III SA/Wa 3161/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. postanawia 1. przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 1.000 zł (słownie: tysiąc złotych) 2. w pozostałym zakresie odmówić przyznania prawa pomocy M.G. (dalej zwany "Skarżącym"), na urzędowym formularzu PPF wniósł do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z przeprowadzonym przez Urząd Skarbowy w P. postępowaniem egzekucyjnym, organ egzekucyjny zajął wszystkie środki pieniężne zgromadzone na jego rachunkach bankowych. Skarżący wskazał, że w chwili obecnej nie posiada środków pozwalających na pokrycie wpisu od skargi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwójką małoletnich dzieci. Nie posiada żadnego majątku. Na dzień złożenia wniosku posiada oszczędności w wysokości 1000 zł. Skarżący i jego żona posiadają udziały w M. Sp. z o.o. o łącznej wartości 5.000 zł. Jedyny dochód rodziny stanowi wynagrodzenie Skarżącego i jego żony ze stosunku pracy w wysokości po 1.460 zł netto miesięcznie. Miesięczne zobowiązania i stałe wydatki Skarżący określił w sposób następujący: opłaty za media – 600 zł, wydatki na żywność – 800 zł, artykuły higieniczne i odzież – 400 zł, leki – 100 zł., czynsz 300 zł oraz ogrzewanie w sezonie grzewczym – 900 zł. Skarżący nadesłał, tytuły wykonawcze, zeznania podatkowe, rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 października 2016 r., wyciągi z rachunków bankowych, oświadczenie D.G., o udzielanym wsparciu finansowym dla syna i synowej. Skarżący przedłożył także oświadczenie o niekorzystaniu z pomocy społecznej oraz o nieposiadaniu kredytów bankowych. Skarżący przedstawił także umowę o pracę na okres próbny. Ponadto Skarżący oświadczył, że nie posiada środków pozwalających uiścić wpis sądowy ponad kwotę 529 zł. W aktach sprawy znajduje się również zeznanie podatkowe PIT-37 Skarżącego za 2015 r. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego we wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu (art. 252 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli natomiast oświadczenie zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 P.p.s.a.). Obowiązek ten rozciąga się przy tym na wszystkie dokumenty zawierające dane na temat sytuacji majątkowej strony, pozwalające tym samym zbadać istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy. Wystosowanie wezwania ma na celu weryfikację informacji zawartych we wniosku poprzez ich konfrontację ze stosowną dokumentacją i w efekcie poczynienie ustaleń, które byłyby wolne od jakichkolwiek wątpliwości. Podkreślić w tym miejscu także należy, że przyznanie prawa pomocy następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że w stosunku do jego osoby zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że Skarżący wykazał, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, które na obecnym jego etapie stanowi wpis od skargi w kwocie 17.631 zł. W ocenie referendarza sądowego, przemawiają za tym okoliczności, że Skarżący nie dysponuje obecnie praktycznie żadnymi środkami majątkowymi z uwagi na zajęcie ich w wyniku postępowań zabezpieczających i wykonawczych. Dochód rodziny z tytułu zatrudnienia wynosi 2.920 zł, natomiast miesięczne wydatki (wyliczone przez Skarżącego ) pokrywają w całości uzyskiwany dochód. Powyższe, w ocenie referendarza sądowego, nie oznacza jednak, że Skarżący w ogóle nie jest w stanie partycypować w kosztach wszczętego postępowania. Referendarz sądowy przyjął, że uiszczenie przez Skarżącego wpisu na poziomie 1.000 zł nie przekracza jego możliwości finansowych. Jak sam Skarżący podniósł obecnie On jak i żona osiągają dochody w łącznej wysokości 2920 zł, posiadają udziały w spółkach prawa handlowego o łącznej wartości nominalnej 5.000 zł. Ponadto Skarżący posiada oszczędności w kwocie 1.000zł. Tym samym możliwe jest częściowe partycypowanie Skarżącego w kosztach sądowych. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.