III SA/Wa 296/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego postanawia - odrzucić skargę - Pismem z dnia 11 listopada 2004 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. L. wniósł "pozew o uznanie należności celnej wg dokumentu nr [...] z dnia [...] września 1991 r. za uiszczoną". Ponadto skarżący wniósł o zaniechanie egzekucji tej należności i unieważnienie tytułu wykonawczego, zwrot zajętych przez Urząd Skarbowy w W. należności wraz z ustawowymi odsetkami oraz przyznanie odszkodowania ze strony Izby Celnej w W. za straty finansowe poniesione przez skarżącego w latach 1998-2004 związane z procedurami administracyjnymi i sądowymi powziętymi w celu wykazania niesłuszności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.) - dalej powoływana jako p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sąd zauważa, iż skarga Z. L. nie należy do kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Należy bowiem podkreślić, iż przede wszystkim nie dotyczy ona żadnego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Przedmiotowa sprawa dotyczy egzekucji należności wynikającej z dokumentu odprawy celnej nr [...] z dnia [...] września 1991 r. Z akt sprawy wynika, iż w odpowiedzi na upomnienie płatnicze skierowane do Z. L. przez Urząd Celny w W., skarżący podnosił, iż należność wynikająca z dokumentu celnego została uiszczona, jednakże skarżący nie posiadał dowodu wpłaty. Dnia [...] sierpnia 1999 r. Urząd Celny wystawił tytuł wykonawczy i przesłał go do Urzędu Skarbowego w W. celem realizacji. Po licznych skargach kierowanych do organów celnych przez Z. L. wystąpił on z wnioskiem o umorzenie należności celnych wraz z odsetkami. Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. umorzył postępowanie w sprawie umorzenia należności celnych oraz odsetek od tej należności. Decyzje tę utrzymał w mocy Prezes Głównego Urzędu Ceł. W dniu 18 kwietnia 2000 r. Z. L. złożył wniosek o przedawnienie dochodzonych należności. Organy celne odmówiły stwierdzenia upływu terminu dochodzenia należności wynikających z dokumentu celnego. Na ostateczną decyzję Prezes Głównego Urzędu Ceł, Z. L. wniósł skargę skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA wyrokiem z dnia 7 marca 2002 r. sygn. akt V SA 1241/01 stwierdził nieważność decyzji organów celnych. Sąd wskazał, iż uprawnienia strony wiążące się z przedawnieniem dochodzenia należności celnych wynikają bezpośrednio z mocy prawa i podlegają uwzględnieniu z urzędu. W związku z tym, nie zachodzi potrzeba wydawania odrębnej decyzji w przedmiocie przedawnienia. NSA wyjaśnił również, iż kwestia upływu terminu dochodzenia przedmiotowych należności jak i ich uiszczenia przed wszczęciem egzekucji podlega ocenie w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, iż w świetle regulacji zawartych w art. 3, art. 52, art. 53 i art. 54 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Skargę można natomiast wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Odnosząc się w związku z tym do żądań skarżącego o uznanie, iż należność celna została uiszczona, o zaniechanie egzekucji tej należności i unieważnienie tytułu wykonawczego, jak również zwrot zajętych przez Urząd Skarbowy w W. należności wraz z odsetkami, wskazać należy, iż kwestie te odnoszą się do postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, żądania te powinny stanowić podstawę zarzutu określonego w art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r., Nr 36, poz. 161 ze zm.). Zarzuty są środkiem zaskarżenia, który służył skarżącemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego i stanowiły podstawowy środek ochrony przed niezgodnym z prawem skierowaniem i prowadzeniem do jego majątku egzekucji administracyjnej. Ponadto w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu przysługiwała skarga na czynności egzekucyjne. Zobowiązany mógł również wnosić o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący skorzystał z przysługujących mu środków zaskarżenia. Ponadto Z. L. nie wskazał zaskarżonego aktu, kwestionowanej działalności organów administracji publicznej lub ich bezczynności. Odnośnie natomiast żądania skarżącego o "przyznanie odszkodowania ze strony Izby Celnej w W. za straty finansowe poniesione przez skarżącego w latach 1998-2004" wskazać należy, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do przyznania takiego odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje jedynie kontrolę działalności administracji publicznej. Mając na względzie treść powyższych przepisów ustawy, a także fakt, iż istota wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie mieści się w przedmiotowej właściwości tutejszego Sądu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.