III SA/Wa 3033/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2012 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - B. R. (dalej Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2013r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] maja 2013r. Skarżąca w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: "P.p.s.a."). Skarżąca wyjaśniła, że źródła dochodów jej i męża nie wystarczą na zapłatę kwoty wynikającej z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, co może w poważny sposób zakłócić zaspokojenie podstawowych i bieżących potrzeb rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W kwestii tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04 (niepubl.) wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (zob. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2004r. sygn. akt FZ 86/04; niepubl.). Ogólnikowe stwierdzenia Skarżącej, iż źródła dochodów Skarżącej i jej męża nie wystarczą na zapłatę kwoty wynikającej z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, co może w poważny sposób zakłócić zaspokajanie podstawowych i bieżących potrzeb rodziny nie stanowi prawidłowego uzasadnienia wniosku. Skarżąca tylko hipotetycznie wskazała na ewentualność, iż w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji nie będzie mogła zaspokoić bieżących potrzeb rodziny. Skarżąca nie odniosła się w sposób uprawniający do wstrzymania wykonania decyzji do konkretnych okoliczności, konkretnej sytuacji finansowej, jej możliwości płatniczych. Sąd natomiast nie może domyślać się, jakimi względami kierowała się Skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, a obowiązujące przepisy prawa, wyżej wskazane (art. 61 § 1 i 3 P.p.s.a.), nie dają podstawy prawnej do czynienia przez Sąd ustaleń z urzędu w zakresie zajścia w sprawie przesłanek ustawowych, uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Warunkiem niezbędnym do oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu jest przytoczenie konkretnych i możliwych do zweryfikowania, w oparciu o materiał źródłowy, okoliczności faktycznych. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Stąd argumenty Skarżącej podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Skoro Skarżąca nie wskazała istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jej wnioskiem, Sąd rozpoznający wniosek Skarżącej wydał orzeczenie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.