III SA/Wa 3055/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2016 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez Skarżącego – W. K. od postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2015 r., uznającego za nieuzasadnione zarzuty Skarżącego zgłoszone na postępowanie zabezpieczające . W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] maja 2015 r. doręczono Skarżącemu w dniu 29 maja 2015 r. Termin do wniesienia zażalenia upływał więc w dniu 5 czerwca 2015 r. Tymczasem Skarżący wniósł zażalenie w dniu 8 czerwca 2015 r., co potwierdza informacja zawarta na wydruku zawierającym informację o nadawcy i adresacie przesyłki. Tym samym zażalenie złożone zostało z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."). Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że Skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżanemu postanowieniu zarzucił błędną ocenę stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił, że Dyrektor Izby Skarbowej błędnie wskazał dzień złożenia przez Skarżącego zażalenia od postanowienia, tj. 8 czerwca 2015r., gdy tymczasem nadał zażalenie za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 5 czerwca 2015 r., tj. z zachowaniem ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu nie zaistniała żadna z wyżej wymienionych przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W świetle dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, a w szczególności zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z [...] maja 2015r., uchybienie przez Skarżącego terminowi do wniesienia zażalenia nie budzi wątpliwości. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a., wyrok NSA w Łodzi z 21 marca 1997r., sygn. akt SA/Łd 2990/95, LEX nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego (wyrok NSA w Gdańsku z 29 stycznia 1997r. sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). W takiej sytuacji organ nie ma innej możliwości, jak tylko stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co wynika z przepisu art. 134 k.p.a. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Analogiczny pogląd przyjęto w wyroku NSA w Katowicach z 15 listopada 1995r. sygn. akt SA/Ka 2111/94 (LEX nr 27060), wskazując, że gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. NSA w Łodzi w wyroku z 27 listopada 1996r. sygn. akt SA/Łd 2665/95 (NSA, Biul. Skarb. 1997, nr 5, poz. 32) wskazał natomiast, że nawet nieznaczne przekroczenie terminu wniesienia odwołania, zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia temu terminowi. Sąd wskazuje, że na mocy art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W związku z tym ww. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zachowują swoją aktualność w rozpoznawanej sprawie. Sąd stwierdza więc, że organ odwoławczy – Dyrektor Izby Skarbowej – po zbadaniu okoliczności, wynikających przede wszystkim ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego – uznającego zarzuty Skarżącego za nieuzasadnione, miał obowiązek – stosownie do treści art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 i art. 141 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 18 u.p.e.a. - stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. Skoro bowiem ustawowy termin do wniesienia zażalenia, stosownie do treści art. 57 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., upływał 5 czerwca 2015r., gdyż postanowienie Naczelnika doręczono Skarżącemu w dniu 29 maja 2015 r., a Skarżący zażalenie wniósł 8 czerwca 2015r., prawidłowe było uznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący uchybił terminowi ustawowemu do wniesienia zażalenia. Nie może zostać uwzględniony zarzut Skarżącego, iż potwierdzenie przyjęcia zamówienia na neolist drukowany w systemie Envelo w dniu 5 czerwca 2015 r. jest tożsame z nadaniem przesyłki na Poczcie Polskiej. Jak zasadnie zauważył organ, Envelo (Platforma Envelo) jest prowadzona i utrzymywana przez Pocztę Polską Usługi Cyfrowe Sp. z o.o. platforma internetowa. Ma ona postać zorganizowanego systemu teleinformatycznego, w ramach której podmiot dopuszczony do obrotu prawno-gospodarczego może korzystać ze Skrzynki Envelo oraz dostępna jest m.in. usługa neolistu. Zgodnie z § 2 Regulaminu korzystania ze Skrzynki Envelo i niektórych Usług dostępnych poprzez Skrzynkę Envelo, przez potwierdzenie nadania neolistu w przypadku neolistu drukowanego rozumie się elektroniczne potwierdzenie nadania neolistu drukowanego, wysłanego przesyłką poleconą Operatora Pocztowego, zawierające informacje takie jak dane nadawcy, dane Adresata oraz parametry przesyłki i Numer R, przy czym potwierdzenie jego nadania następuje w placówce pocztowej operatora pocztowego, przyjmującej przesyłkę do obrotu pocztowego. Natomiast przez operatora pocztowego rozumie się współpracującego z Pocztą Polską Usługi Cyfrowe Sp. z o.o. w zakresie wykonania zamówionych przez podmioty dopuszczone do obrotu prawno-gospodarczego usług pocztowych, przedsiębiorcę uprawnionego do wykonywania działalności pocztowej na podstawie wpisu do rejestru operatorów pocztowych, zgodnie z ustawą z dnia 23.11.2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529), którym jest Poczta Polska S.A. Cyfrowy Stempel Pocztowy (CSP) to elektroniczny odpowiednik stempla pocztowego, który pozwala na precyzyjne potwierdzenie czasu zdarzenia (np. nadania lub odbioru neolitu). Data Cyfrowego Stempla Pocztowego nie jest jednocześnie datą nadania listu poleconego w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, lecz datą przyjęcia zamówienia na neolist drukowany przez Platformę Envelo. Ze wskazanych względów nie można się zgodzić z zarzutem skargi, że błędnie została przyjęta data złożenia przez Skarżącego zażalenia. Z procesowego punktu widzenia nie ma bowiem znaczenia data 5 czerwca 2015r., widniejąca na potwierdzeniu zamówienia na neolist drukowany w systemie Envelo, w szczególności nie ma ona znaczenia dla ustalenia daty wniesienia zażalenia. Z potwierdzenia nadania przesyłki wynika, że zażalenie zostało nadane przez Platformę Envelo w placówce pocztowej w dniu 8 czerwca 2015 r., zatem po terminie do wniesienia zażalenia, określonym w art. 17 u.p.e.a. O dacie wniesienia zażalenia do placówki pocztowej świadczy również załączony do akt wydruk, dotyczący śledzenia przesyłki pocztowej pobrany ze strony internetowej Poczty Polskiej S.A. znajdującej się pod adresem http://emonitorina.poczta-polska.pl/ z którego wynika, że przesyłka firmowa polecona zamiejscowa o nr [...] została nadana w Urzędzie Pocztowym w D. w dniu 8 czerwca 2015 r. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. należało uznać za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.