III SA/Wa 2964/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2011 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej Skarżącemu – M.K., wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2011. Do sporządzonego 5 marca 2012 r. protokołu zapoznania materiałem dowodowym w sprawie zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] stycznia 2012 r. o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego, Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] lutego 2012r na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 248 § 1 Ordynacji podatkowej. W piśmie z 20 marca 2012r., popierającym powyższy wniosek, Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej. Jego zdaniem, spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ decyzję ostateczną wydano przed zakończeniem postępowania odwoławczego w sprawie; a także w związku z art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie w mocy decyzji dotkniętych wadą nieważności (art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) w związku z art. 15 tej ustawy, ponieważ osoby wydające orzeczenia nie posiadały upoważnień wydanych przez piastuna funkcji organu, o których mowa w art. 143 § 1 ww. ustawy. Zdaniem Skarżącego, w sprawie zachodzi duże prawdopodobieństwo, że decyzja ostateczna zawiera jedną wad wymienionych art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z [...] maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z [...] lutego 2012r. Wyjaśnił, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie powoduje automatycznego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej, przesłankę wstrzymania wykonania decyzji stanowi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 tej ustawy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, wstępna analiza materiału dowodowego dotyczącego wniosku Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji nie stwarza podstaw do uznania, że zachodzi prawdopodobieństwo zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, a tym samym uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. Decyzja ostateczna wydana została zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową (art. 15 Ordynacji podatkowej). Zawiera zarówno podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Została skierowana do Skarżącego za pośrednictwem pełnomocnika. Sprawa, w której wydano decyzję nie była rozstrzygnięte inną decyzją ostateczną. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie zachodzi także prawdopodobieństwo, iż decyzja z 14 lutego 2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje również, aby osoby podpisujące orzeczenia działały bez stosownych upoważnień. W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji. Zarzucił naruszenie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Stwierdził, iż przepis ten został wyrażony w formie kategorycznej, co oznacza, ze wstrzymanie wykonania decyzji jest czynnością obligatoryjną, chyba że organ podatkowy wykaże brak prawdopodobieństwa, o jakim mowa w tym przepisie, co może mieć miejsce wyłącznie, gdy wniosek o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego jest w sposób oczywisty niezasadny. W opinii Skarżącego, katalog naruszeń proceduralnych, jakie wystąpiły podczas rozpoznawania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] listopada 2011r. wskazuje, iż prawdopodobieństwo wystąpienia wad kwalifikowanych w decyzji ostatecznej graniczy z pewnością. Po doręczeniu 20 kwietnia 2012 r. postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z [...] kwietnia 2012 r. rozstrzygającego ostatecznie wniosek Skarżącego o zawieszenie postępowania, organ podatkowy zobowiązany był, zgodnie z art. 200 Ordynacji podatkowej, wezwać stronę do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a dopiero potem wydać decyzję ostateczną. Tymczasem decyzja ostateczna wydana została już 14 lutego 2012 r., a zatem przed zakończeniem postępowania w sprawie. Postanowieniem z 31 lipca 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w W utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] maja 2012r. Stwierdził, iż nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na zmianę podjętego rozstrzygnięcia. Powtórzył argumentację przedstawioną w uzasadnieniu postanowienia z 7 maja 2012r. dotyczącą braku przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, na słuszność zaskarżonego zażaleniem postanowienia wskazuje również jego decyzja z [...] sierpnia 2012r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z [...] lutego 2012r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji z [...] lutego 2012 r. do Skarżącego skierowano wezwanie w trybie powyższego przepisu. Z zebranym materiałem dowodowym 7 lutego 2012 r. zapoznał się pełnomocnik Skarżącego, który do sporządzonego na tę okoliczność protokołu złożył wnioski dotyczące zweryfikowania upoważnień pracowników Urzędu Skarbowego W. oraz zweryfikowania zasadności wydania orzeczenia o wszczęciu postępowania podatkowego. Natomiast przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego tryb z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania, ponieważ jest on stosowany przed wydaniem decyzji i nie został wymieniony w art. 219 ww. ustawy. W skardze złożonej na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie, ewentualnie stwierdzenie nieważności, obu wydanych w sprawie postanowień. Zarzucił naruszenie art. 252 § 1 Ordynacji podatkowej przez całkowite zignorowanie normy zawartej w tym przepisie. Ponownie podkreślając kategoryczne brzmienie tego przepisu Skarżący podniósł, iż organ podatkowy ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli prawdopodobieństwo, o jakim mowa w ww. przepisie jest większe od zera. