III SA/Wa 3038/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "Naczelnikiem US") na podstawie wystawionego przez P. S.A. Dyrektora [...] tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...], obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres 01/2012 r. - 06/2015 r. w łącznej kwocie należności głównej 807,00 zł, plus należne odsetki za zwłokę, wszczął wobec majątku A.Z. (dalej zwany "Stroną" lub "Skarżącym") postępowanie egzekucyjne. Organ egzekucyjny celem realizacji należności dochodzonych ww. tytułem wykonawczym, działając na podstawie art. 79 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2017 r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...]Oddział w W.. Organ rentowy odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu 12 grudnia 2017 r. i pismem z dnia 20 grudnia 2017 r. zawiadomił, że wysokość świadczenia Skarżącego od dnia 1 stycznia 2018 r. wynosi miesięcznie 750 zł i potrącenie ze świadczenia wprowadzone zostało począwszy od należności za styczeń 2018 r. Powyższe zawiadomienie doręczono Stronie wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 27 grudnia 2017 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej zwana "K.p.a."). Strona pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., wniosła na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, wnosząc na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ww. ustawy o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazała, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1204) nie miała zarejestrowanego żadnego odbiornika radiofonicznego oraz telewizyjnego. Oświadczenie o wyrejestrowaniu posiadanego odbiornika złożyła w 1995 r., o czym informowała Wierzyciela – P. S.A. pismem z dnia 19 sierpnia 2015 r. stanowiącym odpowiedź na upomnienie z dnia [...] lipca 2015 r. Naczelnik US pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. wystąpił do wierzyciela - P.S.A. o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Następnie postanowieniami z dnia [...] stycznia 2018 r. zawiesił postępowanie w sprawie zarzutów Strony do czasu otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, a także zawiesił prowadzone wobec majątku Strony na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymanym w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. uznał wniesiony przez Stronę zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2017 r. za nieuzasadniony. Naczelnik US, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego wystawionego przez P.S.A. Skarżący kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, zażaleniem z dnia [...] września 2018 r. podniósł argumenty tożsame z zawartymi w zarzutach z dnia [...] stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "Dyrektorem") postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia [...] lipca 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odnosząc się do stanowiska Skarżącego zgodnie, z którym w dniu wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych nie miał zarejestrowanego żadnego odbiornika radiofonicznego oraz telewizyjnego, zaś oświadczenie o wyrejestrowaniu posiadanego odbiornika złożył w 1995 r., czyli opierając zarzuty o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podniósł, że wypowiedź wierzyciela, w przypadku, gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ww. ustawy jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Zwrócił ponadto uwagę, iż wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2018 r. wyrażając swoje stanowisko, a tym samym uznając za nieuzasadniony zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2017 r,. wyjaśnił, że ustawa o opłatach abonamentowych jest aktualnym aktem prawnym regulującym kwestie związane z opłatami za korzystanie z odbiorników rtv i jako obowiązująca wskazywana jest w prowadzonych postępowaniach mających na celu wyegzekwowanie należności z tytułu abonamentu rtv. W jego przekonaniu nie oznacza to jednak, iż postępowania nie mogą być wszczęte wobec osób zobowiązanych, które dokonały rejestracji używanych odbiorników przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, bowiem obowiązujące wcześniej ustawy, tj. ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r., poz. 307 z późn. zm.), ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1414 z późn. zm.) i wydane w celu ich wykonania rozporządzenia, także nakładały na użytkowników odbiorników rtv obowiązek ich rejestracji, wnoszenia opłat za korzystanie z nich oraz zgłaszania zmian mających wpływ na dokonaną rejestrację (np. aktualizację danych adresowych, wyrejestrowanie odbiorników, zgłoszenie uprawnień do zwolnienia z opłat abonamentu rtv). Wprowadzane w życie kolejne ustawy dotyczące opłat z tytułu abonamentu rtv nie unieważniały rejestracji odbiorników rtv zgłaszanych w okresie obowiązywania wcześniejszych ustaw. Ponadto wierzyciel stwierdził, iż po wypełnieniu przez Stronę ustawowego obowiązku rejestracji używanych odbiorników rtv wydana została książeczka opłat rtv o numerze [...], stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników używanych pod adresem ul. [...] , [...] W.. Stronie nadany został także indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych [...], który zastąpił dowód zarejestrowania w formie ww. imiennej książeczki. Do postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. Wierzyciel załączył kserokopię wniosku rejestracyjnego poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 18 sierpnia 2008 r. Następnie Wierzyciel wskazał, że z uwagi na to, iż Strona poinformowała o wyrejestrowaniu odbiorników rtv w 1995 r., wystąpił do Strony z wezwaniem do dosłania kserokopii dokumentu, na którym pracownik urzędu pocztowego potwierdził odciskiem datownika zgłoszenie przez nią wyrejestrowania odbiornika rtv, w celu weryfikacji. Wierzyciel poinformował, że w odpowiedzi na ww. wystąpienie Strona stwierdziła, iż "wystosowanie do mnie żądanie dotyczy dokumentu, który powstał w roku 1995, czyli dwadzieścia trzy lata temu. Skoro na P. S.A. nie spoczywa obowiązek archiwizacji dokumentów powstałych przeszło dwadzieścia lat temu, to tym bardziej na mnie nie spoczywa żaden obowiązek prawny i faktyczny do przedstawienia tego dokumentu". Wierzyciel wyjaśnił, że P. S.A. posiada zarchiwizowane dokumenty dotyczące Skarżącego, które zostały załączone do postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. (wniosek rejestracyjny, zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych). W jego ocenie gdyby Strona dokonała wyrejestrowania odbiornika w 1995 r. dokument świadczący o tym fakcie zostałby także zarchiwizowany. Ponieważ wierzyciel nie posiada dokumentu wskazującego, iż Strona dokonała skutecznego wyrejestrowania przedmiotowych odbiorników w 1995 r. Strona została wezwana do przedstawienia dokumentu potwierdzającego ten fakt celem wyjaśnienia sprawy. Dyrektor mając powyższe na uwadze za prawidłowe uznał działanie Naczelnika US, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. za nieuzasadniony uznał zarzut nieistnienia obowiązku zgłoszony w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Ponadto przyznał rację Naczelnikowi US co do wskazania, że stanowisko wierzyciela przedstawione w ostatecznym postanowieniu jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W jego ocenie skoro w rozpatrywanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty Strony z dnia [...] stycznia 2018 r. zgłoszone do postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Według organu drugiej instancji wykładnia systemowa art. 34 § 1 w powiązaniu z art. 29 § 1 u.p.e.a. oraz wykładnia funkcjonalna (uwzględnienie wiedzy poszczególnych podmiotów zaangażowanych w postępowanie egzekucyjne) potwierdzają odczytanie z art. 34 § 1 ww. ustawy związania stanowiskiem wierzyciela przez organ egzekucyjny w zakresie zarzutów opartych o art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy. Wskazał przy tym, że organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W dalszej części uzasadnienia za prawidłowe uznał nieodniesienie się przez Naczelnika US do zawartego w zarzutach z dnia [...] stycznia 2018 r. wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., twierdząc, że jeśli Strona wniosła zarzuty w terminie otwartym na ich wniesienie to znaczy, że domagała się umorzenia postępowania egzekucyjnego w następstwie uwzględnienia zarzutów, a nie niezależnie od nich. Dyrektor korzystając z uprawnienia do poszerzenia podstawy prawnej i argumentacji rozstrzygnięcia, bez potrzeby jego uchylenia, dokonał uzupełnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia o punkt 1 art. 33 § 1 u.p.e.a. wskazujący na podstawę rozpatrywanego zarzutu. W skardze z 26 listopada 2018 r. Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US z dnia [...] lipca 2018 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W ocenie Skarżącego skutecznie złożył w 1995 r. oświadczenie o wyrejestrowaniu posiadanych odbiorników, o czym informował P.S.A. pismem z dnia 19 sierpnia 2015 r., stanowiącym odpowiedź na upomnienie z dnia [...] lipca 2015 r. Jego zdaniem skoro opisany dokument powstał w 1995 r. to obowiązek posiadania tego dokumentu wygasł z końcem 2000 r. Zauważył ponadto, że zasadności twierdzeń P.S.A. i Dyrektora nie można również upatrywać w doręczeniu przy postanowieniu z dnia [...] lipca 2018 r. zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, gdyż wówczas ww. zawiadomienie zostało mu doręczone po raz pierwszy. Za sprzeczne z logiką i zasadami pewności prawa uznał rzekome rezygnowanie z doręczania dokumentów kreujących obowiązek prawny za pomocą przesyłki poleconej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawione w nim argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167). sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który w sprawie nie ma zastosowania). Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie organu nadzoru nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być w szczególności wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a. Skarżący pismem datowanym na dzień [...] stycznia 2018 r. wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnosząc jedynie zarzut nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Zarówno organ egzekucyjny jak i organ nadzoru wydając rozstrzygnięcia stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. uwzględniły stanowisko wierzyciela, które było dla nich wiążące. Zgodnie bowiem z art. 34 §1 zdanie pierwsze u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W tym miejscu należy wyjaśnić, że pomimo tego, iż aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. uznał zgłoszony przez Skarżącego zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadniony. Następnie na skutek złożonego przez Skarżącego zażalenia wierzyciel postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018 r. Wierzyciel w wydanym w dniu [...] lipca 2018 r. postanowieniu wyjaśnił obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich użytkowanie, wynikające z ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Wskazał, że "[o]bowiązek opłacania abonamentu rtv rozpoczyna się od następnego miesiąca pod dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia z opłat rtv bądź uzyskano zwolnienie z mory prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia". Wierzyciel stwierdził, iż "po wypełnieniu przez Pana ustawowego obowiązku rejestracji używanych odbiorników rtv wydana została książeczka opłat rtv o numerze [...], stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników rtv używanych pod adresem: ul. [...], [...] W.. (...) twierdzenie, iż w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia [...] września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) nie był Pan obciążony obowiązkiem abonamentowym z uwagi na skuteczne wyrejestrowanie odbiorników rtv dokonane w 1995 roku nie znajduje uzasadnienia ponieważ na podstawie ww. rozporządzenia został Panu nadany indywidualny numer identyfikacyjny użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych [...], który zastąpił dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej [...]". Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV zostało przesłane do Skarżącego w dniu 18 sierpnia 2008r. Skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika telewizyjnego. Natomiast w dokumentacji wierzyciela brak jest dokumentu świadczącego o wyrejestrowaniu przez Skarżącego odbiornika telewizyjnego. Stanowisko wierzyciela zawarte w wydanych przez niego postanowieniach należy uznać za prawidłowe. Wierzyciel zbadał wyczerpująco zarzut podniesiony przez Skarżącego nieistnienia obowiązku. Należy podkreślić, że Wierzyciel załączył do postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. uwierzytelnioną za zgodność z oryginałem kopię wniosku rejestracyjnego z 1993 r. potwierdzającego zgłoszenie telewizora oraz radia przez A.Z. w W. ul. G. [...] W.. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16 "(...) po raz pierwszy opłaty "za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych" zostały ustawowo usankcjonowane mocą art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r., dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M. P. Nr 41, poz. 264, z późn. zm.). Obowiązki rejestracyjne w dacie rejestracji wynikały z przepisów rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 września 1985 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 46, poz. 236). Zgodnie z § 6 tego rozporządzenia posiadacz odbiorników mógł w każdym czasie dokonać ich wyrejestrowania. Niedopełnienie tego wymogu oznaczało, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwał do końca obowiązywania ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa o radiofonii i telewizji. (...) Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). (...) Z dniem [16] czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa abonamentowa (...)obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciąży m.in. na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie miały zarejestrowany odbiornik. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela i uznaje za własny pogląd, iż z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych ustaw bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym" (wszystkie wyroki dostępne w Bazie CBOSA, tj. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/search) . W efekcie uznać należy, że zarejestrowanie przez Skarżącego w 1993 r. odbiorników, bez ich późniejszego wyrejestrowania, stanowiło przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie. Należy podkreślić, że P. S.A, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia [...] września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Trzeba także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie powyższego rozporządzenia P. była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez P.zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru),na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Sąd wskazuje także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się już pogląd, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. (np. ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5276/16). Wierzyciel załączył do postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z dnia 18 sierpnia 2008 r. Skarżący, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. W rozpoznawanej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika. Takiego dowodu jednak Skarżący nie przedstawił, Wierzyciel twierdzi natomiast, że posiada zarchiwizowane dokumenty, które zostały załączone do postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. obejmujące wniosek rejestracyjny oraz duplikat zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego i nie posiada dokumentu świadczącego o wyrejestrowaniu odbiorników (który byłby archiwizowany z pozostałymi). Tym samym, wbrew temu co podnosi Skarżący w skardze, Wierzyciel nie jest w posiadaniu oświadczenia Skarżącego o wyrejestrowaniu odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Nie świadczy o tym fakt skierowania do Skarżącego wezwania pismem z dnia 18 maja 2018 r. do przedstawienie tego oświadczenia. Wierzyciel, w reakcji na podniesioną przez Skarżącego w zażaleniu z dnia [...] kwietnia 2018 r. okoliczność wyrejestrowania w 1995 r. odbiornika telewizyjnego, zażądał – wobec braku posiadania takiego dokumentu – jego przesłanie przez Skarżącego. Wierzyciel wezwał Skarżącego do okazania dowodu na okoliczność, którą sam Skarżący podniósł, a nie potwierdził tej okoliczności (tym bardziej, że na każdym etapie postępowania Wierzyciel kwestionował tę okoliczność wskazując, że nie posiada takiego dokumentu). Nie stanowi potwierdzenia tej okoliczności (tj. wyrejestrowania odbiornika w 1995 r.) fakt braku podejmowania wobec Skarżącego jakichkolwiek działań od roku 1995 r do roku 2012 r. Do Wierzyciela należy inicjatywa w dochodzeniu należnych jemu należności (czy i kiedy dochodzi należnych jemu należności). Zdaniem Sądu, to na Skarżącym ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Choć w Kodeksie postępowania administracyjnego nie została zdefiniowana problematyka prawna ciężaru dowodu, to zgodnie przyjmuje się, że ciężar dowodu ciąży na tym, kto z danego stanu wywodzi korzystne dla siebie skutki. Konstrukcja powołanych wyżej regulacji prawnych, nakładających na abonenta obowiązek powiadomienia o zaprzestaniu używania odbiornika przesądza o obowiązku wykazania dokonania tegoż powiadomienia przez skarżącego. Sąd podziela w pełni pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażony w wyroku z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 927/15, że regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika, nakazuje przechowywać taki dokument, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika. Wyrejestrowanie odbiornika jest zatem okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie skarżącego było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie tej okoliczności. W ramach niniejszej sprawy Sąd, w związku ze skierowaniem skargi na postanowienie Dyrektora z dnia [...] października 2018 r., ocenił zgodność z prawem tego aktu i nie stwierdził jego nieprawidłowości. W konsekwencji w niniejszym postępowaniu Sąd nie był uprawniony do dokonywania oceny prawidłowości działania organów w zakresie czynności następujących po wydaniu zaskarżonego aktu i nieodnoszących się bezpośrednio do niego, co czyni niemożliwym odniesienie się do argumentacji Skarżącego dotyczącej oczekiwanych przez Skarżącego działań organu w związku z dokonaną w dniu 13 listopada 2018 r. wpłatą kwoty pieniężnej w wysokości 1.040 zł. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.