III SA/Wa 3030/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant ref. staż. Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za październik 2013 r. oddala skargę Decyzją z [...] marca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej NUS) orzekł o solidarnej odpowiedzialności L.K. (dalej Skarżący) za zaległość B. S.A. (dalej Spółka) w podatku od towarów i usług za październik 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzją z [...] października 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej DIAS), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej Op) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] listopada 2016 r. NUS dokonał weryfikacji i zmiany rozliczeń Spółki w podatku od towarów i usług za październik 2013 r. W powyższej decyzji NUS m. in. określił Spółce obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej Uptu) w wysokości 31.789 zł. Od powyższej zaległości, do dnia wydania decyzji, zostały naliczone odsetki za zwłokę w wysokości 11.526 zł. DIAS wskazał, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności Skarżącego za wspomnianą zaległość zostało wszczęte postanowieniem z[...] stycznia 2018 r., które doręczono stronie 19 stycznia 2018 r. Tym samym został spełniony wymóg, o którym mowa w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Op. DIAS zauważył również, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstało z mocy prawa w trybie art. 21 § 1 pkt 1 Op, co wynikało z art. 19a Uptu. Spółka, mimo ciążącego na niej obowiązku wynikającego z art. 99 i art. 103 Uptu nie zadeklarowała i nie zapłaciła podatku w prawidłowej wysokości. Wydanie decyzji wymiarowej nie spowodowało zatem powstania nowego zobowiązania, gdyż było reakcją na nieprawidłowości w rozliczeniach Spółki. DIAS wskazał, że Skarżący odpowiada za zaległość za październik 2013 r., gdyż w terminie płatności tego zobowiązania był członkiem zarządu Spółki. Wynikało to z uchwały nr 2 Rady Nadzorczej Spółki z [...]kwietnia 2013 r., powołującej Skarżącego do pełnienia funkcji prezesa zarządu oraz z pełnego odpisu z KRS według stanu na dzień 18 kwietnia 2016 r. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało natomiast żeby Skarżący został przez ten czas odwołany lub złożył rezygnację z pełnionej funkcji. DIAS podał następnie, że zaległość została objęta tytułem wykonawczym wystawionym [...] maja 2017 r. Organ egzekucyjny pismem z 31 sierpnia 2017 r. powiadomił wierzyciela o nieprzystąpieniu do egzekucji. NUS prowadził wcześniej postępowanie egzekucyjne wobec Spółki obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r., IV kwartał 2014 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, marzec i czerwiec 2014 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 i 2014 r. Na podstawie powyższych tytułów wykonawczych dokonano zajęć wierzytelności z rachunków bankowych w [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A. Banki poinformowały organ egzekucyjny o braku środków umożliwiających dokonanie zajęcia. Z raportu poborcy skarbowego z [...] lipca 2015 r. wynikało natomiast, że Spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem przy ul.[...] w W.. Pod tym adresem działalność prowadziła Pertom sp. z o.o., która świadczyła usługi w zakresie doradztwa podatkowego i rachunkowości. NUS wystąpił również do CEPiK, Wydziału Ksiąg Wieczystych oraz do Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych. Działalnie to nie doprowadziło jednak do ustalenia jakichkolwiek składników majątku Spółki. W konsekwencji NUS postanowieniem z [...] marca 2016 r. umorzył postępowanie egzekucyjne, obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r., IV kwartał 2014 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, marzec i czerwiec 2014 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 i 2014 r. Z uwagi na tą okoliczność NUS nie przystąpił do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego dotyczącego października 2013 r., gdyż bezskuteczność egzekucji została potwierdzona w oparciu o postępowanie dotyczące innych okresów rozliczeniowych. DIAS, ustalając moment powstania niewypłacalności Spółki oraz właściwego czasu do złożenia wniosku o jej upadłość, nawiązał do art. 10, art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r., poz. 233 ze zm., dalej Pun). DIAS wskazał, że w latach 2011-2012 Spółka wykazała stratę, z kolei za lata 2013-2014 nie było możliwe przeanalizowanie sytuacji finansowej Spółki, gdyż Spółka nie składała za te okresy sprawozdań finansowych. Ponadto Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań w podatku dochodowym oraz w podatku od towarów i usług. Zdaniem DIAS, Skarżący winien najpóźniej po I kwartale 2014 r. złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, gdyż wówczas jej niezapłacone zobowiązania uległy kumulacji. Do Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział Gospodarczy nie wpłynął jednak żaden wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki i nie toczyło się postępowanie upadłościowe ani restrukturyzacyjne. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii choroby psychicznej Skarżącego DIAS wskazał, że w postępowaniu przed NUS Skarżący nie powoływał takiej okoliczności. DIAS dodał, że Skarżący dołączył zaświadczenie lekarskie z [...] kwietnia 2018 r., z którego wynika, iż od [...] maja 2016 r. leczy się w [...] na "[...]". Skarżący został zarejestrowany w tej poradni w maju 2016 r., a zatem na długo po powstaniu konieczności wystąpienia z wnioskiem o upadłość Spółki. DIAS dodał, że gdyby Skarżący nie czół się na siłach aby pełnić funkcję członka zarządu Spółki to winien złożyć rezygnację lub powołać pełnomocnika. DIAS podkreślił, że Skarżący w toku postępowania nie wskazał również majątku Spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie się wierzyciela publicznoprawnego. Tym samym, zdaniem DIAS, wszystkie przesłanki pozytywne orzekania o odpowiedzialności Skarżącego, o których mowa w art. 116 Op, zostały spełnione. Skarżący nie wykazał natomiast następstwa żadnej z przesłanek egzoneracyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. K. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 197 § 1 Op, poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego dowodu z opinii biegłego psychiatry na okoliczność stwierdzenia rzeczywistej odpowiedzialności Skarżącego w niezłożeniu we właściwym czasie wniosku o upadłość Spółki, co pozwoliłoby na ustalenie, w jakim zakresie faktycznie ponosi on odpowiedzialność za niezłożenie wniosku o upadłość Spółki w związku z chorobą; - art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Op w zw. z art. 21 Pun, poprzez stwierdzenie, że Skarżący ponosi odpowiedzialność za zaległość podatkową Spółki w podatku od towarów i usług za październik 2013 r. wskutek niezgłoszenia wniosku o upadłość, podczas gdy ze stanu faktycznego, który z powodu naruszeń przepisów postępowania nie został w pełni ustalony wynikało, że w następstwie okoliczności od niego niezależnych (choroby) niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez winy Skarżącego. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja wydana na podstawie art. 116 Op, orzekająca wobec członka zarządu spółki kapitałowej solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe. Wydanie orzeczenia w powyższym przedmiocie obwarowane jest określonymi warunkami, które zdaniem Sądu zostały spełnione. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności za zaległości podatkowe sp. z o.o. nie może być wszczęte przed dniem doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Op). Z akt sprawy wynika, że decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2013 r. doręczono Spółce 18 listopada 2016 r. Z kolei postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności Skarżącego za zaległość Spółki określoną w tej decyzji NUS wydał[...] stycznia 2018 r. i doręczył stronie 19 stycznia 2018 r. Tym samym wszczęcie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej poprzedzało doręczenie Spółce stosownej decyzji. NUS nie naruszył zatem art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Op. Ponadto decyzja NUS z [...] marca 2018 r., została wydana przed upływem terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej, określonego w art. 118 § 1 Op. Prawo do wydania wspomnianej decyzji w odniesieniu do zaległości podatkowej Spółki za październik 2013 r. ulegało przedawnieniu z końcem 2018 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że w chwili wydania wspomnianej decyzji NUS mógł orzekać w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej Skarżącego. Orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wymaga ponadto wykazania, że ów członek pełnił swoje obowiązki w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych, co doprowadziło do powstania zaległości, za które dana osoba miałaby odpowiadać. Z akt sprawy wynika, że w dniu gdy upływał termin płatności zobowiązania za październik 2013 r. Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki. DIAS odwołał się do dowodów w postaci uchwały nr 2 Rady Nadzorczej Spółki oraz pełnego odpisu z KRS według stanu na dzień 18 kwietnia 2016 r., które to dokumenty potwierdzały wspomnianą okoliczność. W tym miejscu należy zauważyć, że w decyzji za październik 2013 r. NUS określił Spółce obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 Uptu. Jak wynika z treści tej decyzji, Spółka wprowadziła do obrotu dwie faktury o tym samym nr 02/10/2013 z 21 października 2013 r., wystawione tytułem otrzymania "zaliczki zgodnie z umową" od B. sp. z o.o. Jedna z nich opiewała na kwotę 100.000 zł brutto, druga zaś na kwotę 170.000 zł brutto. Skarżący, jako ówczesny prezes zarządu uczestniczył w tym postępowaniu. Był wzywany do wyjaśnienia wątpliwości związanych z wystawionymi fakturami. Czynności