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej rozumie to prawdopodobieństwo jako równe jedności, które nie może wystąpić przed prawomocnym zakończeniem postępowania. Zdaniem Skarżącego, postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji powinno zostać wydane równocześnie lub na początku wszczętego postępowania nadzwyczajnego. Skarżący podniósł, iż wymienił i szczegółowo określił rażące naruszenia prawa, którymi prawdopodobnie dotknięta jest decyzja ostateczna. To zaś, czy naruszenia te rzeczywiście miały miejsca ustali Dyrektor Izby Skarbowej dopiero po zakończeniu postępowania. Rażącym naruszeniem prawa, jakie wskazał Skarżący, było wydanie decyzji ostatecznej przed zakończeniem postępowania dowodowego w sprawie, co naruszyło zasady ogólne postępowania podatkowego (art. 120, art. 121, art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej). Wadliwość decyzji organu pierwszej instancji, wydanej przez pracownika Urzędu Skarbowego, który nie posiadał stosownego upoważnienia (art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz uprzednie wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania przez innego, także nieuprawnionego pracownika, stanowi rażące naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, ewentualnie art. 247 § 1 pkt 1 w związku z art. 233 § 1a pkt 2 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 1270 ze zm.), dalej – "p.p.s.a.", stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w przedmiocie wygaśnięcia decyzji określającej wysokość karty podatkowej na 2011r., co do której złożony został wniosek o stwierdzenie nieważności. Zgodnie z art. 239 Ordynacji podatkowej, w zakresie nie uregulowanym w rozdziale 16 [działu IV – wyjaśnienie Sądu] do zażaleń stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniach. Oznacza to, że do zaskarżonego postanowienia zastosowanie ma także art. 221 ww. ustawy stanowiący, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Z uwagi na zastosowanie tego przepisu, zarówno postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, jak i postanowienie w postępowaniu zażaleniowym, wydał ten sam organ podatkowy – Dyrektor Izby Skarbowej w W. Z akt sprawy wynika, że wydane w pierwszej instancji postanowienie z [...] maja 2012 r. podpisane zostało przez E.S. – Wicedyrektora Izby Skarbowej w W., działającą z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Znajdujący się w aktach egzemplarz tego postanowienia opatrzony jest także podpisami: R.M., Kierownika Oddziału E.L. oraz Naczelnika Wydziału A.G. Natomiast zaskarżone postanowienie z [...] lipca 2012r. podpisane zostało przez p.o. Dyrektora Izby Skarbowej w W. G.A. Opatrzone zostało także podpisami A.D., Kierownika Oddziału E.L. oraz Wicedyrektora Izby Skarbowej E.S. W metryce sprawy (k. 19) odnotowano, że postanowienie przygotowała A.D., natomiast czynnością E.L. i E.S. była "akceptacja". Z powyższego wynika, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia uczestniczyły osoby, które brały udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem postanowienia, na które Skarżący wniósł zażalenie. Innymi słowy, te same osoby uczestniczyły w rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej na podstawie art. 252 Ordynacji podatkowej, jak też brały udział w rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie kończące postępowanie, w którym uczestniczyły. Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia uczestniczyła również Wicedyrektor Izby Skarbowej E.S., która z upoważnienia organu podatkowego (Dyrektora Izby Skarbowej w W.) wydała postanowienie, na które wniesiono zażalenie. W tej sytuacji rozważyć należało, czy pracownik organu podatkowego – Dyrektora Izby Skarbowej, upoważnionego przez Ministra Finansów – wydający postanowienie w pierwszej instancji, w toku postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia na to postanowienie, może zostać uznany za pracownika, o którym mowa w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, to jest za pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w postępowaniu. Zagadnienie powyższe zostało rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lutego 2013r. sygn. akt I GPS 2/12 (Lex nr 1271653), zgodnie z którą "Artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy". Istota rozstrzygniętego problemu dotyczy zatem instytucji wyłączenia pracownika załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności. Instytucja wyłączenia pracownika – jak się przyjmuje – jest elementem sprawiedliwości proceduralnej, a więc jednej z zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy publicznej w celu rozstrzygnięcia sporów indywidualnych odpowiadały standardom sprawiedliwości proceduralnej. Podkreślając znaczenie tej zasady Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz piśmiennictwa. Przesłanka wyłączenia pracownika, określona w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, wskazuje, iż niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy – i to bez względu na to, czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej instancji – zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie. Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej) decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy i wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie podniesionych zarzutów. Byłby tu poza tym niejako "sędzią we własnej sprawie". Pod znakiem zapytania stałaby więc rzetelność i prawidłowość takiego procedowania, a kontrola byłaby iluzoryczna (tak R. Karczmarczyk, glosa do uchwały NSA z 22 lutego 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, GSP Przeg. Orzecz. 2008, nr 1, s. 53). Podobnie podkreślał W. Dawidowicz, podnosząc, że "istotą specyficznego stosunku określonego pracownika do określonej sprawy jest jego osobiste zaangażowanie i zainteresowanie w określonym sposobie załatwienia sprawy, stąd rodzi się niebezpieczeństwo, że będzie on działał w sprawie stronniczo, a więc sprzecznie z zasadniczym celem postępowania, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy w sposób obiektywny" (tak J.Borkowski, [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2000, s. 147). