III SA/Wa 3059/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim – Tuchorska, , po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Skarżący M.K. pismem z dnia 6 października 2015r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zbycia przysługującego mu na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej prawa własności nieruchomości. Do skargi dołączył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja została skierowana na adres wynajmowanego przez Skarżącego lokalu w W. przy ulicy [...] jednak na skutek nieobecności Skarżącego w dniu doręczania decyzji została ona pozostawiona do odbioru w placówce pocztowej na okres 14 dni. Skarżący wyjaśnił, że nie otrzymał awizo informującego o fakcie próby doręczenia decyzji i decyzja ta została przez organ podatkowy uznana za doręczoną w trybie doręczenia zastępczego w dniu 27 sierpnia 2015r. O przedmiotowej decyzji Skarżący dowiedział się w dniu 29 września 2015r. Skarżący wyjaśnił, że bezpośrednią przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi stanowił brak wiedzy o fakcie wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzji. Informację o wydaniu tej decyzji Skarżący powziął dopiero na skutek zapoznania się z informacją [...] , o zajęciu prowadzonych wspólnie z żoną rachunków bankowych w tym Banku na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego W. . W efekcie poczynionych działań mających na celu ustalenie okoliczności towarzyszących temu zajęciu, Skarżący ustalił, że zajęcie to ma ścisły związek z faktem wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2015r., uznanej za skutecznie doręczoną z dniem 27 sierpnia 2015r. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 30 września 2015r. w Izbie Skarbowej w W. zapoznał się z treścią przedmiotowej decyzji oraz dowodami jej doręczenia. Z dowodów tych wynika, że przedmiotowa decyzja została wysłana za pośrednictwem poczty polskiej (nr przesyłki [...] ) i uznana za skutecznie doręczoną na skutek braku jej odbioru w terminie 14 dni, pomimo dwukrotnej jej awizacji. Skarżący zaprzeczył jakobym otrzymał przedmiotowe awiza. Wyjaśnił, że ponieważ lokal przy ul. [...] nie posiada skrzynek pocztowych przypisanych do poszczególnych lokali, praktyką doręczycieli Poczty Polskiej jest pozostawianie powiadomień dla lokatorów o przychodzącej korespondencji w recepcji budynku. Niestety praktyka ta jest zawodna, gdyż informacje o awizach nie zawsze są przekazywane lokatorom przez recepcję, zaś same awiza często giną. Skarżący wyjaśnił, że w tym przypadku również nie otrzymał na recepcji żadnej informacji o fakcie nadejścia przedmiotowej przesyłki. Skarżący stwierdził również, że stosowana przez doręczycieli praktyka pozostawiania pism dla lokatorów na recepcji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu art. 151 § 2 O.p, z którego wynika, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma w placówce pocztowej na okres 14 dni umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Pozostawienie pisma w recepcji budynku nie mieści się w tak określonej dyspozycji przepisu. Fakt ten poddaje w wątpliwość skuteczność dokonanego doręczenia w trybie zastępczym. Skarżący podkreślił, że w związku z brakiem otrzymania awiz informujących o nadejściu przesyłki, złożył reklamację do Poczty Polskiej za pośrednictwem strony internetowej: https://ereklamacie.poczta-polska.pl/. Skarżący dodał, że w czasie, kiedy awiza miały zostać pozostawione, w recepcji budynku Skarżący otrzymał jedynie informację o nadejściu przesyłki o nr [...] , zawierającej analogiczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. wydanej w stosunku do jego żony, którą to decyzję w dniu [...] sierpnia 2015r. odebrał osobiście w Urzędzie Pocztowym. W dniu, w którym Skarżący odbierał decyzję wydaną dla jego żony, tj. [...] sierpnia 2015r. adresowana do niego przesyłka zawierająca decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. oczekiwała na odbiór w tym samym Urzędzie Pocztowym. Pomimo tego decyzja taka nie została mu wydana. Skarżący dodał również, że o braku świadomości co do faktu wydania przedmiotowej decyzji dowodzi choćby fakt prowadzenia przez Skarżącego w miesiącu wrześniu korespondencji z Dyrektorem Izby Skarbowej w W. dotyczącej przedmiotowej sprawy. W ocenie Skarżącego w powyższych okolicznościach brak złożenia skargi w ustawowym terminie trudno uznać za działanie zawinione. Skarżący powołał się również na orzecznictwo Sądu Najwyższego, w którym podkreśla się, że brak winy strony w uchybieniu terminowi podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienia SN: z 26.04.2007r. sygn. III CZ 22/07, z 10.01.2007r. sygn. I CZ 108/06). Końcowo Skarżący podkreślił, że gdyby Sąd nie przychylił się do argumentacji zawartej we wniosku oznaczałoby to definitywne odebranie mu prawa do kontroli decyzji organów administracji. Stosowanie przepisów dotyczących przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję podatkową, w sytuacji gdy odmowa przywrócenia powoduje nieodwracalne zamknięcie prawa do takiej kontroli Skarżącemu, pozostającemu w całkowitej nieświadomości co do biegnącego terminu na wniesienie takiej skargi, musi zasadę tę uwzględniać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 w zw. z art. 87 § 3 ww. ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Oznacza to, że jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy wniosek został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a ponadto uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W ocenie Sądu, wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015r. Kryterium braku winy wiąże się bowiem z koniecznością dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a powołane przez Skarżącego okoliczności nie wskazują na to, że niedokonanie czynności w ustawowym terminie spowodowane było przeszkodą nie do przezwyciężenia przy dochowaniu najwyższej staranności. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być uznany powołany przez Skarżącego fakt, że nie odebrał dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Zarzuty Skarżącego, sprowadzają się w istocie do twierdzeń o nieotrzymaniu awiz i nieprawidłowym funkcjonowaniu operatora pocztowego Poczty Polskiej. Z adnotacji na kopercie, zawierającej zwróconą do organu korespondencję znajdującej się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że przesyłka została dwukrotnie awizowana przez pocztę: w dniu 13 sierpnia 2015r. i 21 sierpnia 2015r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. W ocenie Sądu powołanie się przez Skarżącego na okoliczności, że nie otrzymał ani pierwszego, ani powtórnego awiza o pozostawieniu przedmiotowej przesyłki w placówce pocztowej, nie były przekonujące oraz przybierają jedynie formę polemiki, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że stan faktyczny był w rzeczywistości inny. Tym samym skutek doręczenia przesyłki na zasadzie art. 73 § 4 P.p.s.a. nie został przez Skarżącego obalony. Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, to w ustalonych okolicznościach faktycznych Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 P.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że skoro w dniu 19 sierpnia 2015r. Skarżący odebrał w urzędzie pocztowym skierowaną do jego żony decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w analogicznej sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zbycia przysługującego jej na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej prawa własności nieruchomości, to nie można przypisać Skarżącemu zachowania należytej staranności. Wszak już w tej dacie winien mieć na względzie, że wobec niego także mogła zostać już wydana i wysłana decyzja organu odwoławczego. Skarżący nie podjął działań ani celem wyjaśnienia, czy na poczcie nie ma też przesyłki adresowanej do niego, ani nie wystąpił do organu aby sprawdzić czy i kiedy została wydana decyzja wobec niego. Wystosował zaś do Dyrektora Izby Skarbowej w W. pismo z 17 września 2015r. (wpływ 25 września 2015r.), w którym wskazał nowy adres do doręczeń. Należy również wskazać, że przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, tym bardziej, że jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do organu przesyłce była ona dwukrotnie, prawidłowo awizowana. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.