III SA/Wa 3048/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant ref. staż. Maksymilian Kulczycki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi D. mbH z siedzibą w Niemczech na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2008 r. oddala skargę 1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") postanowieniem z [...] kwietnia 2010r. odmówił firmie D. mbH (dalej: "Spółka") przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2008r. W uzasadnieniu wskazał, że Spółka 6 lipca 2009r. złożyła wniosek o zwrot podatku od towarów i usług (dalej: "VAT") za okres od stycznia do grudnia 2008 r. w wysokości 178.613,43 zł, w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89 poz. 851 ze zm., dalej "rozporządzenie z 2004r."). NUS, w związku z tym, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z 4 stycznia 2010r. wezwał Spółkę do jego uzupełnienia, przez nadesłanie oryginału ważnego, wystawionego przez właściwy organ podatkowy zaświadczenia, wskazującego, że wnioskodawca jest podatnikiem VAT lub podatku o podobnym charakterze w kraju swojej siedziby, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2004r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Wniosek zawierał pouczenie dotyczące konsekwencji nieterminowego uzupełnienia wniosku, jak również trybu i sposobu przywrócenia terminu, w przypadku jego uchybienia z powołaniem podstawy prawnej – art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."). Spółka odebrała ww. wezwanie 20 stycznia 2010r. Spółka 26 stycznia 2010r. nadesłała pismo z prośbą o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków wniosku do 15 lutego 2010r. NUS pismem z 26 lutego 2010r. poinformował Spółkę, że nie ma możliwości przedłużenia, ani skracania terminów procesowych i wskazał, że w piśmie z 4 stycznia 2010r. Spółkę pouczono o przysługujących jej prawach i obowiązkach, w tym o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu w przypadku jego uchybienia. Spółka nadesłała odpowiedź na ww. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych 9 lutego 2010r. zaś pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku wpłynęło do NUS 6 kwietnia 2010r. Podniesiono w nim, że Spółka w piśmie z 26 stycznia 2010r. mylnie użyła sformułowania "przedłużenie terminu", zamiast "przywrócenie terminu". NUS, powołując się na treść art. 162 O.p. stwierdził, że Spółka uzupełniła braki formalne wniosku o zwrot VAT 9 lutego 2010r. - z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego uzupełnienia, również z uchybieniem siedmiodniowego terminu - 6 kwietnia 2010r. wystąpiła o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. wniosku, a więc od ustania przyczyny uchybienia, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. 2. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") postanowieniem z [...] września 2010r., po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, utrzymał w mocy ww. postanowienie NUS. W uzasadnieniu, powołując się na art. 162 § 1 i 169 § 1 O.p. oraz § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2004r., DIS wskazał, że przywrócenie terminu nie jest przedmiotem uznania administracyjnego. Organ podatkowy ma obowiązek przywrócenia terminu, jeżeli spełnione zostaną odpowiednie przesłanki. W rozpatrywanej sprawie Spółka, składając wniosek o zwrot VAT za okres od stycznia do grudnia 2008r. nie dołączyła oryginału ważnego zaświadczenia o rejestracji firmy jako podatnika podatku od wartości dodanej. NUS w wezwaniu z 4 stycznia 2010r., które Spółka odebrała 20 stycznia 2010r., poinformował stroną o konsekwencjach uchybienia i możliwości przywrócenia terminu w razie jego uchybienia, wykazując właściwy tryb i termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. DIS podkreślił, że choć pismo Spółki z 21 stycznia 2010r. "o przedłużenie wyznaczonego terminu" wpłynęło przed upływem ustawowego terminu 7 dni do uzupełnienia wniosku o zwrot VAT, nie może być uznane za wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia tego wniosku. Pismo o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku, Spółka natomiast złożyła 6 kwietnia 2010r. - z przekroczeniem siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. Spółka nie spełniła zatem przesłanek do przywrócenia terminu - nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (wniosek złożyła 6 kwietnia 2010r. a braki uzupełniła już 9 lutego 2010r.), nie wskazała przyczyny uchybienia terminu oraz nie uprawdopodobniła braku winy w spowodowaniu przekroczenia terminu, jak również nie uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot VAT przez złożenie oryginału zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2004r. Zaświadczenie złożone 9 lutego 2010r. dotyczy podatku dochodowego. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. postanowienia DIS i zasądzenie kosztów postępowania, ze względu na naruszenie: 1) § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2004r. przez uwzględnienie go w ww. postanowieniach, mimo uchylenia ww. rozporządzenia, 2) art. 121, art. 125 oraz art. 187 O.p., które miały istotny wpływ na wynik sprawy, przez nie uwzględnienie istniejących przesłanek, co do okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że 31 grudnia 2009r. przepisy rozporządzenia z 2004r. przestały obowiązywać. W chwili, gdy wystosowano wezwanie do uzupełnienia wniosku o zaświadczenie - 4 stycznia 2010r. - obowiązywały już przepisy nowego rozporządzenia Ministra Finansów z 24 grudnia 2009r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 224, poz. 1801 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 2009r."), gdzie obowiązek dołączenia zaświadczenia zniesiono. Ma to o tyle istotny wpływ na toczące się postępowanie o zwrot VAT za okres od stycznia do grudnia 2008r., że otrzymanie zaświadczenia przez niemieckiego podatnika od wartości dodanej VAT jest niemożliwe ze względu na procedury ustanowione przez niemieckiego ustawodawcę. Niemieckie urzędy wydają takie zaświadczenia jedynie w celu zwrotu VAT zapłaconego w państwie trzecim. Od 1 stycznia 2010r. o takie zaświadczenie może, co najwyżej wystąpić Naczelnik - w tym przypadku - [...] Urzędu Skarbowego W. w drodze elektronicznej i otrzymać je bezpośrednio od niemieckiego urzędu skarbowego. Jedyne zaświadczenie, jakie przedsiębiorca niemiecki może otrzymać, zaświadczenie, że jest podatnikiem podatku dochodowego i odprowadza zaliczki na taki podatek. Zaświadczenie takie zostało dostarczone. Spółka zarzuciła ponadto, że postępowanie prowadzone było w sposób nieprofesjonalny, bowiem wezwanie do uzupełnienia wniosku o oryginał zaświadczenia, wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w kraju siedziby wystawiane jest 4 stycznia 2010r., na 2 dni przed terminem wypłaty wnioskowanej kwoty. Spółka wskazała, że trudno uznać za profesjonalne żądanie od niemieckiego podatnika dostarczenia takiego zaświadczenia w przeciągu 7 dni od dnia otrzymania wezwania, gdy jedynie złożenie pisma w polskiej placówce pocztowej uznawane jest za równoznaczne ze złożeniem pisma do Sadu. Organ podatkowy mógł też wystąpić z żądaniem na podstawie Działu VIIa O.p. do niemieckich organów podatkowych o aktualne zaświadczenie. W związku z tym trudno uznać, że działanie organów podatkowych zgodne było z zasadą zaufania do organów podatkowych. Z tych względów należało zastanowić się czy brak zaświadczenia stanowi brak formalny, czy powinien podlegać ocenie merytorycznej podczas postępowania merytorycznego o zwrot VAT. 4. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) oraz na mocy art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej "P.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim bądź do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) P.p.s.a.). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa. Skarga nie mogła być zatem uwzględniona. Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia w sprawie § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2004r., który zdaniem strony nie mógł być stosowany, gdyż w dacie wydawania postanowień i kierowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych ww. rozporządzenie uchylono. Zarzut ten jest o tyle bezzasadny, że ww. przepis jest przepisem prawa materialnego i obowiązywał w chwili złożenia przez Spółkę wniosku o zwrot VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008r. Organy podatkowe obowiązane były zatem w sprawie wyżej wymienionego zwrotu VAT stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące w ww. okresie od stycznia do grudnia 2008r., jak również w dacie złożenia wniosku, a więc również § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2004r., gdyż żaden przepis przejściowy do rozporządzenia z 2009r., obowiązującego od 1 stycznia 2010r. nie stanowił inaczej. Prawidłowe było zatem powołanie się przez NUS w wezwaniu z 4 stycznia 2010r. na art. 169 § 1 O.p., który stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa (w rozpoznawanej sprawie § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia), organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zdaniem Sądu przez przepisy prawa, o których mowa w art. 169 § 1 O.p. należy rozumieć, co do zasady, przepisy prawa materialnego, które obowiązywały w dacie wnoszenia podania oraz w okresie, którego dotyczy wniosek o zwrot VAT. Sąd stwierdza ponadto, że w rozpoznawanej sprawie ww. przepis § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 2004r. nie stanowił zasadniczej podstawy prawnej wydanych w sprawie postanowień w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Postanowienia te wydano na mocy art. 162, art. 163 O.p. Również z tego powodu za bezzasadny należało uznać ww. zarzut naruszenia § 5 ust. 4 pkt rozporządzenia z 2004r. Sąd, przechodząc do pozostałych stwierdzeń skargi stwierdza, że art. 162 O.p. przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, gdy spełnione zostaną następujące wymogi: 