III SA/Wa 301/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Anna Zaorska, asesor WSA Piotr Wróbel, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu 28 sierpnia 2023 r. J. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca", "Strona", "Spółka") zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "DKIS") z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla kontrahenta, który dokonywał na rzecz Spółki sprzedaży autorskich praw majątkowych do komponentu programistycznego i związanych z nim elementów. DKIS postanowieniem z [...] września 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej na podstawie wniosku Spółki. Postanowienie doręczono Stronie w dniu 28 września 2023 r. Następnie w dniu 5 października 2023 r. Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do dalszego postępowania w celu wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem. Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2023 r. DKIS, działając na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, dalej "O.p."), utrzymał w mocy postanowienie z [...] września 2023 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia DKIS podtrzymał swoje stanowisko, zgodnie z którym Skarżącej nie można uznać za zainteresowanego w rozumieniu O.p., a za ustalenie właściwej stawki podatku dla świadczonych na rzecz Strony usług odpowiedzialny jest kontrahent Spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] września 2023 r., zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie pytań z wniosku o interpretację, oraz zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 O.p. w zw. z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1570 ze zm., dalej "U.p.t.u."), poprzez niezasadne wydanie postanowienia o odmowne wszczęcia postępowania interpretacyjnego pomimo braku przesłanek za tym przemawiających, wskutek nieprawidłowego uznania, iż Skarżąca będąca odbiorcą faktury, wystawionej na podstawie umowy w której cena netto miała zostać powiększona o właściwą stawkę podatku VAT, tj. stanowiła element cenotwórczy, oraz przenosiła na kupującego obowiązek zapłaty podatku VAT we właściwej, obowiązującej stawce, nie jest osobą zainteresowaną do ustalenia wysokości właściwej stawki podatku, tym bardziej iż od właściwie ustalonej stawki podatku Vat, zależy również prawo podatnika do prawidłowego odliczenia podatku, co zarazem stanowi rażące naruszenie przepisów procesowych, mających istotny wpływ na wynik postępowania. DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy na rozprawie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. jest niezależne od woli stron, albowiem to uprawnieniem Sądu jest ocena, czy sprawę rozpoznać w trybie uproszczonym, czy też zgodnie z art. 122 P.p.s.a. na rozprawie (por. wyroki NSA: z 8 grudnia 2020 r. o sygn. akt I FSK 1110/20, LEX nr 3108924; z 8 grudnia 2020 r. o sygn. akt I FSK 1121/20, LEX nr 3109150; z 16 lutego 2021 r. o sygn. akt III FSK 2430/21, LEX nr 3151353). Stąd też Sąd nie był związany wnioskiem DKIS o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Przedmiotem oceny Sądu, pod kątem zgodności z prawem, w okolicznościach niniejszej sprawy jest postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej z dnia 22 sierpnia 2023 r. (data wpływu do organu 28 sierpnia 2023 r.) o wydanie indywidualnej interpretacji. We wniosku, o którym mowa Skarżąca zawarła opis stanu faktycznego wskazując, iż na mocy umowy z dnia 8 maja 2023 r., oraz późniejszego aneksu z dnia 10 lipca 2023 r. Spółka nabyła od podmiotu będącego spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (podmiot zarejestrowany w Polsce): - program komputerowy pt. Platforma informatyczna W. w technologii blockchain Hyperledger Iroha wraz oprogramowaniem tworzącym dodatkowe moduły funkcjonalne, znajdującej się w repozytorium J. (dalej "Utwór"), który został wykonany osobiście przez pracowników, lub osoby zatrudnione do jego wykonania przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie umowy zlecenia w oparciu o zaplecze techniczne i uprawnienia w których posiadaniu była spółka, od których spółka z o.o. nabyła wcześniej majątkowe prawa autorskie, - prawa do słowno graficznego znaku towarowego "J." zarejestrowanego w UPRP pod nr R. [...], zastrzeżonego w klasie 42 dla: usługi w zakresie technologii informacyjnych, - prawa do słowno graficznego znaku towarowego "W." zarejestrowanego w UPRP pod nr R. [...], zastrzeżonego w klasie 42. dla: usługi w zakresie technologii informacyjnych, dalej zwanym znakiem 2, - prawa do wykupionego na wyłączność dostępu do domeny internetowej [...], - prawa do wykupionego na wyłączność, dostępu do serwerów wirtualnych, - prawa do wykupionego na wyłączność dostępu do poczty elektronicznej. Na mocy załączonego do umowy "Raportu z wyceny wartości rynkowej programu komputerowego" określono wartość praw autorskich do programu na kwotę 1 372 800 zł. Prawa do znaków towarowych, domen internetowych, oraz dostępu do serwerów i poczty elektronicznej stanowiły części