III SA/Wa 3118/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "NUS" lub "organ I instancji") prowadził wobec O. S.A. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "Spółka", "Skarżąca") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wystawionego przez Prezydenta Miasta K., obejmującego należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. w łącznej kwocie 1.693.947 zł (należność główna), a także odsetki liczone od dnia upływu terminu płatności. Celem wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 5 grudnia 2014 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz Spółce wraz z odpisem w/w tytułu wykonawczego w dniu 5 grudnia 2014r. Pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. Skarżąca zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6, 9 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.; dalej "upea" lub "ustawa"). NUS przy piśmie z dnia 2 lutego stycznia 2015 r. przekazał powyższe zarzuty wierzycielowi, celem zajęcia stanowiska w sprawie. Prezydent Miasta K. postanowieniem z [...] lutego 2015r. zajął stanowisko w sprawie zarzutów zobowiązanego uznając je w zakresie nieistnienia obowiązku z uwagi na niedoręczenie decyzji w sprawie określenia podatku od nieruchomości za rok 2009 za niedopuszczalne, natomiast w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek we wskazanej w tytule wykonawczym kwocie, prowadzenia egzekucji administracyjnej przez niewłaściwy organ egzekucyjny tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. jak i naruszenia treści tytułu wykonawczego wymaganej zgodnie z art. 27 upea za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. Wobec powyższego NUS postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 upea, dotyczące nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalne, natomiast zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 6, pkt 9, pkt 10 upea, dotyczące podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku - w zakresie odsetek, których wielkość została zawyżona, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny oraz podjęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 upea w administracji za nieuzasadnione. Organ egzekucyjny wskazał, iż w orzecznictwie sądowym wskazuje się na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 upea, wskazując na to, że organ nie będący jednocześnie wierzycielem co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym Naczelnik stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 upea za niedopuszczalne, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Powołując się na stanowisko wierzyciela, podtrzymane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ egzekucyjny stwierdził, że zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy są niedopuszczalne. Organ wyjaśnił, że zarzut nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji sprowadzał się w zasadzie do kwestionowania przez Skarżącą prawidłowości doręczenia decyzji wymiarowej. Wierzyciel orzekł o niedopuszczalności zarzutów w tym zakresie, powołując się na przepis art. 34 § 1a upea. Powyższe rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za prawidłowe, gdyż kwestią prawidłowości doręczenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2014r. zajmowało się już Kolegium rozpatrując odwołanie Spółki od powyższej decyzji. W decyzji z dnia [...] listopada 2014r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy wskazał, że doręczenie w formie elektronicznej może nastąpić zgodnie z zasadami określonymi przepisami ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, a tym samym nie można dokonywać doręczenia decyzji za zwykły adres mailowy. Skoro Spółka nie posiada konta na platformie ePUAP, należało uznać doręczenie decyzji organu I instancji w formie pisemnej za skuteczne. NUS odnosząc się do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 upea, a dotyczącego nieistnienia obowiązku podatkowego w zakresie wysokości odsetek wskazał, że organ podatkowy określając wysokość zobowiązania podatkowego wstrzymał naliczanie odsetek od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji Spółce, tak więc postąpił zgodnie z dyspozycją art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p."). Mając na uwadze powyższe okoliczności, NUS postanowił uznać zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 upea dotyczące nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym za niedopuszczalne oraz zarzut złożony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 w/w ustawy dotyczący podjęcia egzekucji w zakresie nieistniejącego obowiązku - w zakresie odsetek których wielkość została zawyżona za nieuzasadnione. Odnośnie zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 upea, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż wnosząc zarzut w w/w trybie podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 pkt 1 i 2 upea. W przedmiotowej sprawie obowiązek objęty w/w tytułem wykonawczym podlega egzekucji. Wskazał, iż zarzut oparty na w/w podstawie mógłby być uzasadniony, gdyby np. właściwa była egzekucja sądowa, a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. O tym, czy egzekucja jest dopuszczalna, przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 ustawy, określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. Organ wskazał, iż badanie dopuszczalności egzekucji oraz ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 upea, dokonywane jest przez organ egzekucyjny na wstępnym etapie postępowania egzekucyjnego. W sytuacji, gdy organ egzekucyjny stwierdzi, że egzekucja jest dopuszczalna i tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi, nadaje mu klauzulę i doręcza jego odpis zobowiązanemu. Zatem zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Organ egzekucyjny odnosząc się do zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 upea wyjaśnił, iż na gruncie ww. ustawy przez właściwość należy rozumieć dopuszczalność stosowania określonych środków przymusu egzekucyjnego. Ustawa ta reguluje dwa rodzaje właściwości organów egzekucyjnych, a mianowicie rzeczową i miejscową. Organy egzekucyjne zobowiązane są na podstawie art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z urzędu przestrzegać swojej właściwości zarówno rzeczowej jak i miejscowej. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. realizując przepis art. 19 Kpa jak i przestrzegając przepisy art. 19 i 22 § 2 upea, przyjął do realizacji tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta Miasta K. uznając się właściwym do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnej. Zatem zarzut zgłoszony przez Spółkę na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 upea uznał za niezasadny. Odnośnie zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 10 upea, Naczelnik wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powinien on zawierać treść określoną w art. 27 w/w ustawy, a przy wniesieniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 upea mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Zdaniem Naczelnika tytuł wykonawczy z dnia 1 grudnia 2014 r. spełniał wszystkie wymogi formalne zawarte w art. 27 upea. W związku z tym Naczelnik uznał zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 za bezzasadny. Spółka w zażaleniu z dnia 27 czerwca 2016r. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu 12 grudnia 2014r. Wyjaśniła, odnosząc się do zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 upea, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2015r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zatem rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów było przedwczesne. Według Spółki, wbrew powielanemu przez organ egzekucyjny stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., podniesione w zarzutach kwestie pozostają poza zakresem rozstrzygnięcia w innym postępowaniu sądowym, administracyjnym lub podatkowym. W ocenie Skarżącej kwestie niedoręczenia decyzji oraz postanowienia o nadaniu rygoru, co skutkuje brakiem wymagalności oraz niedopuszczalnością egzekucji, dotyczą ściśle egzekucji choćby z tego powodu, że zgodnie z art. 3 upea podstawą egzekucji jest właśnie decyzja, a więc jej brak w obrocie prawnym czyni egzekucję niedopuszczalną, jak i nieuzasadnioną, również brak rygoru czyni decyzję nieostateczną niewykonalną, a więc niepodlegającą egzekucji administracyjnej. Ponadto wyjaśniła, że żaden z zarzutów nie dotyczył określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zatem bezpodstawne było stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów, co jednoznacznie oznacza naruszenie art. 34 § 1 a upea. Niezależnie od powyższego, wbrew powielanemu przez organ egzekucyjny stanowisku wierzyciela, zarzuty egzekwowania obowiązku nieistniejącego, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji nie mogły zostać uznane za nieuzasadnione, skoro decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji, jak też postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały doręczone do dnia wszczęcia egzekucji; do tego momentu nie doszło bowiem do jedynie skutecznego sposobu doręczenia w tej sprawie, tj. nie doszło do doręczenia w trybie art. 152a Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku organu egzekucyjnego czyniło to zasadnym zarzuty podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika. Dyrektor stwierdził, że NUS prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy egzekucyjnej za niedopuszczalne. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 34 § 1a upea. Wyjaśnił, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. W związku z powyższym organ wskazał, iż w przedmiotowym postępowaniu Strona oparła wniesione zarzuty w trybie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6 ustawy egzekucyjnej, na kwestii dotyczącej doręczenia decyzji wymiarowej, która była przedmiotem postępowania odwoławczego prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zatem w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż zarzut zobowiązanego był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Podkreślił, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 ustawy egzekucyjnej, są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Organ zauważył, że Skarżąca nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia decyzji określającej wysokość podatku, co stanowiło podstawę zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 ustawy egzekucyjnej, uznanych przez wierzyciela za niedopuszczalne. Organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony przez właściwy organ i obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za 2009r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Ponadto Spółka podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Wobec powyższego przedmiotową egzekucję administracyjną uznać należy za dopuszczalną. Odnośnie zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, który wskazał, iż przyjął do realizacji tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta Miasta K. uznając się właściwym do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnej, zgodnie z przepisami art. 19, 22 upea. Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 upea, tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Organ stwierdził, że tytule wykonawczym, w części E wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 upea. Zatem Naczelnik prawidłowo uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 upea za bezzasadny. W ocenie DIS niezasadny był również zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Wyjaśnił, że stosownie do art. 34 § 4 upea, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela. Przywołany przepis wskazuje zatem na wymóg ostateczności, nie zaś prawomocności tego postanowienia. Przymiot ostateczności, w myśl art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, mają te rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w administracyjnym toku instancji. Wobec tego wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowienia, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, bez oczekiwania na uprawomocnienie się go, było zgodne z prawem. Skarżąca w skardze na powyższe postanowienie Dyrektora wniosła o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia. Podniosła, iż organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów, choć stanowisko wierzyciela - jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji - nie miało przymiotu prawomocności. Nie uwzględniono bowiem, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2015r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zatem nie można było przyjąć, że ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów nie ulegnie już zmianie, bowiem może ono zastać uchylone. Skarżąca podniosła ponownie, kwestie dotyczące doręczenia decyzji wymiarowej oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co w jej opinii czyni zasadne zarzuty podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6 upea. W odpowiedzi na skargę DIS w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. wydane po rozpatrzeniu zarzutów Skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], wystawionego przez wierzyciela – Prezydenta Miasta K., na podatek od nieruchomości za poszczególne miesiące 2009 r. (k. 4 akt adm.). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 (...), organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. (...). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). W piśmie obejmującym zarzuty (k. 19 akt adm.) Skarżąca złożyła zarzuty: nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1), braku wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2), niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6), niewłaściwości organu egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 9), niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10). W postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r. Prezydent Miasta K. (wierzyciel) uznał zarzuty z pkt 1, 2 i 6 w zakresie nieistnienia egzekwowanego obowiązku z uwagi na niedoręczenie decyzji określającej za 2009 r. za niedopuszczalne, a zarzuty z pkt 1 – w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty odsetek we wskazanej w tytule wykonawczym kwocie, 9 – w zakresie prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny i 10 – niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymagań z art. 27 ustawy – za nieuzasadnione (k. 28 akt adm.). Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. (k. 37 akt adm.). W zakresie zarzutów z pkt 1-5 i 7 art. 33 § 1 up.e.a. organ egzekucyjny był związany stanowiskiem wierzyciela, miał więc obowiązek samodzielnego zajęcia stanowiska tylko co do 3 zarzutów – niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6), prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9) oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10). W tym zakresie Sąd uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Trafnie w nim zaznaczono, że zarzutu niedopuszczalności egzekucji nie można wiązać z innym zarzutem w postaci braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. Co do tego ostatniego wypowiedział się wierzyciel i organ egzekucyjny jest tym stanowiskiem związany, natomiast sama niedopuszczalność może być wyłącznie natury podmiotowej (niedopuszczalność ze względu na osobę zobowiązanego) lub przedmiotowej (niedopuszczalność ze względu na rodzaj egzekwowanej należności lub tryb jej dochodzenia). Przykład niedopuszczalności egzekucji z przyczyn podmiotowych zawiera przepis art. 14 u.p.e.a. ("Przeciwko osobom, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych i w zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlegają orzecznictwu organów polskich, nie może być prowadzona egzekucja administracyjna, chyba że chodzi o sprawę, w której osoby te podlegają orzecznictwu polskich organów administracyjnych"), natomiast powodów niedopuszczalności egzekucji z przyczyn przedmiotowych należy poszukiwać przede wszystkim w treści art. 2 § 1 ustawy, który wymienia obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej oraz w art. 3 § 1 ustawy, który wskazuje, kiedy stosuje się do tych obowiązków tryb egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalności egzekucji Skarżąca upatrywała w tym, że nie doręczono jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż zadeklarowana. Jednak z ustaleń poczynionych przez Sąd wynika, że ta kwestia była analizowana w postanowieniu wierzyciela i SKO. Organy te uznały, że do doręczenia decyzji wymiarowej doszło i że decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji – decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję wymiarową organu I instancji (s. 3 uzasadnienia postanowienia SKO – k. 36 akt adm.) Następnie doręczono Skarżącej upomnienie i dopiero 1 grudnia 2014 r. wierzyciel wystąpił z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego (k. 2 akt adm.). W związku z tym przeszkód do prowadzenia egzekucji wobec Skarżącej i dochodzonej od niej należności nie było (zajęcia dokonano zawiadomieniem z dnia 5 grudnia 2014 r. i wtedy nastąpiło wszczęcie egzekucji). Słusznie więc w zaskarżonym postanowieniu zarzut niedopuszczalności egzekucji uznano za nieuzasadniony. Podobnie należało ocenić zarzut niewłaściwości organu egzekucyjnego. Jak trafnie wskazano w skarżonym postanowieniu, kwestia ta była przedmiotem ustaleń SKO w K., które odwołało się do uchwały NSA z dnia 8 grudnia 2014 r. II FPS 5/14 z tezą: "1. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) nie określa w sposób wyłączny właściwości organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu [...]. 2. Na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych określonych w art. 19 § 2 powyższej ustawy właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego o ile zobowiązany zamieszkuje lub ma siedzibę, bądź też znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część, znajduje się na terenie działania innej gminy niż ta jednostka samorządu terytorialnego, która ustaliła lub określiła dochodzoną należność.". Skoro Skarżąca ma siedzibę w W., NUS w W., a nie Prezydent Miasta K. był właściwym organem egzekucyjnym. Trafnie też uznano za nieuzasadniony zarzut niespełnienia wymagań formalnych przez tytuł wykonawczy. Wymagania te wymienia art. 27 u.p.e.a. i tytuły wykonawczy, wystawiony na urzędowym formularzu wedle przewidzianego prawem wzoru wszystkie te elementy zawierał. Zarzut ten należało więc uznać za nieuzasadniony. Sąd nie znalazł więc podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, w której ponowiono argumentację co do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wskazując na przedwczesność wydania postanowienia w przedmiocie zarzutów, skoro Skarżaca wniosła skargę do WSA w Krakowie na postanowienie wierzyciela. Sąd ze wskazanych już wyżej powodów zarzutu tego nie podziela. Podobnie nie sposób podzielić argumentu skargi, że zarzut dotyczący niedoręczenia decyzji Skarżącej nie powinien być uznany za niedopuszczalny (art. 34 § 1a u.p.e.a.). Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a. organ ma obowiązek uznać za niedopuszczalne te zarzuty, które były uprzednio przedmiotem analizy w postępowaniu jurysdykcyjnym (podatkowym lub sądowym) – i tak było z kwestią doręczenia. Wypowiedziało się w tym zakresie Kolegium w K. w decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. uznając, że do doręczenia decyzji doszło. Zatem na w postępowaniu wykonawczym kwestia ta nie podlega już badaniu. Słusznie więc zarzut w tym zakresie został uznany za niedopuszczalny. Z tych samych przyczyn nie można podzielić ostatniego zarzutu skargi – że z uwagi na niedoręczenie decyzji wymiarowej organ nie wolno było uznać zarzutów za nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).