III SA/Wa 2976/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Honorata Łopianowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi S. M. i J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez S. M. i J. M. (dalej "skarżący") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] października 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej jako "organ egzekucyjny") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku osobistego S. M. oraz majątku wspólnego skarżących na podstawie następujących tytułów wykonawczych: 1) z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, listopad, grudzień 2009 r., w łącznej kwocie należności pieniężnej 42.110,60 zł, plus należne odsetki za zwłokę, których podstawę wystawienia stanowiła decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2016 r., 2) z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2008 r. w kwocie należności pieniężnej 338.136,00 zł., plus należne odsetki za zwłokę, którego podstawę wystawienia stanowiła decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] stycznia 2016 r. Celem realizacji należności dochodzonych powyższymi tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 110c u.p.e.a., wystosował do skarżących pismo z 27 kwietnia 2018 r. wzywające do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, egzekwowanych m.in. na podstawie powyższych tytułów wykonawczych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia ich w terminie i kosztami egzekucyjnymi, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości położonej w [...] [...]. ul. [...], nr działki [...] dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Z akt sprawy wynika, że powyższe pismo zostało doręczone na adres skarżących wraz z odpisami tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], w dniu 16 maja 2018 r. Pismem z 23 maja 2018 r. skarżący złożyli zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego objętego powyższymi tytułami wykonawczymi, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. Na uzasadnienie wniesienia zarzutów podnieśli, że decyzje z dnia [...] maja 2016 r. i z dnia [...] maja 2016 r. będące podstawą do wystawienia powyższych tytułów wykonawczych, zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i postępowania sądowoadministracyjne w tych sprawach dotychczas nie zostały zakończone. Ponadto – wskazali skarżący - dotychczas nie prowadzono postępowania egzekucyjnego, które objęłoby majątek wspólny skarżących, co prowadzi do wniosku, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia nieruchomości jest zbyt uciążliwy, skoro nie wykorzystano możliwości uzyskania zaspokojenia z innych składników majątkowych, będących w dyspozycji J. M. Stwierdzili także, że wysokość odsetek za zwłokę od kwot rzekomych zaległości podatkowych została błędnie określona. W tytułach wykonawczych nie wskazano przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę, nie sposób zatem zweryfikować prawidłowości wyliczenia odsetek, co skutkować winno umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Przerwy takie winny bowiem być uwzględnione zgodnie z art. 24 ust. 5 ustawy o kontroli skarbowej, który mówi, że jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Skarżący podnieśli, że w niniejszej sprawie postępowania kontrolne zostały wszczęte postanowieniami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. i nie zostały zakończone w okresie wskazanym w wyżej przywołanym przepisie. W związku ze zgłoszonymi zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie powyższych tytułów wykonawczych. Następnie, postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. po rozpatrzeniu wniesionych zarzutów, postanowił uznać zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione oraz odmówić umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący, pismem z dnia 19 lipca 2018 r. złożyli w ustawowym terminie zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 33 § 1 pkt 1, 3 i 8 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, polegające na braku uznania, iż w toku postępowania egzekucyjnego doszło do częściowego wykonania zobowiązania, co wynika z zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 27 czerwca 2018 r. o zaliczeniu nadpłaty, jak również zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, a także określeniu zobowiązania podatkowego w sposób nieprawidłowy, bądź ewentualnie w zakresie w jakim ono nie istnieje, poprzez nieuwzględnienie, że odsetki za zwłokę nie powinny być naliczane za okres opóźnienia w przekazaniu przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. odwołań Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. oraz braku wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w terminie określonym w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ odwoławczy" albo "DIAS") po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy, postanowieniem z [...] października 2018 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu egzekucyjnego z [...] czerwca 2018 roku. Odnosząc się do zarzutu opartego o przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., dotyczącego nieistnienia obowiązku, z uwagi na fakt, iż decyzje z dnia [...] maja 2016 r. i z dnia 31 maja 2016 r. będące podstawą do wystawienia powyższych tytułów wykonawczych zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i postępowania sądowoadministracyjne w tych sprawach dotychczas nie zostały zakończone, organ odwoławczy zauważył, że zasadą jest, iż decyzje ostateczne, nakładające na stronę obowiązek podatkowy, podlegają wykonaniu (art. 239e Ordynacji podatkowej). Złożenie skargi do sądu administracyjnego, jak również skargi kasacyjnej od wyroku sądu administracyjnego, nie ma wpływu na wykonalność decyzji ostatecznej. Wobec uzyskania przez ww. decyzje statusu ostateczności, organ egzekucyjny miał nie tylko prawo ale również obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego. DIAS stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie wskazane w tytułach wykonawczych kwoty odsetek na dzień ich wystawienia, uwzględniały przerwy w naliczaniu odsetek wynikające z art. 24 ust. 5 obowiązującej do dnia 28 lutego 2017 r. ustawy o kontroli skarbowej. Organ odwoławczy wskazał, że dla decyzji nr [...] nie naliczono odsetek za okres od dnia 2 lutego 2012 r. do dnia 16 lutego 2016 r., natomiast dla decyzji nr [...] nie naliczono odsetek za okres od dnia 10 maja 2012 r. do dnia 16 lutego 2016 r. DIAS uznał za nieuzasadnione argumenty podniesione przez skarżących na poparcie wniesienia zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku w części odsetek za zwłokę, tj. nie wskazanie w przedmiotowych tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę. Organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca określając wzór tytułu wykonawczego w art. 27 § 1 u.p.e.a. nie uwzględnił w tym przepisie konieczności wskazania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę, które ponosi zobowiązany. Odnosząc się do kolejnego zarzutu opartego o przepis art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. czyli zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, DIAS stwierdził, że organ egzekucyjny zasadnie odmówił jego uwzględnienia. Argumentując to stanowisko wskazał, że zauważyć należy, że skarżący na poparcie wniesienia zarzutu uciążliwości powyższego środka egzekucyjnego podnosili wyłącznie, że przed jego dokonaniem organ egzekucyjny nie wykorzystał możliwości zaspokojenia zaległości z innych składników majątkowych J. M. Zdaniem organu odwoławczego powyższe tytuły wykonawcze obejmują należności, dla których zobowiązanym jest S.M., natomiast J. M. jako małżonka zobowiązanego, odpowiada za przedmiotowe należności wyłącznie majątkiem wspólnym. Organ egzekucyjny – wskazał organ odwoławczy - nie jest zatem uprawniony, aby na podstawie powyższych tytułów wykonawczych prowadzić postępowanie egzekucyjne do majątku osobistego J. M. Natomiast z akt sprawy wynika, że w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny nie posiadał informacji na temat innego majątku będącego wspólną własnością skarżących. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., pismem z 12 listopada 2018 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego - art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., mające wpływ na jego treść, polegające na: a) oparciu rozstrzygnięcia na dowodach pośrednich w postaci informacji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. co do terminów realizowania czynności procesowych, podczas gdy zgodnie z zasadą bezpośredniości organ egzekucyjny zobowiązany był oprzeć się na dowodach bezpośrednich, tj. na aktach sprawy, b) braku zgromadzenia materiału dowodowego celem odniesienia się do zarzutów formułowanych przez skarżących co do przerw w naliczaniu odsetek zgodnie z art. 54 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, 2) przepisów prawa procesowego - art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., mające wpływ na jego treść, polegające na braku odniesienia się przez organ drugiej instancji do zgłoszonego zarzutu, podczas gdy w świetle obowiązujących przepisów organ drugiej instancji był do tego zobowiązany, 3) przepisów prawa procesowego - art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8, 9 i 11 kpa, mające wpływ na jego treść, polegające na błędnym i wadliwym odniesieniu się przez organ drugiej instancji do zgłoszonego zarzutu, podczas gdy w świetle obowiązujących przepisów organ drugiej instancji winien był zarzut ten uwzględnić, 4) przepisów prawa procesowego - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 § 1 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a., mające wpływ na jego treść, polegające na błędnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., pomimo, iż ze względu na podniesione przez skarżących zarzuty postanowienie to powinno zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 ppsa, który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Należy również wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ppsa. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W ocenie sądu skarga nie jest zasadna, a zaskarżone postanowienie z [...] października 2018 roku odpowiada prawu. W ocenie sadu nie są zasadne zarzuty skarżących wniesione przez nich na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 upea. Zgodnie z treścią tego przepisu, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że fakt wniesienia do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargi na decyzje z [...] maja 2016 roku, będące podstawą wystawienia tytułów egzekucyjnych w oparciu o które zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne nie stanowi o nieistnieniu obowiązku po stronie skarżących. Przeciwnie, po myśli art. 128 ordynacji podatkowej decyzji, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Zgodnie natomiast z treścią art. 239e ordynacji podatkowej, decyzje ostateczne, nakładające na stronę obowiązek podatkowy, podlegają wykonaniu. Jest to zasada obowiązująca na gruncie postępowania podatkowego. Wyjątkiem – który nie miał miejsca w niniejszej sprawie – jest wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej przez organ podatkowy na podstawie art. 239f ordynacji podatkowej, bądź też przez sąd - na podstawie art. 61 § 3 ppsa. Okolicznościach niniejszej sprawy wskazują na to, że nie miało miejsca wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny w oparciu o powołany przepis. Natomiast, zgodnie z treścią art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przeciwne stanowisko skarżących wynikające z treści zarzutów jest zatem nieprawidłowe. W ocenie sądu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy nie jest również zasadny zarzut nieistnienia obowiązku w części dotyczącej odsetek za zwłokę. Poza sporem pozostaje w niniejszej spawie, że postępowanie kontrolne wobec skarżącego S. M. było prowadzone ponad 6 miesięcy, tj. z przekroczeniem czasu jego trwania przewidzianym w art. 24 ust. 5 ustawy o kontroli skarbowej. Z tego względu – jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w oparciu o powołany przepis nie zostały naliczone odsetki za okres od 2 lutego 2012 roku do 16 lutego 2016 roku dla decyzji nr [...] oraz za okres od 10 maja 2012 roku do 16 lutego 2016 roku dla decyzji [...]. Zdaniem sadu nie można zgodzić się ze skarżącymi, że nie sposób zweryfikować prawidłowości naliczenia odsetek. Weryfikacja taka może być dokonana przez wykonanie wyliczenia w oparciu o wskazaną kwotę zaległości, datę od jakiej naliczone zostały odsetki i wskazaną w tytule egzekucyjnym stawkę odsetek. Gdyby nie zostały uwzględnione wskazane w zaskarżonym postanowieniu okresy przerw naliczania odsetek, kwota tych odsetek byłaby znacznie wyższa od wskazanej w tytule egzekucyjnym. Słusznie również wskazał organ odwoławczy, że z uwagi na treść art. 27 § 1 pkt 9 upea jednie okoliczności podniesione w zarzutach mogą być przedmiotem rozpoznania przez organ egzekucyjny oraz organ odwoławczy. Bowiem w myśl treści powołanego przepisu zarzuty mogą być wniesione w terminie 7 dni. Przy czym – w świetle regulacji art. 32 upea, termin ten należy liczyć od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu (por. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII, WKP 2018, komentarz do art. 33 upea). W konsekwencji powyższego także sąd administracyjny obowiązany jest do zbadania sprawy jedynie w ramach podniesionych zarzutów, które w niniejszej sprawie zostały wniesione pismem z 23 maja 2018 roku. Pominąć zatem należało w niniejszej sprawie okoliczności podnoszone w piśmie skarżących z 19 lipca 2017 roku, stanowiącym zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego. Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, że podniesione w przedmiotowym zażaleniu twierdzenia o naruszeniu art. 33 § 1 pkt 3 upea w zw. z art. 54 § 1 pkt 2 i 3 ordynacji podatkowej nie mogą być rozpatrzone w trybie przewidzianym dla rozstrzygania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem sądu organy egzekucyjne obydwu instancji prawidłowo też oceniły podniesiony przez skarżących zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem sądu zarzut ten może być skutecznie postawiony, gdy zastosowanie środka egzekucyjnego może spowodować skutki nadmiernie uciążliwe dla zobowiązanego w sytuacji, gdy istnieje możliwość zastosowania innego równie skutecznego środka, który nie będzie się charakteryzował tak dużą uciążliwością dla zobowiązanego. Oznacza to, że dla skutecznego postawienia zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. konieczne jest wskazanie innego środka egzekucyjnego, który w sprawie mógł być zastosowany i który nie byłby tak uciążliwy dla zobowiązanego jak środek zastosowany przez organ egzekucyjny. W rozpoznanej sprawie skarżący podnosząc zarzut nadmiernej uciążliwości zastosowanego w sprawie zajęcia nieruchomości, podnieśli, że możliwe było skierowanie egzekucji do innych składników majątkowych będących w dyspozycji J. M. Słusznie podniesione zostało w zaskarżonym postanowieniu, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do skierowania egzekucji do majątku J.M. Podkreślić należy, co tez wynika jednoznacznie z treści tytułów egzekucyjnych, że dłużnikiem w sprawie jest S. M. Egzekucja prowadzona na ich podstawie "dotyczy" J. M. jedynie dlatego, że ponosi ona odpowiedzialność z majtku objętego wspólnością majątkową małżeńską. W tym stanie rzeczy sąd uznał za bezzasadne wszystkie zarzuty podniesione w skardze. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.