oświadczenia o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, oraz oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (formularz ORD-HZ). Pismem z 29 września 2014r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika adw. M.B. odmówiła złożenia powyższych oświadczeń. W toku postępowania zabezpieczającego podjęto próbę dokonania zabezpieczenia na rachunkach bankowych Skarżącej, na których łącznie Skarżąca posiadała kwotę 10.030,83 zł. Jednakże na wniosek Skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwolnił spod egzekucji administracyjnej wierzytelności wynikające z rachunków bankowych w [...] SA i [...] Bank SA (postanowienie z [...] marca 2015r.). Zabezpieczeniem objęta jest zatem obecnie jedynie kwota ok. 3.865,29 zł w [...] Bank. W toku powyższego postępowania zabezpieczającego dokonano także zajęcia wierzytelności Podatnika w Urzędzie Skarbowym. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że łącznie zabezpieczono kwotę 1.024.411 zł z tytułu wierzytelności Skarżącej wobec Urzędu Skarbowego w Płocku. Natomiast łączna wartość majątku Skarżącej wynosi nie więcej niż 1.088.875,75 zł. W ocenie organu odwoławczego łączna wartość składników majątkowych Skarżącej nie umożliwia zaspokojenia kwoty uszczuplenia wynikającej z decyzji z [...] marca 2015r., która wynosi: 5.382.317,41 zł. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżąca nie posiada majątku pozwalającego na zaspokojenie zaległości podatkowych wynikających z powyższej decyzji. Jednocześnie dochody Skarżącej mimo, że dość wysokie, to nie zapewniają możliwości spłaty powyższych zaległości. Dochód Skarżącej w 2013 roku wyniósł 926.334,53 zł (dane wg deklaracji PIT-36L za 2013r.), natomiast w 2012 roku - 1.480.847,73 zł. Z deklaracji VAT- składanych w 2014 roku wynika, że wartość sprzedaży za ten rok wyniosła 27.947.458 zł a zatem ok. 55% sprzedaży z poprzedniego roku, a w 2015 roku nastąpił dalszy spadek w porównaniu do analogicznego okresu 2013 i 2014 roku (w styczniu i lutym 2013r. sprzedaż wynosiła 7.323.715 zł, w tym samym okresie 2014r. - 7.623.196 zł, natomiast w 2015r.- 29.500 zł tj. 0,3 - 0,4%). W miesiącach: od października 2014r. do lutego 2015r. zauważalny jest drastyczny spadek sprzedaży (łączna wartość 82.011,00 zł podczas gdy w analogicznym okresie poprzednim, tj. październik 2013r. do lutego 2014r. - 19.148.169 zł, a zatem obecna wartość sprzedaży wynosi 0,4% poprzedniej). Powyższe dane wskazują zatem na stały spadek dochodów Strony od 2012 roku. Jest zatem bardzo prawdopodobne, że Strona nie będzie w stanie szybko spłacić przedmiotowych zaległości (tym bardziej że nie można założyć, iż będzie mogła przeznaczyć całość dochodu na ich spłatę). A zatem ani istniejący majątek ani dochody Strony nie gwarantują szybkiej spłaty zobowiązania. Powyższe wyliczenia organ oparł na danych z deklaracji PIT-36L za 2012 rok, PIT- 36L za 2013 rok, oraz danych z deklaracji VAT-7 z 2013, 2014 i 2015 roku oraz danych wynikających z Zestawienia danych z deklaracji VAT-7, VAT- 7K, VAT-7D za okres 1 stycznia 2013r. – 3 kwietnia 2015r. Powyższe spostrzeżenia dodatkowo potwierdza informacja udzielona przez Podatnika do Protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego z 24 lutego 2015, gdzie w pozycji 1. Źródła dochodu zobowiązana podała następująco: "działalność gospodarcza - nie uzyskuje dochodu. Na utrzymaniu rodziny". Ponadto w powyższym dokumencie sam Podatniczka wskazała, że oprócz zobowiązań wynikających z przedmiotowej decyzji ma jeszcze inne zobowiązania, a mianowicie: kredyt w [...] - 750.000 zł, kredyt [...] - 1.300.000 zł, wobec M. - 248.952.06 zł, wobec S. - 559.000 USD (wg średniego kursu NBP 3,7524 zł za 1 USD odpowiada to kwocie 2.097.591,60 zł), B. 986.477,51 zł (łącznie ok. 5.383.021,17 zł). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, istnienie tak wysokiego dodatkowego zadłużenia tym bardziej poddaje w wątpliwość możliwość zapłaty przedmiotowych należności publicznoprawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów: tj dowody przelewów dokonanych przez Skarżącą na rzecz A. Ltd na okoliczność istnienia i wysokość wierzytelności przysługującej Skarżącej od A.; faktury na kwotę 1.160.000 USD z 1 września 2011r. wymienionej w treści zażalenia na okoliczność udokumentowania rozliczenia przedpłaty; dokumentu wystawionego przez Urząd Nadzoru Księgowego i Korporacyjnego w S. wraz z jego tłumaczeniem na język polski, na potwierdzenie umocowania osoby występującej w imieniu A. do reprezentowania tego podmiotu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 O.p. poprzez błędne ich zastosowanie w sprawie, sytuacji gdy Skarżąca posiada majątek o wartości przewyższającej wysokość zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, 2) art. 120 i art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej art. 23 O.p. poprzez uznanie, iż