1) zainteresowany uprawdopodobni, że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy, 2) wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, z jednoczesnym zachowanie 7-dniowego terminu, liczonego od ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu zostanie dokonana czynność, dla której termin był określony. Przesłanki wyżej wymienione przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie. Sąd stwierdza, że prawidłowe, w świetle ww. przesłanek, było uznanie przez organy podatkowe obu instancji, że skarżąca Spółka nie złożyła w terminie wniosku o przywrócenie terminu. Z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że NUS pismem z 4 stycznia 2010r., doręczonym Spółce 20 stycznia 2010r., wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku o zwrot VAT, pouczając o konsekwencjach nie wykonania wezwania w terminie siedmiu dni oraz – co nie było wymagane na mocy obowiązujących przepisów prawa - o trybie i terminie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, w sytuacji, gdyby uchybiono terminowi do uzupełnienia braków. Żaden z przepisów O.p. nie statuuje obowiązku organów podatkowych do udzielenia informacji prawnej, ani obowiązku czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, ani tym bardziej o obowiązku pouczenia strony o możliwości złożenia prośby o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych podania. NUS, biorąc zatem pod uwagę zasadę zaufania do organów podatkowych wyrażoną w dyspozycji art. 121 § 1 O.p. oraz krótki termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku, także wobec podmiotów zagranicznych, jak również cechy strony i brak orientacji w przepisach prawa (Spółka ma siedzibę w Niemczech i nie była reprezentowana przez polskiego pełnomocnika), pouczył ją o możliwości skorzystania z dyspozycji art. 162 § 1 O.p. wskazując, że konieczne jest wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy Spółki oraz wniesienie wniosku i jednoczesne dopełnienie czynności, dla której był określony termin z zachowaniem 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W sprawie, termin do uzupełnienia wniosku zwrot VAT mijał 27 stycznia 2010r. Spółka, przed upływem ww. termin - 26 stycznia 2010r. - złożyła wniosek ("Prośbę") o "przedłużenie wyznaczonego [...] terminu na złożenie brakujących dokumentów do dnia 15.02.2010r.", wyjaśniając przy tym, że w wyznaczonym czasie nie jest w stanie zgromadzić wymaganych dokumentów (k. 39 akt administracyjnych). W ocenie Sądu ww. wniosek - nawet gdyby wbrew jego literalnej treści -potraktować go jako wniosek o przywrócenie terminu, był on po pierwsze przedwczesny. Na dzień złożenia wniosku nie upłynął bowiem termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot VAT. Uchybienie terminowi stanowi kluczową przesłankę do złożenia wniosku do jego przywrócenie. Skoro bowiem, co miało miejsce w sprawie, termin do uzupełnienia wniosku nie zakończył swojego biegu, nie może być mowy o jego uchybieniu. Dodatkowo skarżąca Spółka z zachowaniem zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), o czym mowa wyżej, została pouczona o trybie i terminie do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, tym samym złożenie wniosku, w którym Spółka wskazała, że wnosi "o przedłużenie wyznaczonego terminu na złożenie brakujących dokumentów do dnia 15.02.2010r." nie może być uznane za błąd językowy. Pouczenie organu było precyzyjne. Podnoszenie zatem zarzutów o naruszeniu ww. przepisu art. 121 § 1 O.p. należy uznać za uzasadnione. Po drugie przepisom O.p. nie jest również znana, na co prawidłowo zwróciły uwagę organy podatkowe obu instancji, instytucja przywrócenia terminu ustawowego, w tym również terminu siedmiodniowego, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p. Po trzecie wniosek Spółki, który wpłynął do NUS 26 stycznia 2010r. nie zawierał uprawdopodobnienia braku winy w naruszeniu terminu do uzupełnienia braków formalnych, z uwagi na wyżej wskazane lakoniczne stwierdzenie – "w wyznaczonym czasie nie jest w stanie zgromadzić wymaganych dokumentów". Zdaniem Sądu przyjęcie zatem przez organy podatkowe, że pismo Spółki, które wpłynęło do NUS 26 stycznia 2010r. nie spełnia przesłanek do uznania go za wniosek o przywrócenie terminu, skutecznie wniesiony, należy uznać za prawidłowe. W związku z tym argumentacja skargi, że ww. pismo Spółki stanowiło wniosek o przywrócenie terminu oraz, że w związku z odmiennym stanowiskiem organów podatkowych doszło do naruszenia art. 121 § 1 nie może być uznana za zasadną. Sąd stwierdza ponadto, że z akt sprawy wynika bezsporna okoliczność, że w innej dacie uzupełniono wniosek o zwrot VAT - 9 lutego 2010r. (k. 40-42 akt administracyjnych), a w innej dacie - 6 kwietnia 2010r. - wniesiono o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot VAT (k. 44 akt administracyjnych). Obie ww. czynności zostały dokonane z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Z treści art. 162 § 2 O.p., w oparciu o który NUS wystosował pouczenie do Spółki wraz z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wynika, że dopełnienie czynności, dla której był określony termin powinno być jednoczesne z wniesieniem podania. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść również w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Sąd stwierdza, że nawet, gdyby w rozpoznawanej sprawie, przyjąć najbardziej korzystną dla Spółki datę - uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot VAT 9 lutego 2010r., jako ustanie przyczyny do uchybienia terminu, w tej dacie NUS nie dysponował skutecznie wniesionym wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych. Spółka mimo prawidłowego pouczenia, dokonanego z zachowaniem art. 121 § 1 O.p., złożyła wniosek o przywrócenie terminu dopiero 6 kwietnia 2010r. - ponad dwa miesiące od daty, w której upływał termin do dokonania nakazanej przez organ czynności (27 stycznia 2010r.), a także prawie dwa miesiące od momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia (9 lutego 2010r.). Tym samym już z tego powodu należało stanowisko organów podatkowych o odmowie przywrócenia terminu uznać za prawidłowe. Sąd stwierdza ponadto, że prawidłowe jest stanowisko DIS zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że we wniosku z 6 kwietnia 2010r. Spółka nie uprawdopodobniła, że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy. Wskazała jedynie, że dostarczyła wszystkie dokumenty wskazane w wezwaniu. Nie wyjaśniła co było przyczyną złożenia ich po terminie zakreślonym w wezwaniu. Z ww. wniosku nie wynika również dlaczego Spółka nie złożyła dokumentu, o który była wzywana, lecz dokument świadczący o tym, że jest przedsiębiorcą zarejestrowanym pod niżej podanym numerem identyfikacji podatkowej dla podatku dochodowego. Podnoszenie wyżej wymienionych okoliczności dopiero na etapie postępowania sądowego nie może być uznane za skuteczne uprawdopodobnienie okoliczności braku winy w nieuzupełnieniu braków formalnych wniosku w żądanych zakresie i po terminie prawem przewidzianym w postępowaniu przed organem podatkowym. Zdaniem Sądu prawidłowo zatem przyjął DIS w zaskarżonym postanowieniu, że Spółka, pomimo pouczenia NUS o trybie i sposobie składania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot VAT, nie spełniła warunków określonych w art. 162 § 1 i 2 O.p., niezbędnych do jego przywrócenia. Sąd stwierdza również, że prawidłowe było w świetle art. 169 § 1 O.p. skierowanie wezwania do Spółki o uzupełnienie braków formalnych wniosku o zwrot VAT. Niezasadne są zatem zarzuty skargi o naruszeniu działu VIIa O.p. i art. 187 § 1 O.p. Spółka nie wskazała ponadto, który konkretnie przepis działu VIIa O.p. uznaje za naruszony. Zdaniem Sądu zastosowanie rozdziału II ww. działu VIIa O.p. byłoby możliwe w merytorycznym postępowaniu o zwrot VAT, gdyby skarżąca Spółka wypełniła przesłanki przewidziane w art. 162 O.p., albo w przypadku, gdyby wskazała dlaczego, w jej ocenie, nie ponosi winy w niedopełnieniu tych przesłanek. Akta sprawy, jak również przytoczone wyżej rozważania świadczą jednak, że przesłanek tych Spółka nie przytoczyła ani w piśmie złożonym w NUS 6 kwietnia 2010r., stanowiącym wniosek o uzupełnienie braków formalnych, ani w uzupełniając 9 lutego 2010r. brak formalny wniosku, ani w żądnym innym piśmie złożonym przed organami podatkowymi. Uprawdopodobnienie braku winy, o którym mowa w art. 162 O.p. leży w gestii Spółki, nie może być postrzegane jako naruszenie ww. przepisów O.p. przez organy podatkowe, które jak wskazało wyżej z zastosowaniem zasady zaufania pouczyły stronę, choć nie były do tego zobowiązane na mocy szczególnego przepisu O.p. o przysługujących jej uprawnieniach, gdyby uchybiła terminowi do uzupełnienia braków wniosku o zwrot VAT. Zdaniem Sądu nie można uznać, że postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu było prowadzone w sposób przewlekły. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 125 § 1 O.p. Od skierowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 4 stycznia 2010r., które skarżąca Spółka otrzymała 20 stycznia 2010r. do wydania zaskarżonego postanowienia – [...] sierpnia 2010r. minęło blisko siedem miesięcy, a akta sprawy wskazują, że podejmowane w sprawie czynności zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie noszą charakteru, który mógłby być uznany za przewlekły i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Udzielenie przez NUS odpowiedzi na wniosek Spółki o przedłużenie terminu do uzupełnienia brakujących dokumentów, który wpłynął 26 stycznia 2010r. w dniu 26 lutego 2010r., tj. w terminie miesiąca, nie może być uznane za przewlekłe. W żaden sposób nie wpływa również, że ocenę prawidłowości działań Spółki podejmowanych w związku z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot VAT, tym samym nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd z wyżej opisanych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.