III SA/Wa 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r. pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi P.K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2017 r. Zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego – P.K. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie i na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej "P.p.s.a.") zarządzono pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia Skarżący wniósł sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, że bezzasadnie pozostawiono jego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, bowiem nie został prawidłowo wezwany do złożenia formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Jedyną okolicznością podnoszoną w sprzeciwie jest rzekomy brak prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Powyższe twierdzenie Skarżącego nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca wezwanie do nadesłania formularza PPF została doręczona Skarżącemu w dniu 15 maja 2017 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 29 akt sądowych) widnieje podpis Skarżącego. Referendarz sądowy prawidłowo uznał, że Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie, tj. nie nadesłał formularza PPF. Z tych względów, na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.