składowe programu, służące do zapisywania kodów źródłowych, ewentualnie służące do późniejszego wdrożenia programu. Skarżąca wskazała, iż zakupiony program stanowi komponent programistyczny, który jest w dalszym ciągu rozwijany i wdrażany dla potrzeb działalności wnioskodawcy i dalszej dystrybucji. Finalnie strony ustaliły cenę nabycia ww. elementów na kwotę 1 350 000 zł netto, oraz wskazały, iż ww. kwota zostanie powiększona "o obowiązujący na mocy odpowiednich przepisów podatek VAT". Zgodnie z umową, sprzedający w dniu 10 lipca 2023 r. wystawił fakturę nr 1/07/2023 na kwotę 1 350 000 zł netto, powiększając ją o stawkę 23% VAT, tj. 1 660 500 zł. Faktura została w całości opłacona w sierpniu. Strona zaznaczyła, iż na mocy art. 74 ust. 1. w zw. z art. 1 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, programy komputerowe są utworami w rozumieniu ww. ustawy i podlegają regulacjom dot. praw autorskich podobnie jak utwory literackie, w tym regulacjom podatkowym. Niemniej Spółka popadła w wątpliwość, czy zastosowana w fakturze stawka 23% dla nabycia majątkowych praw autorskich do programu komputerowego jest stawką właściwą. Spółka w świetle opisanego we wniosku stanu faktycznego zadała pytanie: "Jaką stawką podatku VAT - 8, czy 23% podlega sprzedaż autorskich praw majątkowych do komponentu programistycznego i związanych z nim elementów?". DKIS odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie wniosku złożonego przez Skarżącą, powołał się na zaistnienie negatywnej przesłanki uniemożliwiającej wydanie interpretacji indywidualnej, tj. brak możliwości uznania Skarżącej za zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że interpretacja indywidualna jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego. Stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z unormowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca przedstawiając stan faktyczny/zdarzenie przyszłe, precyzując przedmiot interpretacji (pytanie/pytania) i przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wyznacza zakres problemowy interpretacji, o którą występuje. Wszystkie ww. elementy wniosku powinny być przedstawione w sposób wyczerpujący, spójny i niebudzący wątpliwości co do zakresu żądania wnioskodawcy. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 O.p.). Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi go przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Tak więc, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Co więcej, wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwe wyłącznie na podstawie takiego wniosku zainteresowanego, którego sposób sformułowania pozwała na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia realizującego omówione powyżej funkcje przypisane tej instytucji prawnej przez ustawodawcę - rozstrzygnięcia, którego charakter odpowiada istocie analizowanej instytucji. Interpretacja przepisów prawa podatkowego jest czynnością, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz tylko o nich się wypowiada (por. uchwała NSA z 7 lipca 2014 r., sygn. II FPS 1/14, LEX nr 1478812). W drodze wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego nie dochodzi do powstania, zniesienia czy też zmodyfikowania istniejącego uprawnienia lub obowiązku. Specyfika interpretacji przepisów prawa podatkowego przejawia się w tym, że nie wywołują one bezpośrednio dla ich adresatów żadnych skutków prawnych. Interpretacja indywidualna nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, będąc jedynie informacją co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa, na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę opisu stanu faktycznego bądź też zdarzenia przyszłego. Praktyczna doniosłość ubiegania się o wydanie interpretacji indywidualnej przejawia się w skutkach, jakie prawodawca wiąże z zastosowaniem się do wyrażonego w niej poglądu. Zgodnie z art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Funkcja ochronna interpretacji indywidualnej realizowana jest pod warunkiem zastosowania się podmiotu, który taką interpretację pozyskał do wyrażonego w niej stanowiska. Najdalej idącym skutkiem zastosowania się do uzyskanej interpretacji jest unormowane w art. 14m § 1 O.p. zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji. Pozyskanie interpretacji indywidualnej umożliwia podmiotowi, który ją uzyskał kształtowanie swoich poczynań w zaufaniu do państwa i stanowionego przez nie prawa przy świadomości konsekwencji, jakie prawo podatkowe wiąże z opisanymi w interpretacji zdarzeniami. Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), stanowiąc jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji indywidualnej, wyznacza zatem granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Ustawodawca przewidział również sytuacje, gdy wniosek podmiotu o udzielenie pisemnej interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Stosownie do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy np.: przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może również prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania (por. wyrok NSA z 10 września 2013 r., II FSK 2612/11, LEX nr 1610618). Uwzględniając powyższe regulacje, należy zatem ocenić czy organ zasadnie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. W analizowanej sprawie treść przedstawionego pytania nie budziła żadnych wątpliwości co do zakresu, w jakim Spółka oczekiwała wydania interpretacji indywidualnej, tj. wskazywała jednoznacznie, że oczekuje rozstrzygnięcia, jaką stawką podatku VAT 8 czy 23% podlega sprzedaż autorskich praw majątkowych do komponentu programistycznego. W ocenie Sądu wątpliwości nie dotyczyły prawa do odliczenia podatku naliczonego z tak wystawionej faktury przez kontrahenta. Dlatego też jak słusznie wskazał DKIS w wydanym postanowieniu przedmiot wniosku dotyczy sytuacji prawnopodatkowej innego podmiotu prawa - kontrahenta będącego spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, który dokonał sprzedaży autorskich praw majątkowych do komponentu programistycznego i związanych z nim elementów. To kontrahent dokonał sprzedaży na rzecz Spółki z zastosowaniem określonej we wniosku stawki zaś Spółka nabyła to świadczenie. Innymi słowy przedstawione wątpliwości nie dotyczyły sytuacji prawnopodatkowej Spółki, a tym samym jej sfery odpowiedzialności podatkowej, ale skutków podatkowych (określenia stawki VAT) wykonania usługi przez kontrahenta Spółki tj. zastosowania odpowiedniej stawki do sprzedaży autorskich praw majątkowych do komponentu programistycznego. To, że wniosek dotyczy przepisów prawa podatkowego (w przedmiotowej sprawie określenia stawki podatku jaką kontrahent powinien zastosować do świadczonej usługi, a nie prawa do odliczenia) nie oznacza, że każdy i w każdej sprawie jest podmiotem uprawnionym do otrzymania interpretacji indywidualnej, w której organ dokonałby oceny przedstawionego stanowiska. Bowiem w przedmiotowej sprawie organ dokonałby oceny zastosowania stawki dla podmiotu innego niż ten, który składał wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Nie zgadzając się z przedstawioną argumentacją w złożonej skardze należy zatem podkreślić, że Stronę, która wnosi o ustalenie zastosowania właściwej stawki przez kontrahenta nie sposób uznać za "zainteresowanego" uprawnionego do otrzymania interpretacji indywidualnej. Z przedstawionych argumentów podniesionych w skardze wynika, że Skarżąca nie występowała o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej, gdyż nie jest świadczącym usługi, jednocześnie zdecydowała się na skierowanie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Strona argumentowała to koniecznością zweryfikowania prawidłowości wystawienia przez kontrahenta faktury (pod kątem zastosowania stawki podatku) albowiem wpływa ona na prawo do odliczenia. Odnośnie prawa do odliczenia należy zauważyć, że prawo do odliczenia regulują przepisy m.in. art. 86 ust. 1 U.p.t.u. a także art. 88 U.p.t.u. Z treści art. 86 ust. 1 U.p.t.u. wynika, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z przepisów wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko czynnym podatnikom podatku od towarów i usług w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi, z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. Odliczenie podatku na które wskazuje Skarżąca w złożonej skardze jest jedną z fundamentalnych zasad konstrukcji podatku od towarów, z której wynika prawo podatnika do odliczenia podatku zapłaconego w cenie przy nabyciu towarów i usług związanych z działalnością gospodarczą, z czynnościami opodatkowanymi. Podstawowa zasada wspólnego systemu VAT, jaką jest zasada neutralności podatku, jest rozumiana jako stosowanie podatku od towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z równoczesnym prawem do potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu. Wszelkie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego wpływają na neutralność tego podatku i mogą wynikać jedynie z wyraźnej regulacji ustawowej. Przepis art. 88 U.p.t.u., określa przypadki, w których nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku należnego. Analiza art. 88 U.p.t.u. prowadzi do wniosku, że w dyspozycji tego przepisu, jako przesłanki wyłączającej prawo nabywcy (podatnika) do odliczenia podatku naliczonego, nie ujęto przypadku, gdy podatek naliczony wynika z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług, które podlegają opodatkowaniu inną niż przyjęta przez sprzedawcę stawką podatku od towarów i usług. Jednakże należy zauważyć, że kwestia prawa do odliczenia nie była przedmiotem wątpliwości Skarżącej dlatego też nie sposób było uznać iż w realiach opisanego przez Skarżącą stanu faktycznego, sprecyzowanego pytania odnośnie zastosowania właściwej stawki przez kontrahenta, uznać można było Skarżącą za "zainteresowanego". Pytanie sformułowane przez Skarżącą jak również zajęte stanowisko nie dotyczyło prawa do odliczenia podatku tylko tego, jaką stawką podatku VAT 8, czy 23% podlega sprzedaż