III SA/Wa 2999/12

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżąca K. G. zwróciła się o zwolnienie z opłat sądowych, argumentując, że jedynym źródłem jej dochodu jest emerytura w kwocie 1.322 zł. Z kwoty tej pokrywa połowę kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania oraz koszty leków. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przesłała wypełniony formularz PPF, w którym podała wysokość wydatków wśród których wymieniła m. in. opłatę za telefon (50 zł), zakup leków (150 zł), utrzymanie kota (100-150 zł). Skarżąca sama prowadzi gospodarstwo domowe. Do majątku zaliczyła udział we własności mieszkania o pow. 41 m2 oraz oszczędności w wysokości 10.000 zł. Wyjaśniła, że połowę opłat za czynsz, gaz, energię pokrywa A. K.. Skarżąca nie posiada rachunku bankowego. W 2011 r. zbyła ½ prawa do zajmowanego mieszkania. Skarżąca przedstawiła potwierdzenia przelewów za gaz, energię elektryczną, czynsz oraz PIT-40A za 2011 r. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: "p.p.s.a.". W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym (tak w niniejszej sprawie), gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że instytucja ta ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się wyjątkowo trudną sytuacją materialną, które są pozbawione środków do życia, a pozyskanie przez nie kwot na sfinansowanie kosztów udziału w sporze sądowym jest obiektywnie niemożliwe (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, str. 696 i n. i powołane tam orzeczenia). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy referendarz sądowy uznał, że taka sytuacja nie ma miejsca. Z nadesłanych materiałów wynika, że Skarżąca utrzymuje się z emerytury wynoszącej 1.322,36 zł (zob. przekaz pocztowy). Z kwoty tej pokrywa połowę opłat za czynsz, gaz, energię. Opłaty te wynoszą w sumie 446,81 zł, co oznacza, że Skarżąca wydaje na ten cel ok. 223 zł. Ponosi także wydatki na telefon (50 zł), leki (150 zł), utrzymanie kota (100-150 zł). Tym samym wydatki te kształtują się na poziomie 573 zł. Zważywszy zatem na strukturę wydatków i dochodów, uznać należy, że Skarżąca może poczynić odpowiednie oszczędności w celu zebrania kwoty 200 zł na pokrycie wpisu od skargi – jedynego wymaganego na tym etapie postępowania kosztu sądowego. Ocenę tę wzmacnia fakt, iż Skarżąca posiada oszczędności w wysokości 10.000 zł. Z tych względów stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, iż jej sytuacja materialna uniemożliwia poniesienie kosztów sądowych, jak tego wymaga art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na tej podstawie postanowiono jak w sentencji.