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 Ordynacji podatkowej utożsamiana jest z określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza istotę tego określenia. W wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż "przez określenie to należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do formy wydania decyzji w znaczeniu prawnym wydaje się nieuzasadnione ze względu na szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym – w odróżnieniu od postępowania sądowego – poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różne osoby, mogące mieć mniejszy lub większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych, organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i 8 Ordynacji podatkowej. Może się bowiem zdarzyć tak, że jeden upoważniony pracownik przeprowadzi w danej sprawie całe postępowanie dowodowe, a inny – także upoważniony pracownik – wyda decyzję. Może się tak stać z różnych powodów, choroby, przejścia na emeryturę, awansu itp. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. Należy przy tym mieć na uwadze to, że istnienie przesłanek wyłączenia należy tylko uprawdopodobnić, ale charakter czynności polegających na braniu udziału w wydaniu decyzji należy wykazać, udowodnić. Niemniej jednak każde wydanie (podpisanie) decyzji przez upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w sytuacji określonej w art. 221 Ordynacji podatkowej. Jak już Sąd wskazał, z akt rozpoznanej sprawy wynika, że Wicedyrektor Izby Skarbowej E.S. wydała (podpisała) postanowienie z [...] maja 2012 r. Zdaniem Sądu, w świetle przytoczonych wyżej rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność ta powinna była skutkować wyłączeniem E.S. od udziału w postępowaniu w sytuacji określonej w art. 221 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej. Czynność E.S. dokonana w postępowaniu zażaleniowym (pomijając dekretację zażalenia na określony wydział Izby Skarbowej) polegała na akceptacji przygotowanego projektu zażalenia. Sąd przeprowadził dowód z przedłożonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w związku z wnioskiem Skarżącego, wyciągu z Regulaminu Organizacyjnego Izby Skarbowej w W. oraz Arkusza zakresu czynności Wicedyrektora Izby Skarbowej E. S. W § 35 Regulaminu Organizacyjnego określono uprawnienia wicedyrektora do spraw podatku dochodowego od osób fizycznych, podatków majątkowych oraz przenoszenia odpowiedzialności. Natomiast w pkt III.3 Arkusza zakresu czynności wskazano, że jako wicedyrektor Izby Skarbowej nadzorujący powyższy pion, E.S. jest bezpośrednio odpowiedzialna za prawidłowe podejmowanie rozstrzygnięć w zakresie przysługujących jej kompetencji oraz opracowywanie projektów rozstrzygnięć przedkładanych do ostatecznej aprobaty Dyrektora Izby Skarbowej. W tej sytuacji nie sposób uznać, że podpis złożony przez E.S. na znajdującym się w aktach sprawy egzemplarzu zaskarżonej decyzji pozbawiony jest znaczenia. Podpis ten potwierdza udział składającej go osoby w procesie wydania postanowienie i wpływ na jego treść, o czym dodatkowo świadczy adnotacja w metryce. Jednocześnie, z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie przed jego podpisaniem przez organ podatkowy – Dyrektora Izby Skarbowej, akceptowane było przez Kierownika Oddziału E.L. Także w tym przypadku należy uznać, że złożenie podpisu na egzemplarzu postanowienia pozostawionym w aktach sprawy oznacza uczestniczenie w jego wydaniu. Zdaniem Sądu, bez znaczenia jest powód, dla którego określona osoba uczestniczy w wydaniu rozstrzygnięcia chociażby poprzez jego akceptację, czy też zatwierdzenie. Oczywistym jest, że zwykle wynika to z zakresu obowiązków tej osoby oraz organizacji pracy danej instytucji. Powód nie zmienia jednak samego faktu uczestnictwa, a przepis art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej nie przewiduje odstąpienia od jego stosowania z uwagi na okoliczność, że udział w wydaniu rozstrzygnięcia i poprzedzającym je postępowaniu jest uzasadniony z uwagi na organizację urzędu oraz zakres obowiązków pracownika. Dlatego też okoliczność, że projekt zaskarżonego postanowienia przygotowała Starszy Inspektor A.D., która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia pierwszoinstancyjnego z [...] maja 2012r., nie może uzasadniać stwierdzenia, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, aczkolwiek naruszenie nie miało związku z tą osobą. Przepis art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ podlegających wyłączeniu z mocy art. 130-132 tej ustawy. Stosownie do art. 219 Ordynacji podatkowej, przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na wydanie postanowienia w pierwszej instancji przez Wicedyrektora Izby Skarbowej E.S., która nie została wyłączona następnie od udziału w rozpatrzeniu zażalenia, a także uwzględniając okoliczność, że w przygotowaniu obu tych rozstrzygnięć uczestniczyła również Kierownik Oddziału E.L., uznać należy, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 i art. 239 Ordynacji podatkowej, dającego podstawę do wznowienia postępowania. Powyższa wadliwość zaskarżonego postanowienia uniemożliwia Sądowi ocenę jego merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym zakresie. Zażalenie Skarżącego należy rozpatrzyć ponownie, eliminując udział w tej fazie postępowania pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu postanowienia z [...] maja 2012r. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącego, na podstawie art. 200 p.p.s.a., Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego w równej uiszczonemu wpisowi od skargi.