autorskich praw majątkowych do komponentu programistycznego i związanych z nim elementów. Zatem złożony wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie dotyczył "indywidualnej sprawy" Skarżącej, lecz konsekwencji podatkowych występujących po stronie podmiotu, który zrealizował sprzedaż autorskich praw majątkowych do komponentu programistycznego i związanych z nim elementów. Z powołanych uprzednio przepisów O.p. wyraźnie bowiem wynika, że Spółka może pytać tylko o własną sytuację prawnopodatkową. W zakresie przedstawionego problemu prawnego, Skarżąca nie spełniała definicji osoby "zainteresowanej", która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w swojej indywidualnej sprawie w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Strona - jako podmiot składający wniosek - nie uzyskała więc statusu zainteresowanego, co wyłączyło możliwość żądania, a tym samym i wydania interpretacji w takiej sprawie. Zastosowanie właściwej stawki podatku którą miałby zastosować kontrahent Skarżącej dla świadczonych przez siebie usług nie sposób uznać za wykazanie związku stanu faktycznego z możliwą odpowiedzialnością podatkową dla Skarżącej w tym na jej obowiązek podatkowy. Ponadto, nawet gdyby uznać Skarżącą za "zainteresowanego" to mając na względzie przepisy, które odnoszą się do wydawania Wiążących Informacji Stawkowych (art. 42a -42i U.p.t.u.) należy zauważyć, że w ramach interpretacji indywidualnej nie można byłoby rozstrzygać jaką stawką podatkową 8 czy 23% podlega sprzedaż autorskich praw majątkowych do komponentu programistycznego i związanych z nim elementów, które to świadczenie było dokonywane przez kontrahenta na rzecz Skarżącej. Zagadnienie odnośnie stosowania właściwej stawki podlega rozstrzygnięciu w innym trybie, tj. w ramach wiążących informacji stawkowych. To decyzja (WIS), określa, jaka jest właściwa stawka podatku od towarów i usług dla danego towaru lub usługi i wydaje się ją po przeprowadzeniu postępowania podatkowego (w tym dowodowego) - bada się towar lub usługę, aby je odpowiednio zaklasyfikować. W takim zaś wypadku, DKIS musiałby i tak konsekwentnie odmówić wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem Skarżącej. Pytanie o stawkę podatkową, rozstrzygane wyłącznie w ramach Wiążących Informacji Stawkowych, stanowi bowiem wymienioną w art. 165a § 1 O.p. inną przyczynę z powodu której postępowanie nie może być wszczęte. Nie może bowiem dojść do sytuacji, w której organ interpretacyjny będzie wypowiadał się w kwestiach przedmiotowo zastrzeżonych dla innej procedury podatkowej. Nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie, DKIS przeanalizował wniesiony przez Skarżącą wniosek oraz dokonał oceny jego prawidłowości na podstawie przepisów O.p., do czego zobowiązany był przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, uznając że z przyczyn wyraźnie określonych w ustawie, postępowanie to nie mogło zostać wszczęte. Jednocześnie wskazał, że przed wydaniem interpretacji indywidualnej zobowiązany jest w pierwszej kolejności do dokonania analizy wniosku w celu ustalenia, czy istnieją przesłanki formalne rozpatrzenia wniosku, w szczególności, czy podmiot, który go złożył jest uprawnionym do jego złożenia - jest "zainteresowanym". Sąd ma oczywiście na względzie fakt, że Skarżąca nie będąc dostawcą towaru lub usługi nie może występować z wnioskiem o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej. Niemniej jednak takie uprawnienie przysługuje jej kontrahentowi. To z kolei sprawia, że wydana wobec jej kontrahenta Wiążąca Informacja Stawkowa pośrednio chroni również Skarżącą, jako nabywcę konkretnego towaru lub usługi od sprzedawcy, który bezpośrednio wspomnianą ochronę otrzymał (vide art. 42c ust. 1 U.p.t.u.). W konsekwencji Sąd stwierdził, że zarzuty stawiane przez Skarżącą wydanemu przez Organ postanowieniu należy uznać za bezpodstawne. Nie sposób uznać, że DKIS naruszył art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 O.p. w zw. z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a U.p.t.u., poprzez niezasadne wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania interpretacyjnego. Reasumując Sąd stwierdza, że w przypadku gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się do pytania o stawkę podatkową, zastrzeżonego dla Wiążących Informacji Stawkowych, to organ ma obowiązek odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego na podstawie art. 165a § 1 O.p. Ponadto, nabywca towaru lub usługi, pytając o stawkę podatkową dla świadczenia, z tytułu którego nie jest obowiązany do rozliczenia podatku należnego, nie posiada w postępowaniu interpretacyjnym statusu zainteresowanego, w tym również w kontekście treści art. 86 i art. 88 U.p.t.u. W analizowanej sprawie istnieją przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania, a w konsekwencji wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej spełniającej funkcję nie tylko informacyjną, ale również ochronną. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.