III SA/Wa 2992/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2017 r. sprawy ze skargi U. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku U. K. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona") na podstawie tytułów wykonawczych o nr SM [...], SM [...], SM [...] oraz SM [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ egzekucyjny w przedmiotowym postępowaniu dokonał szeregu czynności egzekucyjnych w tym m.in. zawiadomieniem z dnia 7 sierpnia 2015 r. nr [...] dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność pieniężną w T. S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych zostało doręczone Skarżącej w dniu 12 sierpnia 2015 r. Pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. dłużnik zajętej wierzytelności w odpowiedzi na powyższe zawiadomienie poinformował, że nie ma żadnych zobowiązań wobec Skarżącej. Skarżąca na powyższą czynność egzekucyjną wniosła skargę z dnia 26 sierpnia 2015 r. W przedmiotowej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej oraz zarzuciła naruszenie: 1) art. 1a pkt 12, art. 7 § 1, art. 89 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.; dalej: u.p.e.a) oraz art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a."), poprzez dokonanie czynności zajęcia wierzytelności warunkowej, która nie jest środkiem egzekucyjnym w rozumieniu u.p.e.a., a przez to jednocześnie niezastosowanie środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie, co doprowadziło do wadliwości dokonanej czynności. 2) art. 67 § 2 pkt 3 w zw. z art. 7 § 1 i art. 1a pkt 12 u.p.e.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a., poprzez brak oznaczenia, w dokumencie zawiadomienia o zajęciu stosowanego środka egzekucyjnego a jedynie określenie potencjalnie istniejącej wierzytelności, niestanowiącej środka egzekucyjnego w rozumieniu u.p.e.a., co skutkuje uznaniem czynności egzekucyjnej zajęcia za wadliwą. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. oddalił przedmiotową skargę stwierdzając, że jest ona niezasadna. Pismem z dnia 13 listopada 2015 r. Skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie: 1) art. 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.") poprzez uznanie za dopuszczalną egzekucję odsetek za zobowiązanie, w stosunku do których nie została wydana decyzja administracyjna, o której mowa w art. 53a O.p. oraz w art. 3 § 1 u.p.e.a., naruszenie art. 7 § 1, art.1a pkt 12 lit. a w zw. z art. 89 u.p.e.a., a także art. 6 i 8 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny z art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. wobec czego czynność zajęcia, zmierzająca do zastosowania tego środka, została dokonana prawidłowo, 2) art. 89 w zw. z art. 1a pkt 12 lit. a i art. 7 ust. 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż dokonanie czynności zajęcia wierzytelności nieistniejącej nie świadczy o wadliwości ani bezprawności stosowanego środka egzekucyjnego, 3) art. 67 § 2 pkt 3 w zw. z art. 7 § 1 i art. la pkt 12 U.p.e.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe wskazanie, na dokumencie zawiadomienia o zajęciu, wierzytelności nieistniejącej jako środka egzekucyjnego, o którym mowa w przepisie art. 67 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Minister Finansów postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Organ wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 54 § 1 u.p.e.a. Ma on na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym. Zatem w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Według Ministra organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnej, do której upoważniła go u.p.e.a. Zastosowany środek egzekucyjny, tj. zajęcie innej wierzytelności pieniężnej, jest wymieniony w katalogu środków określonych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Minister wyjaśnił, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. W ramach postępowania egzekucyjnego Strona posiada bowiem ochronę prawną na każdym jego etapie. Stąd kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 i art. 59 u.p.e.a. Postępowanie skargowe zatem nie może być traktowane jako uniwersalny środek zaskarżenia w ramach, którego można podnosić kwestie podlegające rozpoznaniu w odrębnych trybach postępowania. Przy tym ogólna reguła postępowania określona w art. 19 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, co również wyklucza rozstrzyganie w szerszym zakresie niż przewidziany dla danego trybu postępowania. Dlatego też podnoszone przez