III SA/Wa 3097/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. K na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca – M. K. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że sprawa, której dotyczy wniosek o przyznanie prawa pomocy, oparta jest na niekonstytucyjnym przepisie. Tym samym, nie jest uzasadnione, aby ponosiła ona koszty wpisów sądowych w tego rodzaju sprawach. Pismem z 3 grudnia 2014 r. skarżąca została wezwana do nadesłania dokumentów oraz z złożenia oświadczeń dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 5 grudnia 2014 r. Do dnia dzisiejszego skarżąca nie odpowiedziała na niniejsze wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarżąca ubiega się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05) stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04). Wskazać należy, że we wniosku złożonym na formularzu PPF, skarżąca nie wskazała żadnych danych dotyczących jej majątku i uzyskiwanych dochodów. W związku z tym, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., została ona wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżąca nie wywiązała się. Brak jakichkolwiek informacji o sytuacji finansowej skarżącej uniemożliwia ocenę możliwości partycypowania przez nią w kosztach wszczętego postępowania. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy. Powyższej oceny nie zmieniają argumenty podniesione w uzasadnieniu wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych, ponieważ przy ocenie przesłanek prawa pomocy nie uwzględnia się kwestii związanych z zasadnością wnoszonej skargi. Skargę rozpoznaje wojewódzki sąd administracyjny na rozprawie. Ewentualna zasadność skargi może skutkować uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.) oraz zwrotem kosztów postępowania od organu administracji (art. 200 P.p.s.a.). W postępowaniu wpadkowym, jakim jest postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, rola sądu ogranicza się jedynie do oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy, tj. tego czy jest on w stanie ponieść ciężar kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.