III SA/Wa 3020/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji E. S. (dalej "Skarżący") wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2010r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił istotnymi uchybieniami zaskarżonej decyzji wskazanymi w zarzutach skargi. Zaznaczył, iż zachodzi niebezpieczeństwo nieodwracalnych skutków przez konieczność uregulowania podatku w wysokości 660.074zł. Powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 października 2008r. sygn. akt III SA/Wr 536/08 i podkreślił, iż natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby skutkować powstaniem znacznych strat finansowych, gdyż środki finansowe pozyskane ze sprzedaży nieruchomości zostały spożytkowane na długofalowe inwestycje w związku z powadzoną działalnością sadowniczą - powiększenie areału gospodarstwa i sadu, budowa i wyposażenie przechowalni owoców, zakup maszyn i urządzeń oraz linii sortującej. Nie wstrzymanie wykonalności skarżonej decyzji spowoduje konieczność sprzedaży nieruchomości wykorzystywanej do celów gospodarczych, co może mieć nieodwracalne skutki w sytuacji majątkowej Skarżącego. Działalność gospodarcza w zakresie międzynarodowego transportu drogowego generuje stratę, która pokrywana jest na bieżąco ze środków własnych Skarżącego - przede wszystkim uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości spółce R. Sp. z o.o. Wstrzymanie wykonania decyzji nie narusza ponadto interesu publicznego, a nawet pozostaje w jego interesie. W przypadku wykonania decyzji Skarb Państwa zobligowany byłby do zwrotu należności z odsetkami, które w niniejszym postępowaniu wyniosłyby w skali rocznej ponad 66.000 zł. Skarżący podniósł ponadto, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, określone w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uniemożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywający wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA z 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwa rodzaje obowiązków. Wnioskodawca obciążony jest ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych, a Sąd dokonuje wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005r. sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału Skarżącego, tj. na jego wniosek, do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek, lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się w ww. przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. Z akt sprawy wynika, że Skarżący zbył część nieruchomości o wartości 3.311.440 zł. W umowie nabywca ustanowił na rzecz Skarżącego nieodpłatną i dożywotnią służebność osobistą polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez sąsiednią nieruchomość. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] czerwca 2010r. ustalającą Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od spadku i darowizn w wysokości 660.074 zł z tytułu ustanowienia ww. służebności. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący ograniczył się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, że zachodzi niebezpieczeństwo nieodwracalnych skutków przez konieczność uregulowania podatku w wysokości 660.074zł., stanowiącego znaczne obciążenie fiskalne nałożone w ww. decyzji oraz możliwość powstania znacznych strat finansowych w związku z natychmiastowym wykonaniem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Skarżący powołał się na przesłankę interesu publicznego. Wyjaśnił także, że środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości przeznaczył na długofalowe inwestycje w związku z powadzoną działalnością sadowniczą - powiększenie areału gospodarstwa i sadu, budowa i wyposażenie przechowalni owoców, zakup maszyn i urządzeń oraz linii sortującej. Środki ze sprzedaży nieruchomości przeznacza również na prowadzoną działalność gospodarczą - międzynarodowy transport drogowy, który generuje stratę. We wniosku o wstrzymanie wykonania zabrakło wskazania jakiegokolwiek szczegółowego zestawienia przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej oraz zestawienia ich z ponoszonymi przez Skarżącego wydatkami i kosztami, co uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny, iż w wyniku zapłaty zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wskazał też majątku i jego wartości w zestawieniu z posiadanymi zobowiązaniami finansowymi (zaległościami). Nie przedstawił żadnych danych liczbowych, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu ogólnikowość argumentów podniesionych przez Skarżącego nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wystąpienie szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skoro Skarżący nie wskazał w dostatecznym stopniu, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą zajść w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podniósł ponadto, że przeznacza (a więc w jego posiadaniu są jeszcze) środki ze sprzedaży nieruchomości na działalność gospodarczą generującą straty z tytułu transportu międzynarodowego, niezasadne byłoby uwzględnienie wniosku Skarżącego. Skarżący nie wykazał ponadto, że jego sytuacja majątkowa uniemożliwia podjęcie trudu wywiązania się z zobowiązań podatkowych, które wynikają z zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa ponadto, że odwołanie się przez Skarżącego do "interesu publicznego" samo przez się nie rodzi obowiązku zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. W piśmiennictwie podnoszona jest okoliczność, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, s. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 P.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Wykonanie decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma ponadto charakter odwracalny. W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej przez Sąd istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Sąd z tych względów uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.