III SA/Wa 3092/12

Dnia 12 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat, , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. wniosku W. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca – W. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Skarżąca pismem z dnia 17 października 2012 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W uzasadnieniu Skarżąca wyjaśniła, że wniosek jest uzasadniony, albowiem Skarżąca funkcjonuje od 20 lat i zatrudnia 46 osób. Wskazała, że jako jedyna polska firma specjalizuje się w remontach [...]. Skarżąca podniosła dalej, że ma obroty miesięczne na poziomie około 1 miliona zł i miesięcznie wpłaca VAT w wysokości ok. 220.000 zł oraz około 100.000 zł pozostałych podatków od wynagrodzeń i dochodowego. W ocenie Skarżącej zapłacenie roszczenia organów skarbowych i oczekiwanie na zwrot tych pieniędzy do czasu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niemożliwe, gdyż w budownictwie przemysłowym okres zamrożenia kapitału i rozliczeń dokonanych inwestycji i remontów wynosi około 4 miesięcy. Skarżąca podkreśliła, że w obecnej sytuacji musi posiłkować się kredytami bankowymi oraz handlowymi. Zatem w jej opinii egzekucja spornego zobowiązania rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody majątkowej, a także niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżąca podniosła ponadto, że nie posiada własnych wolnych środków z powodu zamrożenia tych kwot w nierozliczonych przez zamawiających pracach remontowych, gdyż obecnie zamawiający nie płacą faktur tzw. przejściowych, a rozliczają należne Skarżącej pieniądze po 30 dniach od zakończenia prac i przyjęcia ich przez zamawiającego. Zaznaczyła, że przymusowa egzekucja spowoduje jedynie wycofanie się banków z kredytowania Skarżącej i egzekucję w pierwszej kolejności zobowiązań kredytowych, a dopiero w następnej kolejności roszczeń organów skarbowych. Podkreśliła, że szkoda która powstanie nie będzie mogła być nigdy naprawiona, a na dodatek zlikwidowany zostanie jedyny polski podmiot, który może i wykonuje te specjalistyczne remonty, co spowoduje że polskie [...] będą musiały korzystać z dużo droższych usług firm z Unii Europejskiej. Ponadto zauważyła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić w krótkim okresie czasu do niekorzystnej sytuacji, bowiem Skarżąca musiałaby zerwać wszelkie kontrakty, które realizuje na remonty w [...]. Skarżąca dołączyła do ww. wniosku kopię przedmiotowej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, informację do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 21 września 2012 r. oraz kopię pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z dnia 27 września 2012 r. Skarżąca pismem z dnia 30 października 2012 r. uzupełniła przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, gdzie niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje znaczne szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Podniosła, że egzekucja spornego roszczenia nie spowoduje wyegzekwowania tego roszczenia gdyż w pierwszej kolejności zaspokoi swoje roszczenia z udzielonego kredytu inwestycyjnego i obrotowego Bank [...], a Skarb Państwa poniesie większe koszty i straty niż kwota egzekwowana. W ocenie Skarżącej wynika to bowiem między innymi z tego, że w Polsce obowiązuje 7 dniowy termin na wystawienie faktury za wykonaną pracę od podpisania protokołu o wykonaniu prac i 30 dniowy termin na rozliczenie się nabywcy, podczas gdy zleceniodawcy narzucają minimum 60 dniowy termin rozliczeń. Skarżąca podkreśliła, że jest rzetelnym podatnikiem, co wynika między innymi z zestawienia naliczonego i zapłaconego w tym roku VAT. Jej zdaniem istotne znaczenie dla sprawy ma także to, że Skarżąca jest pracodawcą dla 50 pracowników, z których połowa to osoby powyżej pięćdziesiątego roku życia, a 20% powyżej czterdziestego roku życia. Zatem w razie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Skarżąca będzie zmuszona zwolnić pracowników, którym bardzo trudno będzie znaleźć pracę w obecnych warunkach rynkowych. Ponadto w przypadku likwidacji firmy koszt odpraw wyniósłby 1.800.000 zł. Dalej Skarżąca wskazała, że wykonuje specjalistyczne prace remontowo budowlane w sektorze [...] i jest jedyną polską firmą wykonującą te prace. W przypadku jej likwidacji z powodu bankructwa, prace te będą wykonywane przez firmy z Niemiec i Danii, przez co koszty ponoszone przez jej dotychczasowych kontrahentów będą co najmniej dwa razy wyższe, zaniżając tym samym zyski tych firm i płacony przez nich podatek dochodowy od osób prawnych o co najmniej 2.000.000 zł rocznie. Zatem w ocenie Skarżącej urząd skarbowy rozpoczynając egzekucję kwoty w wysokości 472.152,56 zł plus odsetki, doprowadzi ją do sytuacji, w której będzie musiała złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, a i tak Skarb Państwa nie uzyska z prowadzonej egzekucji żadnych kwot. Ponadto Skarżąca wyjaśniła, że z majątku członków zarządu i udziałowców również nie uda się nic wyegzekwować, gdyż cały majątek osobisty udziałowców i członków ich rodzin jest zastawiony pod uzyskany kredyt z banku. W konkluzji Skarżąca stwierdziła, że faktyczne straty budżetu z powodu jej upadku wyniosą: roczne straty z tytułu VAT - 2.000.000 zł, roczne straty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych i ZUS od pracowników - 1.400.000 zł, roczne straty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych - 140.000 zł, roczne straty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych od zleceniodawców -2.000.000 zł, koszty zasiłków dla bezrobotnych - 400.000 zł, a więc łączne straty budżetu Państwa - 5.940.000 zł. Skarżąca wyjaśniła, że wprawdzie te wyliczenia są jedynie szacunkowe i kwoty faktyczne mogą być zarówno wyższe jak i niższe niż ww. wyliczenie, jednakże w opinii Skarżącej wskazują one, że natychmiastowa egzekucja spowoduje bardzo duże straty, które w przypadku wygrania procesu będą nie do odrobienia. Skarżąca skonstatowała, że w sprawie zaistniało więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co będzie polegało na tym, że Skarżąca nigdy nie zdoła się już odrodzić i podjąć działalności jaką prowadzi obecnie, gdyż w jej przekonaniu nie zdarzyło się, żeby spółka po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego po raz kolejny znalazła się na rynku i aktywnie działała. Skarżąca do ww. pisma z dnia 30 października 2012 r. dołączyła m.in. umowę zlecenia z R. S.A., umowę z n. sp. z o.o., zamówienie C. sp. z o.o., zamówienie L. S.A., umowę z E. sp. z o.o., dwie umowy z P. S.A., umowę z H. sp. z o.o., zestawienie VAT wpłaconego w 2012 r. wraz z dowodami wpłat, wykaz pracowników ze wskazaniem ich dochodów, zestawienie zbiorcze należności publiczno-prawnych od pracowników za 6 miesięcy 2012 r., bilans i rachunek wyników za 2011 r. oraz umowy kredytowe wraz z załącznikami. Dyrektor Izby Skarbowej w W., przy piśmie z dnia 12 listopada 2012 r. przekazał do tut. Sądu pismo Skarżącej z dnia 29 października 2012 r. skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego W., w którym Skarżąca podniosła argumentację i wskazała na okoliczności takie jak w ww. piśmie Skarżącej z dnia 30 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy. Kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi bowiem 472.152,56 zł, co jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z kondycją finansową Skarżącej. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił pogląd Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę - poprzez negatywny wpływ na działalność Skarżącej i jej zamierzeń gospodarczych - włącznie z ewentualną koniecznością ogłoszenia upadłości. Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.