III SA/Wa 2995/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z 1 września 2014 r. adwokat A. K. działając jako pełnomocnik K. S. (dalej: "pełnomocnik Skarżącego") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Pismem z 6 października 2014 r. pełnomocnik Skarżącego, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2014 r., został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie: - oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnym, - własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi,, - podanie wartości przedmiotu sporu. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 23 października 2014 r. Pełnomocnik Skarżącego w ustawowym terminie nadesłał podpisany własnoręcznie egzemplarza skargi z dnia 1 września 2014 r. oraz pełnomocnictwo procesowe. Nie wskazał wartości przedmiotu sporu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie bowiem z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Skarga jest pismem inicjującym postępowanie sądowe i w związku z tym powinna czynić zadość wymaganiom dla pism w postępowaniu sądowym. Niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia, od którego zależy wysokość wpisu, stanowi niedochowanie wymogów formalnych pisma procesowego, w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Brak taki podlega usunięciu w sposób przewidziany w tym przepisie, zaś jego nieusunięcie w terminie siedmiodniowym, w przypadku gdy wniesione pismo procesowe jest skargą, skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, pełnomocnik nie wskazał wartości przedmiotu sporu. Zgodnie art. 216 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten nie zwalnia Strony z obowiązku wskazywania wartości przedmiotu zaskarżenia w przypadku zaskarżenia decyzji "wymiarowej" organu podatkowego, a jedynie wskazuje jak prawidłowo określić wartość przedmiotu sporu. Zdaniem Sądu, nie można uznać, że w każdym przypadku należność pieniężna wskazana w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (wysokość zobowiązania podatkowego) będzie automatycznie stanowiła wartość przedmiotu sporu. Jak wskazuje bowiem orzecznictwo, w świetle art. 231 w zw. z art. 215 i art. 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko tą część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 28 stycznia 2008 r., I FPS 7/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 24). Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia pomimo wezwania powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i w zw. z art. 215 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 21 października 2011 r., II FSK 2040/11, opublikowane http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie prawidłowo zatem wezwano pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu sporu. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 października 2014 r. wraz z pouczeniem o terminie i konsekwencjach nieusunięcia wskazanego braku formalnego skargi. Termin do wskazania wartości przedmiotu sporu upłynął w dniu 30 października 2014 r. (czwartek). Pełnomocnik nie uzupełnił ww. braku w terminie. Ponieważ nałożony na pełnomocnika Skarżącego obowiązek nie został wykonany, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.