III SA/Wa 3103/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2010 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień 2004 r. oraz październik 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. C. (zwana dalej "Skarżącą"), reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień 2004 r. oraz październik 2007 r. W skardze Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi przytoczyła szereg zarzutów skierowanych przeciwko ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W ocenie Skarżącej przedstawione w treści skargi zarzuty zdają się być zasadne, co stwarza wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji będącej przedmiotem skargi. Ponadto Skarżąca wskazała, że przystąpienie do egzekucji zobowiązań stwierdzonych zaskarżoną decyzją w sytuacji, gdy Skarżąca nie dysponuje tak znacznymi środkami finansowymi byłoby dla niej uciążliwe. Pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. pełnomocnik Skarżącej uzupełnił stanowisko w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w żaden sposób nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a ponadto przystąpił do egzekucji przeciwko Skarżącej. Prowadzenie egzekucji tak znacznej kwoty przed ostateczną weryfikacją decyzji przez Sąd stanowi zagrożenie interesów majątkowych Skarżącej i prowadzić może do powstania niepowetowanych szkód w jej majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być należycie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sygn. akt III SA/Wa 3103/10 Argumentacja Skarżącej zawarta we wniosku oraz w piśmie z dnia 10 stycznia 2011 r. ograniczyła się w rzeczywistości do wskazania, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia wadliwie przeprowadzone postępowanie podatkowe oraz nieprawidłowości w samej decyzji. Zdaniem Skarżącej przedstawione w treści skargi zarzuty są zasadne co stwarza wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, a ponadto przystąpienie do egzekucji przeciwko Skarżącej, przed ostateczną weryfikacją w drodze sądowej decyzji, stanowi zagrożenie jej interesów majątkowych. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja w żaden sposób nie uzasadnia wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Odnosząc się natomiast do ogólnikowego stwierdzenia pełnomocnika Skarżącej, iż wykonanie decyzji spowoduje powstanie niepowetowanej straty w majątku Skarżącej, Sąd wskazuje, że wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, które by pozwoliły ocenić sytuację majątkową Skarżącej, np. co do jej zobowiązań i wierzytelności. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że z natury obowiązku nałożonego na mocy zaskarżonej decyzji (zobowiązanie o charakterze pieniężnym) wynika możliwość restytucji stanu sprzed wykonania decyzji. O ile po rozpoznaniu skargi okaże się, że przeniesienie na Skarżącą odpowiedzialności za zaległości podatkowe było niezasadne, ewentualne wyegzekwowane środki pieniężne będą mogły być jej zwrócone. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.