III SA/Wa 3041/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2016 r. postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowić na jego rzecz adwokata Skarżący M. S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, wskazując, iż jest bez środków do życia. Nie przysługuje mu emerytura ani renta, ani też jakikolwiek zasiłek. Nie posiada oszczędności. Skarżący utrzymuje się z prac dorywczych w zamian za posiłek. Podkreślił, że za mieszkanie nie płaci, gdyż ma przyznany dodatek mieszkaniowy w wysokości 150 zł, zaś pozostałą część czynszu opłacają "osoby trzecie". Dodał, że nie ma światła i nie leczy się z powodu braku pieniędzy. Poza mieszkaniem nie posiada żadnego majątku. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Dał bowiem wiarę oświadczeniu Skarżącego, że pozostaje bez środków do życia. Zasadne jest zatem zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz adwokata. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.