III SA/Wa 3118/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Limited z siedzibą w Wielkiej Brytanii na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie sądowe B. Limited z siedzibą w Wielkiej Brytanii (dalej: "Skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] lipca 2012 r. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko Skarżącej przedstawione we wniosku z dnia 21 marca 2012 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie braku stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, uzupełnione pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. – jest nieprawidłowe. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia ustalenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oddziału utworzonego na terytorium Polski przez spółkę mającą siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego, w celu realizacji usług świadczonych przez tą spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli wynik sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FZ 141/11, oraz z dnia 27 maja 2010 sygn. akt II FSK 80/09, że wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie wymieniono wprost postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże z uwagi na to, że jest to sąd wspólnotowy w znaczeniu ustrojowym, zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powołaną regulację, wskazać trzeba, że postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt I FSK 1993/11, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy dla opodatkowania usług świadczonych przez spółkę A z siedzibą w Polsce na rzecz spółki B z siedzibą w innym Państwie Członkowskim UE, w sytuacji gdy spółka B prowadzi działalność gospodarczą wykorzystując infrastrukturę spółki A, stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.), będzie miejsce gdzie siedzibę ma spółka A?" W ocenie Sądu, zagadnienie prawne objęte powyższym pytaniem ma istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Przedmiotem rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej będzie wykładnia przepisów prawa wspólnotowego tj. art. 44 Dyrektywy 112, który legł również u podstaw zaskarżonej interpretacji. Należy bowiem przypomnieć, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydany w trybie prejudycjalnym co do wykładni i ważności aktów przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej jest wiążący dla sędziego krajowego dla celów podjęcia rozstrzygnięcia, które ma on wydać w postępowaniu głównym (postanowienie z dnia 5 marca 1986 r. sprawa C-69/86, Wünsche Handelsgesellschaft GmbH & Co, Zb.Orz. 1986, s. 947). W sytuacji zatem, gdy sąd krajowy uzna za konieczne zastosowanie prawa unijnego, obowiązany jest wydać wyrok w pełni zgodny z otrzymaną przez TSUE odpowiedzią, o ile poczyniona wykładnia przez ten Sąd jest wystarczająco jasna i nie ma potrzeby występowania z nowym pytaniem prejudycjalnym (por. m.in. wyroki ETS z dnia 1 grudnia 1969 r. sprawa C-29/68 i z dnia 3 lutego 1977 r. sprawa C-52/76; P. Dąbrowska-Kłosińska, Skutki wyroków prejudycjalnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu przed sądami krajowymi w świetle orzecznictwa Trybunału i prawa Unii Europejskiej [w:] Zapewnienie efektywności orzeczeń sądów międzynarodowych w polskim porządku prawnym pod. red. A. Wróbla, LEX a Wolters Kluwer Buisiness, Warszawa 2011, s. 398). W przedmiotowej sprawie kluczowym problemem jest rozumienie użytego w treści przepisu art. 44 Dyrektywy 112 pojęcia "stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej", a wspomniany przepis nie definiuje stosowanych w nim pojęć i nie odsyła w tym zakresie do krajowych porządków prawnych w celu ich zdefiniowania. Co prawda art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki odwoławcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 77.1) definiuje powyższe pojęcie, to jednak jego zakres nie obejmuje wszystkich sytuacji. Stąd też zasadnym jest uznanie, że pojęcia użyte w treści art. 44 Dyrektywy 112 mają swoje niezależne znaczenie w prawie wspólnotowym (por. wyrok z dnia 12 czerwca 2003 r. sprawa C–275/01 Sinclair Collis, Zb.Orz. 2003 s. 1-5965, pkt 23 oraz przywołane tam orzecznictwo; zobacz również opinię rzecznika generalnego Jacobsa w sprawie C–315/00 Maierhofer, Zb.Orz. 2003 s. 1-563, pkt 34), zatem wykładni rzeczonego pojęcia może dokonać jedynie Trybunał. Z powyższych względów, Sąd mając na względzie celowość i ekonomikę procesową zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji.