III SA/Wa 3133/14

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 23.12.2014 r. po rozpoznaniu wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] .07.2014 r Nr [...] w przedmiocie odmowa uchylenia decyzji o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu 1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Wyjątki od tej zasady mogą mieć charakter ustawowy albo znajdować zastosowanie w instytucji przyznania prawa pomocy, która jest uregulowana w art. 243 i n. u.p.p.s.a. (por. postanowienie z 1 kwietnia 2005 r sygn. II OZ 209/05), jak też samodzielne układanie stosunków z pełnomocnikiem. Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy, powinien wykazać okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. 2) M. K. dalej jako skarżący, pismem z 18.11.2014 r., a następnie wnioskiem złożonym na formularzu PPF z 15.12.2014 r., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wskazał, że: - jest osobą bezrobotną; - nie jest w stanie pokryć kosztów sądowych i kosztów pomocy zawodowego prawnika; - prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną; - utrzymuje się wraz z żoną z łącznej kwoty 1988 zł miesięcznie brutto uzyskiwanej z zasiłku przedemerytalnego i zasiłku dla osób bezrobotnych. Nadto, w piśmie z 15.12.2014 r, nadesłanym w wyniku wezwania referendarza sądowego, skarżący przedstawił kalkulację kosztów życia i strukturę wydatków, z których wynikało, że na miesięczne utrzymanie dwóch osób posiada 328,63 zł. Do pisma załączył wyciąg z rachunku bankowego, zeznania podatkowe PIT-37 za 2013 r, decyzję o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej, decyzję o przyznaniu małżonce wnioskodawcy zasiłku przedemerytalnego, 3) Referendarz sądowy uznał złożone przez stronę oświadczenia, pod rygorem wynikającym z art. 233 § 1 kodeksu karnego o odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, za wiarygodne. Wymagalny koszt sądowy, w sprawie badanej przez urzędnika sądowego, to kwota 200 zł. Chociaż z wyciągu z rachunku bankowego wynika, ze skarżący dysponuje "wolną" kwotą w tej wysokości, a koszt wpisu od skargi zalicza się do możliwych wydatków ponoszonych w celach "egzystencjalnych", to jednak nie zostaną w ten sposób zaspokojone podstawowe potrzeby "egzystencji", tj związane z zabezpieczeniem mieszkania czy żywności. Tym samym należało uznać niemożność wygospodarowania przez stronę środków na poczet wpisu od skargi w kwocie – 200 zł. Zważywszy na fakt, że uznane przez ustawodawcę minimalne koszty pomocy prawnej w sprawie to kwota 240 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz.U. z 2013 poz 490,), należało uznać też niemożność wygospodarowania przez stronę środków na pomoc pełnomocnika. Z uwagi na powyższe ustalenia, jak też z uwagi na treść przepisów prawa, które wiążą urzędnika sądowego, należało stwierdzić, że w sprawie została spełniona przesłanka przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym w rozumieniu art. 246 §1 P.p.s.a., ponieważ skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania: ani na poczet kosztów sądowych, ani na poczet wynagrodzenia pełnomocnika. Dla oceny wniosku nie mają znaczenia rozstrzygnięcia podejmowane uprzednio względem strony, ponieważ każdy wniosek o prawo pomocy jest rozpoznawany odrębnie. 4) Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1 , § 2, § 3art. 246 § 1 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a., uznał, jak w sentencji.