III SA/Wa 3028/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, , po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na interpretację Prezydenta W. z dnia [...]sierpnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty skarbowej postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić Skarżącemu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych) Pismem z dnia 3 listopada 2010 r. P. W. (zwany dalej "skarżącym) wniósł skargę na interpretację Prezydenta W. z dnia [...] w przedmiocie opłaty skarbowej. Z akt sprawy wynika, że przedmiotową interpretację skarżący otrzymał 24 sierpnia 2010 r. W zaskarżonej interpretacji zawarto pouczenie, iż stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu. Wskazano również, iż skargę tę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania. Skarżący pismem z dnia 25 sierpnia 2010 r. złożył do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Prezydent W. pismem z dnia 22 października 2010 r. (doręczonym Skarżącemu w dniu 8 listopada 2010 r.) udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływana jako "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy więc stwierdzić, że do skutecznego wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego na interpretację przepisów prawa podatkowego (o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.) konieczne jest zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli natomiast takiej odpowiedzi organ nie udzielił, skargę należy wnieść w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W treści zaskarżonej w niniejszej sprawie interpretacji zawarto prawidłowe pouczenie o sposobie wnoszenia skargi do Sądu oraz terminie w jakim należy tego dokonać. W sprawie skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 25 sierpnia 2010 r. natomiast Prezydent W. doręczył stronie odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 października 2010 r. dopiero w dniu 8 listopada 2010 r. tj. po wniesieniu skargi. Wskazany zatem w art. 53 § 2 P.p.s.a. 60-dniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 25 października 2010 r. (poniedziałek) i najpóźniej w tym dniu strona powinna złożyć skargę, ponieważ do tego momentu nie otrzymała odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uczyniła to jednak w dniu 5 listopada 2010 r., tj. z jedenastodniowym uchybieniem terminu. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z art. 58 § 3 P.p.s.a. odrzucenie skargi ma formę postanowienia i może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w związku z art. 53 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.