III SA/Wa 3029/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r., 2012 r., 2013 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący Z.S., skargą z 22 września 2016 r. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS") z [...] sierpnia 2016 r. przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r., 2012 r., 2013 r. Postanowieniem z 18 stycznia 2017 r. został zwolniony od wpisu od skargi powyżej kwoty 300 zł, powołując się na fakt, że Skarżący, nie pracuje i nie posiada żadnego majątku z wyjątkiem oszczędności w kwocie 300 zł. Pozostaje na utrzymaniu córki. Następnie, Skarżący, we wniosku z 20 marca 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że doręczone mu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładów oszczędnościowych jak też tytuły egzekucyjne są niezgodne z wymogami prawa. W szczególności, tytuły egzekucyjne nie odzwierciedlają treści decyzji. Zdaniem Strony, nie zostało określone z kim Skarżący odpowiada solidarnie, zaś do tej samej wierzytelności wystawiono dwa tytuły egzekucyjne, kierowane do dwóch byłych członków zarządu spółki, bez wskazywania, że odpowiedzialność ta jest solidarna i subsydiarna. Nadto Strona wskazała na błędy dotyczące podstawy prowadzenia egzekucji, tj. wad w identyfikacji osoby, która złożyła podpis elektroniczny oraz brak "korelacji" oznaczenia zobowiązanego w zawiadomieniach z tytułem wykonawczym. Skarżący załączył kserokopie tytułów wykonawczych, zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, gdyby bazować wyłącznie na informacjach przekazanych w piśmie z 20 marca 2017r. należałoby uznać, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W szczególności, Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, powołuje się na wadliwości w szeroko pojętym postępowaniu podatkowym i egzekucyjnym. Podane przez Skarżącego okoliczności, choć mogą mieć wpływ na wynik głównego sporu przed Sądem o odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, to jednak nie mogą być powodem wstrzymania wykonania decyzji. Nadto Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść ciężaru egzekucji. Nieznana pozostała wielkość zasobów finansowych Skarżącego. Skarżący nie przedstawił w przywołanym wniosku ani stanu swojego rachunku bankowego, ani nie przedstawił nawet swoich deklaracji podatkowych i zestawienia wydatków. Natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od oceny zasadności samej skargi. W postępowaniu o ochronę tymczasową, Sąd nie mógł badać prawidłowości postępowania administracyjnego, gdyż niweczyłoby to celowość sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Tym samym należało uznać, że brak było we wniosku z 20 marca 2017r. danych niezbędnych do oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zauważa, że informacje niezbędne do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania są jednak zawarte w aktach sprawy: zostały złożone w trakcie postępowania o prawo pomocy i fakt ten należy uwzględnić w niniejszym postępowaniu (postanowienie z 8 listopada 2011 r., II FZ 638/11, CBOSA). W postępowaniu o prawo pomocy Skarżący wskazał na okoliczności, uzasadniające udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji i poparł je dowodami źródłowymi znajdującymi się w aktach sprawy. Sąd, badając sprawę, ma na uwadze wskazaną przez DIS sporną kwotę podatku (30637,61 zł), za którą organy podatkowe orzekły o odpowiedzialności Skarżącego, stan niepełnosprawności (jego) córki oraz ograniczone możliwości zarobkowe Skarżącego. Jak bowiem stwierdził (prawomocnie) Sąd, Skarżący "nie ma dostatecznych środków na opłacenie wpisu od skargi w pełnej wysokości". Wpis natomiast jest ułamkową wartości całej zaległości podatkowej, zatem tym bardziej Skarżący nie jest w stanie jej uiścić. Tym samym należy stwierdzić, że wykazano trudną sytuację finansową Skarżącego i jego rodziny, jak też brak możliwości szybkiej jej zmiany. W szczególności, w znajdującym się w aktach sprawy wniosku o przyznanie prawa pomocy zawarte zostały informacje, że w 2015 r. Skarżący uzyskał dochód 34.590,75 zł. Skarżący przesłał również wyciągi z rachunku bankowego, na którym zgromadzona jest kwota 19,70 zł. Skarżący wyjaśnił także, że do czerwca 2016 r. prowadził działalność gospodarczą i osiągnął zysk 10.000 zł. Obecnie działalność gospodarcza jest zawieszona. Ponadto Skarżący wskazał, że jego córka jest osobą niepełnosprawną i z tego tytułu pobiera zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. Jak Skarżący wskazał, nawet pomimo pomocy najbliższej rodziny ma problemy z pokryciem podstawowych miesięcznych wydatków. W tej sytuacji należało uznać, iż została wypełniona dyspozycja art. 61 § 3 P.p.s.a., wykonanie decyzji w opisanym powyżej stanie faktycznym mogłoby doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż pod pojęciem trudnych do odwrócenia skutków rozumieć zależy zarówno skutki faktyczne, jak i prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., I GSK 220/09, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie wskazać należy, iż zły stan zdrowia niektórych członków rodziny Skarżącego w połączeniu z trudną sytuacją finansową całej rodziny i utrwalonym stanem braku pracy Skarżącego uzasadniają uwzględnienie złożonego wniosku. Dalsze pogorszenie sytuacji finansowej Skarżącego, co byłoby konsekwencją prowadzenia egzekucji, mogłoby uniemożliwić ponoszenie przez niego niezbędnych kosztów utrzymania i mieć wpływ na i tak zły stan zdrowia członków najbliższej rodziny. Dlatego Sąd uznał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji zachodzi potrzeba udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.