złożenie odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. stanowi uzasadnienie, iż Skarżąca nie ureguluje z własnej woli zobowiązania wynikającego z nieostatecznej decyzji, 3) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 §1 i art. 188 O.p., poprzez nieustalenie jakie fakty są istotne z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego i mogą mieć w sprawie zastosowanie, a co za tym idzie naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na niezbadaniu, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, 4) art. 124 O.p., poprzez naruszenie zasady, iż organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu spraw, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu, 5) art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p., poprzez niewskazanie przyczyn dla których organ odmówił wiarygodności dowodom w postaci dokumentacji rozliczeniowej z A. Ltd., jak również niewskazanie uzasadnienia prawnego takiego twierdzenia, 6) art. 233 § 2 w związku z art. 239 O.p. poprzez brak uchylenia rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji gdy rozstrzygniecie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. W rozpoznawanej sprawie w skardze zarzucono zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i procesowego. W takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego gdyż dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na zastosowanie w sprawie odpowiednich przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym postanowieniu i przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji trafnie organy obu instancji przyjęły, że zaistniały określone w art. 239b § 1 i § 2 O.p. przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji w zakresie podatku VAT. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe mając na uwadze wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Rozstrzygnięcie, wbrew twierdzeniom strony, znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia stosownie do postanowień art. 210 O.p. Rozpoznając zasadność skargi podkreślić należy, że art. 239b § 1 O.p. stanowi, iż decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Analiza wprowadzonych regulacji prawnych wskazuje, że muszą zostać spełnione kumulatywnie (łącznie) dwie przesłanki, aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności: 1) musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w § 1 art. 239b O.p., 2) organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Jak wynika z powołanych regulacji prawnych, drugą przesłanką warunkującą nadanie decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wskazać należy, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania. Uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, wiąże się z wykazaniem, że pomimo doręczenia decyzji podatkowej zobowiązany nie wykonuje jej, zaś wysokie prawdopodobieństwo niewykonania wiąże się ze zbliżającym się przedawnieniem zobowiązania podatkowego" (wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012r. NSA, I GSK 799/10, LEX nr 1126238). W ocenie Sądu, prawidłowo organy podatkowe przyjęły, że przez uprawdopodobnienie należy rozumieć obiektywny stan wiedzy, w świetle którego zaistnienie faktu niewykonania zobowiązania jest wysoce prawdopodobne. Tym samym nie jest niezbędna np. finansowa analiza możliwości spłaty zobowiązań, gdyż nawet posiadanie majątku nie oznacza, że zobowiązanie zostanie zapłacone. Odnosząc powyższe przepisy i uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, prawidłowo w niniejszej sprawie nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] marca 2015r., bowiem w rozpatrywanym przypadku spełnione zostały łącznie przesłanki warunkujące zastosowanie tej instytucji, tj.: wystąpiła okoliczność wskazana w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. Skarżąca nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia oraz zachodziłaby uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe określone decyzją nieostateczną nie zostaną wykonane. Zdaniem Sądu zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych nie wykazano żadnych nieruchomości stanowiących własność Skarżącej. Skarżąca zamieszkuje w mieszkaniu matki, korzysta też z pomieszczenia magazynowego na podstawie umowy użyczenia. Skarżąca posiada ruchomości, wózek widłowy, łyżkę [...] oraz widły paletowe [...]