Skarżącą kwestie dotyczące zasadności egzekwowania obowiązku należności z tytułu odsetek za zwłokę nie określonych w decyzji administracyjnej nie podlegają rozpatrzeniu w ramach skargi Strony wniesionej w oparciu o art. 54 u.p.e.a. Minister stwierdził, że zaskarżone zajęcie dokonane zostało z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 89 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, niż określona w art. 72-85 przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności waz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu nie uiszcza! zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności dokonane jest z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia. Nie sposób więc zgodzić się z twierdzeniem Strony, iż zajęcie nieistniejącej wierzytelności jest dokonaniem wadliwej czynności egzekucyjnej oraz nie mieszczącym się w katalogu art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Należy bowiem zauważyć, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, które mieści się w powyższym katalogu środków egzekucyjnych. Natomiast podniesiona "warunkowość" tego zajęcia jest przymiotem każdego środka egzekucyjnego ponieważ organ egzekucyjny wystosowując zawiadomienie o zajęciu nie wie, czy ostatecznie zajęcie te okaże się skuteczne czy też nie. Zatem okoliczność czy stosowany przez organ egzekucyjny środek egzekucyjny w rzeczy samej okaże się ostatecznie efektywny - jest bez znaczenia w chwili dokonywania wyboru tego środka przez organ egzekucyjny. W związku z powyższym, brak było podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w T.S.A. zawiadomieniem z dnia 7 sierpnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego. W skardze z dnia 26 sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia oraz o uchylenie wskazanej czynności egzekucyjnej. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 7 § 1 w pkt 2 oraz pkt 12 lit a tiret piąte u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pomimo, iż skarżona czynność egzekucyjna - zajęcie innej wierzytelności pieniężnej - nie dotyczy w istocie innej wierzytelności pieniężnej, której egzekucja stanowi środek egzekucyjny w rozumieniu u.p.e.a., a tzw. wierzytelności nieistniejącej, co powoduje, iż w przedmiotowej sprawie organ II instancji winien był skarżone postanowienie uchylić; 2. art. 107 § 1 i 3 oraz 6 w zw. z art. 126 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia przejawiające się jedynie przytoczeniem przepisów prawa i stwierdzeniem niezasadności zażalenia bez dokonania subsumcji przepisów prawa pod zrekonstruowany stan faktyczny; 3. art. 104 § 2, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy co do istoty w całości a w konsekwencji brak prawidłowego uzasadnienia objawiające się stwierdzeniem, iż czynność zajęcia zawsze ma charakter warunkowy, co nie stanowiło przedmiotu wniesionego zażalenia, gdyż strona podnosiła zarzut warunkowości tzw. "wierzytelności nieistniejącej" a nie czynności zajęcia; 4. art. 7 § 1, art. 1a pkt 2 oraz pkt 12 lit. a tiret piąte w zw. z art. 89 § 1 u.p.e.a. oraz art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny dokonał prawidłowej czynności egzekucyjnej - zajęcia innej wierzytelności pieniężnej – mimo, iż nie dotyczy ona żadnego środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie, co stoi w sprzeczności z zasadą praworządności oraz zasadą pogłębiania zaufania do organów państwa, 5. art. 67 § 2 pkt 3 w zw. z art. 7 § 1 i w zw. z art. 1 a pkt 12 lit. a tiret piąte u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż w dokumencie zajęcia wierzytelności organ wskazał stosowany środek egzekucyjny podczas gdy tzw. "wierzytelność nieistniejąca'", którą wadliwie zajął organ egzekucyjny, nie jest inną wierzytelnością, o której mowa w art. 1a pkt 12 lit. a tiret piąte u.p.e.a. przez co nie stanowi środka egzekucyjnego w rozumieniu u.p.e.a.; 6. art. 54 § 1 w zw. z art. 1a pkt 2, w zw. z art. 89 § 1 oraz w zw. z art. 3 § 1 i art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, iż nie jest możliwe wniesienie skargi na wadliwą czynność egzekucyjną zajęcia innej wierzytelności pieniężnej - zmierzającą do egzekucji obowiązku, który na gruncie przepisów u.p.e.a. w zw. z przepisami O.p. nie może stanowić przedmiotu egzekucji. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga była niezasadna. Kontroli Sądu poddano postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85 u.p.e.a., u dłużnika zajętej wierzytelności będącego towarzystwem ubezpieczeniowym (zawiadomienie o zajęciu – k. 8 akt adm.). Postawę do wniesienia takiej skargi stwarza przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W literaturze i orzecznictwie panuje zgoda co do tego, że skargę, o której mowa, zobowiązany może wnieść na czynności o charakterze faktycznym (zob. np. A. Skoczylas, w: System Prawa Administracyjnego, tom 9, Prawo procesowe administracyjne, pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2014 r., s. 481) i to tylko takie, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013 r., II FSK 2988/11, CBOSA). W szczególności, nie mogą być podnoszone w ramach skargi na czynności egzekucyjne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wystawił tytuły wykonawczy o nr SM [...],[...],[...],[...] na należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku od towarów i usług (k. 1-5 akt adm.), doręczone Skarżącej 12 sierpnia 2015 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu (k. 6 akt adm.). Skarżąca w przepisanym terminie wniosła skargę na czynność zajęcia podnosząc, że zajęcie zostało skierowane do wierzytelności tylko potencjalnej (z tytułu zdarzenia objętego ryzkiem ubezpieczeniowym) i dlatego ta wierzytelność nie może być przedmiotem egzekucji (zarzuty ujęte w pkt I i IV skargi). Zdaniem Skarżącej, środek egzekucyjny w postaci zajęcia tej wierzytelności nie mieści się w ustawowym katalogu środków egzekucyjnych i jako taki nie może być uznany za prowadzący do skutecznego zajęcia. Oznacza to – ni mniej ni więcej – że Skarżąca podnosi zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Po drugie, Skarżąca wskazała, że zawiadomienie o zajęciu jest wadliwe, bo organ wskazał w nim środek egzekucyjny niemieszczący się w katalogu środków egzekucyjnych, a to zdaniem Skarżącej powoduje cyt. "nieważność zawiadomienia" (zarzut z pkt V skargi). Zarzut ten pozostaje więc w związku z pierwszym zarzutem – niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Po trzecie, Skarżąca zarzuciła organowi niezrozumienie argumentu "warunkowości" wierzytelności niestanowiącej przez to przedmiotu środka egzekucyjnego (zarzut z pkt III skargi). Jak podkreślono, Skarżąca podnosiła nie warunkowość skuteczności zajęcia, a przez to całej egzekucji, ale fakt nieistnienia w ogóle wierzytelności, która mogłaby być przedmiotem egzekucji. Skarżąca upatruje wadliwości dokonanej czynności egzekucyjnej w faktycznym nieistnieniu wierzytelności, do której skierowane było zajęcie. Z powodu niezrozumienia argumentacji Skarżącej organ – jej zdaniem – nie rozstrzygnął spawy co do istoty w całości. Po czwarte, zdaniem Skarżącej organ naruszył przepisy o uzasadnieniu faktycznym i prawnym (zarzut z pkt II skargi) oraz po piąte, naruszył art. 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt u.p.e.a. oraz art. 53a O.p. przez uznanie za dopuszczalną egzekucję odsetek za zobowiązane, co do którego nie została wydana decyzja administracyjna – organ nie rozpatrzył merytorycznie tego zarzutu (zarzut z pkt VI skargi). Ten ostatni zarzut doprecyzowano w treści skargi wskazując, że chodzi tu o zarzut niedopuszczalności skierowania egzekucji do należności w postaci odsetek. Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że żaden argument z podniesionych w skardze nie zasługiwał na aprobatę. Otóż jak już wyżej zaznaczono, nie wszystkie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym mogą być formułowane w ramach skargi na czynności egzekucyjne, która – jak wiadomo – pozwala tylko na zakwestionowanie sposobu dokonania czynności egzekucyjnej (techniczne zastosowanie środka egzekucyjnego). Zarzuty takie jak podniesione w skardze (zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, czy zarzut niedopuszczalności skierowania egzekucji do należności w postaci odsetek) – to argumenty właściwe dla postępowania zarzutowego, które w tym tylko postępowaniu mogą zostać uwzględnione. Nie mają one natomiast żadnego znaczenia w sprawie ze skargi na postanowienie o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne. W obowiązującym prawie istnieje system środków obrony przed egzekucją, przy czym każdy z tych środków jest przewidziany na inną okoliczność. Skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia, nie wolno więc w jej ramach badać zarzutów, które mogą być zgłoszone na podstawie art. 33 u.p.e.a. Tym samym nie mógł być uwzględniony podniesiony w skardze na czynność egzekucyjną, a następnie w skardze do sądu, zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego. Tego