III SA/Wa 2967/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżący – A. P., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Stwierdził, iż zobowiązania wynikające z zaskarżonej decyzji zostały zabezpieczone na jego majątku na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. o zabezpieczeniu. Zdaniem Skarżącego interes skarbu państwa został zatem zabezpieczony. Ponadto wskazał, iż jedną z przesłanek zabezpieczenia jest zestawienie wysokości zobowiązania w stosunku do przychodu który osiągnął. Skarżący podniósł, iż uiszczenie zaległości podatkowej spowoduje trudne do odwrócenia skutki, tj. konieczność sprzedaży domu, w którym mieszka wraz z rodziną oraz posiadanych środków transportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku w oparciu o przytoczoną wyżej regulację zwrócić należy uwagę, iż Skarżący wnosił o wstrzymanie wykonania decyzji, która stała się przedmiotem skargi. Do skargi załączył decyzję w sprawie zabezpieczenia, zawiadomienia o zajęciu środków transportu i wpisaniu hipoteki przymusowej oraz zarządzenia zabezpieczenia. Decyzja o zabezpieczeniu nie dość, że nie jest objęta skargą, to na mocy art. 33a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), wygasła z chwilą doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Niemniej jednak, mając na uwadze, że wygaśnięcie tej decyzji nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 33a § 2 Ordynacji podatkowej), a także to, że wykonanie decyzji zabezpieczającej jest niemal tożsame w skutkach, co wykonanie decyzji wymiarowej, niniejszy wniosek odnosi się zatem do decyzji wymiarowej, która została w niniejszej sprawie zaskarżona. Rozpoznając zatem przedmiotowy wniosek w odniesieniu do wskazanej w sentencji decyzji, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że instytucja wtrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma służyć tylko tymczasowej ochronie strony skarżącej przed negatywnymi skutkami wykonania aktu, który może zostać wzruszony przez Sąd – do czasu wydania wyroku. Powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja nie zachodzi. Argumentacja zastosowana przez skarżącego jest zbyt ogólna dla dokonania oceny realnego zagrożenia wywołanego wykonaniem decyzji. Wskazano bowiem, że spowoduje to trudne do odwrócenia skutki, konieczność sprzedaży domu i środków transportu. Brak tutaj jednak jakichkolwiek konkretnych informacji, odnoszących się do danych liczbowych – wartości przychodów, majątku trwałego. Nie podjęto też próby udokumentowania danych, które wskazywałyby na prawdopodobieństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody. Poza tym nie można tracić z pola widzenia charakteru instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, który jest tylko tymczasowy, to jest do czasu wydania wyroku – co już wyżej zostało zaakcentowane. Tymczasem argumenty skarżącego odnoszą się do skutków, których perspektywa powstania jest długofalowa. W każdym razie pamiętać trzeba, że wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi. Mając na uwadze powyższe, wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należało uznać za nieuzasadniony i związku z tym, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.