. Użytkuje też na podstawie umowy leasingu samochody. Na podstawie umowy użyczenia, użytkuje również zbiornik paliwa. Wartość posiadanych ruchomości nie przekracza 23.200 zł. Z księgi inwentarzowej, bilansu oraz sprawozdań finansowych nie wynika aby Skarżąca posiadała majątek. Skarżąca dokonała natomiast znacznych darowizn (2.745.500 zł) na rzecz matki oraz S.P. (1.349.000 zł). Skarżąca posiada wierzytelności na kwotę 37.399 zł. Łączenie zabezpieczono natomiast kwotę 1.024.411,00 zł. Podkreślenia wymaga ponadto, że organ podatkowy chcąc ustalić faktyczną sytuację finansową Skarżącej wezwał ją do wykazania majątku, jednakże Skarżąca odmówiła złożenia oświadczeń. Zdaniem Sądu Skarżąca uniemożliwiła tym samym dokładne zbadanie swojej sytuacji majątkowej. Łącznie zabezpieczono kwotę 1.024.411 zł z tytułu wierzytelności Skarżącej wobec Urzędu Skarbowego w P. Natomiast łączna wartość majątku Skarżącej wynosi nie więcej niż 1.088.875,75 zł. W ocenie Sądu, prawidłowo zatem organy podatkowe oceniły, że łączna wartość składników majątkowych Skarżącej nie umożliwia zaspokojenia kwoty uszczuplenia wynikającej z decyzji z [...] marca 2015r., która wynosi: 5.382.317,41 zł. Odnosząc się natomiast do kwestii wierzytelności wobec A. LTD o wartości 3.081.493,22 USD (11.443.125,07 zł), w ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że nie ma podstaw do traktowania przedmiotowej wierzytelności jako istniejącej i wymagalnej. Informując o takiej wierzytelności w toku postępowania zabezpieczającego, Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dokumentów, potwierdzających wymagalność tej wierzytelności. Nie przedstawiła również informacji na temat możliwości uzyskania środków z tego tytułu. Wskazane dane nie dają też możliwości zajęcia ewentualnej wierzytelności z tego tytułu. Skarżąca bowiem nie wskazała ani adresu, ani siedziby podmiotu. Ponadto podmiot ten nie jest zarejestrowany w Rejestrze Przedsiębiorców KRS. Jak ustaliły organy podatkowe prawdopodobnie firma ta jest firmą zarejestrowana w S., w związku z czym nawet przy założeniu, że przedmiotowa wierzytelność istotnie istnieje, przymusowa jej realizacja byłaby co najmniej bardzo utrudniona. Prawidłowo zatem przyjął Dyrektor Izby Skarbowej, że nie ma podstaw do traktowania przedmiotowej wierzytelności jako istniejącej i wymagalnej. Również dochody Skarżącej nie zapewniają możliwości spłaty zaległości. Dochód Skarżącej w 2013 roku wyniósł 926.334,53 zł, natomiast w 2012 roku - 1.480.847,73 zł. Z deklaracji VAT- składanych w 2014 roku wynika, że wartość sprzedaży za ten rok wyniosła 27.947.458 zł a zatem ok. 55% sprzedaży z poprzedniego roku, a w 2015 roku nastąpił dalszy spadek w porównaniu do analogicznego okresu 2013 i 2014 roku (w styczniu i lutym 2013r. sprzedaż wynosiła 7.323.715 zł, w tym samym okresie 2014r. - 7.623.196 zł, natomiast w 2015r.- 29.500 zł tj. 0,3 - 0,4%). W miesiącach: od października 2014r. do lutego 2015r. zauważalny jest drastyczny spadek sprzedaży (łączna wartość 82.011,00 zł podczas gdy w analogicznym okresie poprzednim, tj. październik 2013r. do lutego 2014r. - 19.148.169 zł, a zatem obecna wartość sprzedaży wynosi 0,4%). Powyższe dane wskazują na stały spadek dochodów Skarżącej od 2012 roku. Ponadto oprócz zobowiązań, wynikających z przedmiotowej decyzji Skarżąca ma jeszcze inne zobowiązania, a mianowicie: kredyt w [...] - 750.000 zł, kredyt [...] - 1.300.000 zł, wobec M. - 248.952,06 zł, wobec S. - 559.000 USD (wg średniego kursu NBP 3,7524 zł za 1 USD odpowiada to kwocie 2.097.591,60 zł), B. 986.477,51 zł (łącznie ok. 5.383.021,17 zł). Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, że jest bardzo prawdopodobne, że Skarżąca, przy tak dużych obciążeniach i malejących dochodach, nie będzie w stanie szybko spłacić przedmiotowych zaległości. W ocenie Sądu prawidłowo zatem Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że ani istniejący majątek, ani dochody Skarżącej nie gwarantują szybkiej spłaty zobowiązania. Ponadto słusznie przyjęły organy podatkowe, że obawę niezapłacenia przedmiotowych należności podatkowych potwierdzają przyczyny wydania decyzji z [...] marca 2015r., które spowodowały określenie zaległości. Z decyzji tej wynika, iż Skarżąca nie dokonała wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do spółki V. s.r.o. w C. o łącznej wartości 28.783.697 zł, co skutkowało tym, że Skarżąca w okresie od września 2013r. nie nabyła prawa do zastosowania obniżonej stawki VAT w wysokości 0% wykazanej w fakturach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na rzecz wyżej wymienionej spółki. W efekcie Skarżąca uzyskała nienależne zwroty podatku. Jednocześnie okoliczności podane w przedmiotowej decyzji wskazują na celowość działania. Skoro Skarżąca chciała od początku uzyskać kwotę zwrotu wyższą od należnej w oparciu o pozornie dokonane czynności, to prawdopodobne jest, że nie będzie chciała zwrócić uzyskanej w sposób sprzeczny z prawem kwoty. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w sprawie nie został naruszony również przepis art. 239b O.p. Dostatecznie bowiem uprawdopodobniono, iż zobowiązanie podatkowe określone decyzją organu I instancji nie zostanie wykonane, czemu organy obu instancji dały wyraz w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej są zatem bezpodstawne. W tym stanie rzeczy, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 718).