rodzaju zarzut dotyczy bowiem podstawy z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Podobnie nie mógł być poddany analizie w ramach postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną zarzut niedopuszczalności egzekucji skierowanej do odsetek, bo to także jest podstawa zarzutu – i to z tego samego przepisu co zarzut wcześniejszy (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Zarzuty te nie mogły być więc przedmiotem oceny Sądu w sprawie rozpoznanej, tak jak nie mogły się nim zająć organy orzekające w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Skarżącej przysługiwało prawo wniesienia zarzutów w ciągu 7 dni od doręczenia jej tytułów wykonawczych, o czym w tych tytułach została pouczona. W ramach zarzutów mogła podnosić argumenty takie, jak w niniejszym postępowaniu – i w ramach postępowania zarzutowego zostałyby one poddane analizie i ocenie. Tymczasem Skarżąca zdecydowała się na użycie środka w postaci skargi na czynności egzekucyjne, istotnie zawężając zakres przysługującej jej ochrony prawnej – do kwestii prawidłowości (pod względem formalnym) zastosowania tej czynności. Domagała się jednocześnie uchylenia czynności egzekucyjnej. W związku z wnioskiem skargi Sąd wyjaśnia, że relacja postępowania zarzutowego do postępowania ze skargi na czynność egzekucyjną jest następująca – w razie wniesienia zarzutów postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu (art. 56 § 1 pkt 5 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a.), a w razie uwzględnienia zarzutów – postępowanie egzekucyjne ulega umorzeniu (art. 34 § 4 u.p.e.a). W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego w wyniku uwzględnienia zarzutów dochodzi do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych (art. 60 § 1 u.p.e.a.), a więc w ten sposób mogło dojść do uchylenia zastosowanej (wadliwie – jak twierdzi Skarżąca) czynności zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności w postaci towarzystwa ubezpieczeniowego UNIQA. Uchylenie czynności egzekucyjnej jest bowiem skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji uwzględnienia zarzutów, nie można natomiast domagać się uchylenia czynności egzekucyjnej z pominięciem trybu rozpoznania zarzutów – a tego zdaje się oczekiwać Skarżąca, formułując w skardze na czynność egzekucyjną zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. Wbrew zarzutom skargi, Sąd aprobuje wyniki ustaleń natury faktycznej i prawnej dokonanych przez organy obu instancji, które wskazują, że zastosowany środek egzekucyjny został użyty zgodnie z prawem. Jest on wymieniony w katalogu środków egzekucyjnych obowiązków pieniężnych (art. 1a pkt 12 u.p.e.a. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych), sama jego realizacja jest nieskomplikowana. Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 (§ 3). Zawiadomienie o zajęciu powinno natomiast zawierać: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego (art. 67 § 2 u.p.e.a.). W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o zajęciu skierowane do TU i R A. (k. 8 akt adm.). Zostało one sporządzone na druku odpowiadającym wymaganiom przewidzianym dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów u.p.e.a., jego treść nie budzi żadnych zastrzeżeń. Zawiadomienie zostało doręczone organowi oraz zobowiązanej (k. 6 i 7 akt adm.). Zajęcie dokonane zostało więc prawidłowo. Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się w zastosowanej czynności wad, które przesądzałyby o odmiennej ocenie czynności zajęcia, niż dokonana przez organy obu instancji. Sąd nie dostrzegł także wad w uzasadnieniu postanowień organów obu instancji, które mogłyby przesądzać o uchyleniu tych aktów. Uzasadnienie postanowienia organu nadzoru (i postanowienia go poprzedzającego) zawiera wszystkie elementy przewidziane w przepisach k.p.a. dla uzasadnienia postanowień (art. 124 § 2 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Argumenty tam podniesione dotyczą istoty sprawy i przedmiotu sporu – ujęcie to Sąd uważa za prawidłowe. Organ nie ma natomiast obowiązku podejmowania polemiki ze Skarżącą w zakresie wszystkich – w tym nie mających znaczenia dla sprawy – jej argumentów (dywagacje dotyczące warunkowości wierzytelności i wpływu tej warunkowości na dopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego, czy nieznana postępowaniu wykonawczemu kwestia "nieważności" zawiadomienia o zajęciu"). W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).