III SA/Wa 3012/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w W. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 3012/10 w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odmówić sprostowania wyroku. Wyrokiem z 12 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 3012/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. P. (dalej "Skarżąca"), uchylił zaskarżoną decyzję; stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Skarżącej kwotę 155 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 7 czerwca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając przez pełnomocnika, na podstawie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniósł o sprostowanie ww. wyroku, przez dodanie w punkcie 3. sentencji wyrazów "T. P." wyrazami "spadkobierców T. P.". W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Organu podkreślił, że w chwili orzekania w przedmiotowej sprawie brali udział w postępowaniu spadkobiercy Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu lub na wniosek, na posiedzeniu niejawnym, a sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 1982 r. IPZ 7/82, OSNCP 1982, nr10, poz.155). Sprostowanie nie może jednak wykraczać poza granice określone w powołanym przepisie. Klasyfikacja wadliwości przyjęta w art. 156 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wyczerpująca. Redakcja przepisu wskazuje na to, że wszystkie wymienione wady orzeczenia charakteryzuje cecha ich oczywistości, stanowiąca zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania, które wyrażają się w tym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Przenosząc powyższe na grunt niniejsze sprawy, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniu Organu, przedmiotowa pomyłka w pkt 3 sentencji wyroku nie nosi cech oczywistej omyłki pisarskiej. W ocenie Sądu błąd ten ma charakter merytoryczny, przy czym Sąd błędu tego nie kwestionuje. Takie jednak błędy nie mogą być usunięte w trybie art. 156 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.