wyjaśniające były również prowadzone z udziałem reprezentującego Spółkę biura rachunkowego. Mimo, że przedstawiciele Spółki twierdzili, iż to faktura opiewająca na 100.000 zł była prawidłowa, nie przedłożono oryginału faktury opiewającej na 100.000 zł, ani korekty faktury opiewającej na 170.000 zł, ani jej anulowanego oryginału. Z tych względów NUS uznał, że obie faktury zostały wprowadzone do obrotu, zaś faktura opiewająca na 170.000 zł nie dokumentowała rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z tych względów w dniu wystawienia wspomnianej faktury na Spółce ciążył obowiązek wynikający z art. 108 ust. 1 Uptu, który nie został dopełniony w terminie płatności zobowiązania podatkowego za października 2013 r. W ten sposób powstała zaległość podatkowa, za którą odpowiedzialność ponosi ówczesny prezes zarządu Spółki, a mianowicie Skarżący. W toku postępowania organy obu instancji wykazały również bezskuteczność egzekucji wobec majątku Spółki (art. 116 § 1 Op). Pojęcie "bezskutecznej egzekucji" w rozumieniu art. 116 § 1 Op, to sytuacja, w której nie zachodzi możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Jednocześnie orzecznictwo i doktryna jednoznacznie wskazują, że postanowienie o umorzeniu egzekucji, czy to wydane przez komornika, czy przez organy egzekucji administracyjnej, a nadto postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego, względnie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, wyczerpują pojęcie bezskuteczności egzekucji. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08, stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W powyższej uchwale skład orzekający wskazał ponadto, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych (art. 120 i nast. Op). Oznacza, to, że organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Op) a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Op) także w odniesieniu do ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji w całości lub w części w tym także w zakresie dotyczącym oceny dowodów stwierdzających tę przesłankę (art. 191 Op). W niniejszej sprawie ustalono, że zaległość została objęta tytułem wykonawczym wystawionym [...] maja 2017 r. Organ egzekucyjny pismem z 31 sierpnia 2017 r. powiadomił wierzyciela o nieprzystąpieniu do egzekucji. NUS prowadził wcześniej postępowanie egzekucyjne wobec Spółki obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r., IV kwartał 2014 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, marzec i czerwiec 2014 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 i 2014 r. Na podstawie powyższych tytułów wykonawczych dokonano zajęć wierzytelności z rachunków bankowych w [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A. Banki poinformowały organ egzekucyjny o braku środków umożliwiających dokonanie zajęcia. Z raportu poborcy skarbowego z 30 lipca 2015 r. wynikało natomiast, że Spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem przy ul.[...] w W.. Pod tym adresem działalność prowadziła Pertom sp. z o.o., która świadczyła usługi w zakresie doradztwa podatkowego i rachunkowości. NUS wystąpił również do CEPiK, Wydziału Ksiąg Wieczystych oraz do Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych. Działalnie to nie doprowadziło jednak do ustalenia jakichkolwiek składników majątku Spółki. W konsekwencji NUS postanowieniem z [...] marca 2016 r. umorzył postępowanie egzekucyjne, obejmujące zaległości w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r., IV kwartał 2014 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, marzec i czerwiec 2014 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 i 2014 r. Z uwagi na tą okoliczność NUS nie przystąpił do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego dotyczącego października 2013 r., gdyż bezskuteczność egzekucji została potwierdzona w oparciu o postępowanie dotyczące innych okresów rozliczeniowych. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że organy orzekające w tej sprawie zasadnie przyjęły, iż zaspokojenie się z majątku Spółki nie będzie możliwe. Z akt sprawy wynika ponadto, że Skarżący nie wykazał następstwa którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 Op. Przy czym jak słusznie wskazał DIAS, przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki wystąpiły po I kwartale 2014 r., gdy Spółka już trwale zaprzestała regulowania swoich wymagalnych zobowiązań. Wówczas do zaległości w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r. doszły zaległości za styczeń i marzec 2014 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. Kolejne nieuregulowane należności potwierdziły tylko, że nieregulowanie zobowiązań podatkowych nie miało charakteru incydentalnego. Stosownie natomiast do art. 11 ust. 1 Pun taka sytuacja powoduje, że dłużnika należy uznać za niewypłacalnego. Z kolei niewypłacalność stanowi podstawę do ogłoszenia upadłości (art. 10 Pun). Dłużnik winien wówczas, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 Pun). Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami (art. 21 ust. 2 Pun). W niniejszej sprawie podstawy do złożenia przez zarząd Spółki wniosku o upadłość wystąpiły, jak wskazały organy, po I kwartale 2014 r. Wniosek taki nie został jednak w imieniu Spółki złożony. Zaniechanie Skarżącego, który będąc prezesem zarządu nie podjął stosownych działań w tym zakresie, jest zatem bezsporne. Z akt sprawy wynika, że organy nie analizowały sytuacji majątkowej Spółki za lata 2013-2014, gdyż Spółka za te okresy nie złożyła sprawozdań finansowych. Odnotować trzeba, że jak wynikało z zeznania CIT-8, zarówno w 2013 jak i 2014 r. Spółka wykazała znaczny dochód, wynoszący odpowiednio ponad 5 i ponad 7 mln zł. Należy mieć jednak na względzie, że użycie w art. 11 ust. 2 Pun sformułowania "dłużnika (...) uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy (...)" prowadzi do wniosku, że nie mamy tu do czynienia z rozwinięciem ust. 1, lecz z dwiema odrębnymi przesłankami, z których pierwsza nie odnosi się do sytuacji materialnej dłużnika. Stąd też uprawniony był wniosek organów, że sam fakt nieregulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych był wystarczający do uznania, iż dłużnik będący osobą prawną jest niewypłacalny, co powinno skłonić jego zarząd do podjęcia stosownych kroków przewidzianych w powołanej ustawie. Nie było zatem istotne to, czy Spółka posiada środki na spłatę zobowiązań, lecz to, że tych zobowiązań nie reguluje. Organy wykazały wreszcie, że Skarżący, w toku niniejszego postępowania, nie wskazał majątku Spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie wierzytelności publicznoprawnych. Nie można zatem stwierdzić aby wykazał wystąpienie przesłanki egzoneracyjnej, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 Op. W skardze L.K. eksponuje natomiast fakt, że od dawna cierpi na [...], co sprawiło, iż nie był w stanie należycie ocenić sytuacji Spółki i nie złożył we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości. Nie budzi wątpliwości, że Skarżący przedstawił dowody potwierdzające jego stan zdrowia, w tym stosowne zaświadczenie lekarskie wskazujące na poważne schorzenie - [...] oraz historię choroby z [...], w której Skarżący leczy się od [...] maja 2016 r. Rację ma jednak DIAS wskazując, że z przedstawionych dowodów nie wynika, iż Skarżący cierpiał na wspomniane schorzenie tuż po I kwartale 2104 r. Można jedynie stwierdzić, że udokumentowane problemy ze zdrowiem rozpoczęły się ponad dwa lata później, to jest w maju 2016 r. Skarżący wskazuje wprawdzie, że był chory już wcześniej i od dawna bierze silne[...]. Skarżący nie stwierdza jednak wprost, że w okresie, gdy powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości jego stan zdrowia uległ pogorszeniu, lub znajdował się pod wpływem wspomnianych leków. Nie ma również dowodów na to, że ten stan utrzymywał się przez cały czas, a to w kontekście okoliczności, iż wniosek o ogłoszenie upadłości w ogóle nie został złożony. Należy ponadto zauważyć, że Skarżący mimo to cały czas pełnił obowiązki prezesa zarządu. Nie można natomiast przyjąć, że problemy zdrowotne stanęły na przeszkodzie jedynie postawieniu Spółki w stan upadłości, a nie przeszkadzały w podejmowaniu wszystkich innych decyzji dot. zarządzanego podmiotu. Słusznie przy tym DIAS zauważył, że skoro Skarżący nie czół się na siłach aby pełnić funkcję członka zarządu Spółki to winien złożyć rezygnację lub powołać pełnomocnika. Sąd nie stwierdził ponadto "z urzędu" naruszenia przepisów procesowych Op, gdyż uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został prawidłowo oceniony a ocena ta nie nosiła znamion dowolnej. Organy przedstawiły logiczną i spójną argumentację prowadzącą do wniosku, że Skarżący odpowiada solidarnie za zaległość Spółki za okres objęty zaskarżonym aktem. Z tych powodów niezasadne okazały się oba zarzuty stawiane przez Skarżącego. DIAS słusznie przy tym odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii [...]. Należy bowiem podkreślić, że obecny zły stan zdrowia Skarżącego można przyjąć za pewnik, który z uwagi na dowody dołączone do odwołania nie wymaga dodatkowego potwierdzenia opinią biegłego. Sąd nie kwestionuje również faktu, że w trakcie przyjmowania leków [...] oraz [...] Skarżący mógł mieć problemy [...]. Istotne jest jednak to, że Skarżący nie wykazał, iż [...] wystąpiły gdy winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości. Nie wykazał również, że choroba uniemożliwiła mu złożenie tego wniosku w jakimkolwiek późniejszym terminie. Ponadto, mimo problemów zdrowotnych Skarżący cały czas pełnił swoją funkcję i jak się można domyśleć, przy okazji innych czynności nie zgłaszał problemów zdrowotnych. Mimo złego stanu zdrowia nie złożył również rezygnacji. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), skargę oddalił.