III SA/Wa 2950/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 3520/05 o odmowie wykładni wyroku w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. od przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów postanawia 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania, 2) zwrócić z kasy Sądu na rzecz L. K. uiszczony wpis w kwocie 100 zł (słownie: sto). Wnioskiem z 1 października 2008 r. Skarżący L. K., działając przez pełnomocnika, zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lipca 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 3520/05, którym to postanowieniem odmówiono wykładni wyroku Sądu z 15 grudnia 2006 r. uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2005 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. W piśmie tym skarżący zawarł także wniosek o zmianę ww. postanowienia w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm. dalej zwanej "p.p.s.a."), co zostało przez Sąd rozpoznane postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. sygn akt III SA/Wa 3520/05. Zatem w tym postępowaniu należało rozpoznać przesłanki wznowienia postępowania w kontekście podnoszonych przez skarżącego powodów wznowienia tego postępowania. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż składając wniosek o dokonanie wykładni wspomnianego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w W. pominął bardzo istotne okoliczności prawne, czym wprowadził Sąd w błąd, które to działanie "najbliższe jest" opisowi czynów z art. 271, art. 272 i art. 276 k.k. Skarżący przedstawił następnie przebieg postępowania podatkowego prowadzonego po uprawomocnieniu się wyroku Sądu z 15 grudnia 2006 r. Wskazał mianowicie, że uwzględniając ten wyrok organ odwoławczy decyzją z [...] maja 2007 r. umorzył – wskutek przedawnienia zobowiązania podatkowego - postępowanie w sprawie. W decyzji z [...] grudnia 2007 r. rozstrzygnął z kolei, iż w wyniku tego przedawnienia doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Zdaniem Skarżącego nie istniały tym samym jakiekolwiek podstawy do wystąpienia – jak to uczynił organ odwoławczy - z wnioskiem o dokonanie wykładni wyroku, a skoro tak, wniosek ten jako bezprzedmiotowy podlegał odrzuceniu. Na tej podstawie Skarżący wniósł alternatywnie o uchylenie postanowienia z [...] lipca 2008 r. (a w jego rezultacie także o odrzucenie wniosku o wykładnię) lub o zmianę jego uzasadnienia. Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt Izby Skarbowej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że dopuszcza się je tylko w przypadku ściśle określonych orzeczeń i wąsko określonych podstaw (szczegółowo wymienionych w art. 271 - 273). Jest to uzasadnione w szczególności ze względu na konieczność zapewnienia stabilności orzeczeń sądowych (por. wyrok NSA z 6 lipca 2005 r., FSK 2647/04; LEX nr 173066). Zasadniczy – z punktu widzenia niniejszej sprawy – wymóg dopuszczalności omawianej instytucji określony został w art. 270 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, a więc zarówno wyrokiem, jak i postanowieniem. W postanowieniu z [...] czerwca 2006 r. (I GZ 2/06, ONSA i SA 2007/2/36) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że jest niewątpliwe, iż w powołanym wyżej art. 270 p.p.s.a. chodzi o zakończenie postępowania wszczętego przed sądem administracyjnym na skutek wniesienia skargi albo wniosku, o jakim mowa w art. 63 p.p.s.a., tj. o zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego. Dodał, że jest także niewątpliwe, iż chodzi o zakończenie sprawy w rozumieniu art. 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., tj. sprawy sądowoadministracyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zatem niewątpliwe, że chodzi tu o prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej, do których to orzeczeń należą wyroki, które rozstrzygają sprawę (art. 132 p.p.s.a.), a więc rozstrzygają sprawę sądowoadministracyjną co do jej istoty oraz postanowienia, które w inny sposób kończą postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej (art. 160-165 p.p.s.a., art. 173 § 1 p.p.s.a.). Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że przepis art. 270 p.p.s.a. nie obejmuje możliwości wznowienia postępowania incydentalnego - wpadkowego, tj. zakończonego prawomocnym postanowieniem niekończącym postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej. W kontekście zaprezentowanych spostrzeżeń – które Sąd w pełni podziela – zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż Skarżący (mimo błędnie przytoczonej podstawy prawnej) domaga się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem o odmowie wykładni wyroku z 15 grudnia 2006 r. Jego żądanie dotyczy zatem postanowienia o charakterze procesowym, które nie kończy sprawy (postanowienie incydentalne – wpadkowe). Skoro, jak wywiedziono wyżej, do tego rodzaju postanowień instytucja wznowienia postępowania nie ma zastosowania, wznowienie postępowania, w którym to postanowienie wydano, jest niedopuszczalne. Tym samym skarga Skarżącego o jego wznowienie podlega odrzuceniu. Wobec niedopuszczalności skargi - z omówionych wyżej powodów - zbędne, w ocenie Sądu, stało się badanie, czy został zachowany termin do jej wniesienia i czy opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.